هفت نكته درباره توافق احتمالي
همراه با تهديدها و لفاظي‌هاي جديد و تكراري خواهد بود و تضميني هم براي تحقق قطعي آن نيست. بايد براي اين فضا و مديريت آن در داخل و خارج آماده بود.
4) چالش با ترامپِ دمدمي و كاسب پيشه در اجراي توافق، تفسير آن، انجام تعهدات و... همچنان ادامه پيدا مي‌كند. همانطور كه مكر نتانياهو براي به چالش كشيدن توافق و بر هم زدن آن قابل پيش‌بيني است. البته در تفاوت با دوره برجام، رژيم صهيونيستي در تخريب ديپلماسي تنهاتر از گذشته خواهد بود. مهم، استفاده از فرصت جديد براي رفع ضعف‌ها و تقويت كشور در همه عرصه‌ها و آمادگي براي نقض گسترده و حتي احتمال كنار گذاشتن آن از سوي امريكا و برخورد دوباره در آينده است. بايد در اين دوران بر زمينه‌هايي تمركز كرد كه با ايجاد منافع مشترك، احتمال برخورد مجدد را به ميزان زيادي كم مي‌كنند.
5) برخي كشورهاي عربي برخلاف دوره پسابرجام، ناشي از تحمل هزينه‌هاي زياد در جنگ اخير تمايل‌شان بر تداوم توافق خواهد بود. از سوي ديگر حيات سياسي نتانياهو، همچنان وابسته به درگيري و چالش‌زايي بيروني است. او ضربه به ايران و نيز ايده «اسراييل بزرگ» را رها نكرده و نمي‌كند. مقابله با اين ايده در كنار «تامين ثبات منطقه‌اي» مي‌تواند چارچوب‌هاي اوليه براي شروع بازسازي روابط با اعراب جنوبي و نيز تسري آن به ديگر همسايگان باشد.
6) ضمن غافل نبودن از مديريت روابط با اروپا به‌خصوص از منظر نقش انگليس و فرانسه در شوراي امنيت مبتني بر تحولات ژئوپلیتيكي نوين، پيشبرد و تعميق عملياتي روابط ايران با چين حائز اهميت است. با تغيير نگاه و برداشت پكن به تهران پس از دو جنگ اخير و رفع ترديد‌ها درباره پايداري و ثبات سيستم به‌ويژه پس از جنگ مستقيم و سنگين با امريكا، فرصت‌هاي نويني براي همكاري‌هاي گسترده دوجانبه و منطقه‌اي ميان دو كشور مهيا شده است كه بايد آنها را غنيمت شمرد.
7) در كنار «مهرباني عملي با مردم» و «گشودن راه براي جوانان و ايده‌هاي نو و خلاق»، «استفاده از ظرفيت چهره‌هاي ملي باتجربه و كنار نشستهِ سياسي، اقتصادي، مديريتي و بين‌المللي داخلي براي تقويت نظام مديريتي، ارتباطي با جامعه و نيز بهبود مناسبات خارجي»؛ «رويكرد متمايز و ملموس در جلب و جذب ايرانيانِ خارج از كشور با اولويت چهره‌هاي شناخته شده و موثرِ ضدجنگ»، «تداوم بهره‌گيري از ظرفيت‌هاي خلاقانه رسانه‌اي غيررسمي دوران جنگ براي ارايه پيام به جهان بيرون»، «ياري همگان به دولت» و مهم‌تر از همه «اقدامات فوري براي كاهش فشارهاي معيشتي و اقتصادي به مردم» در زماني كه آثار جنگ و محاصره به‌زودي خودنمايي خواهند كرد، مي‌توانند جزو تدابير دوره كنوني فارغ از توافق يا عدم آن باشند.