عاشورا در سيره و سنت بنيانگذار (۱۰)
در بيان ضرورت تهذيب وعاّظ و مداحان ميفرمايد: «و من اين جهت را بايد عرض كنم كه كساني كه به اين پُست بسيار مهم گماشته شدهاند و خودشان داوطلب آمدهاند و وارد در سنخ روحانيون و خطبا شدهاند، بايد خودشان را تهذيب كنند و خودشان را با اخلاق اسلامي تطبيق بدهند؛ عامل به احكام اسلام باشند.
فساد اخلاقي- خداي نخواسته- مبادا در بين آنها [باشد؛ ] يكي- دوتايي [اگر] پيدا بشود كه فساد اخلاق دارند، بايد اخلاق خودشان را، اعمال خودشان را، كردار خودشان را، رفتار خودشان را تعديل كنند و موافق اسلام تطبيق بدهند تا حرفهايشان در مردم تأثير كند. اگر- خداي نخواسته- يك گويندهاي خودش آلوده باشد، نميتواند با گفتار خودش، ديگران را از آلودگي جلوگيري كند. اول بايد خودمان را اصلاح كنيم و كوشش كنيم كه انشاءالله، خودمان اصلاح بشويم و مردم را اصلاح كنيم. اين طايفه بايد در منابر، در مساجد و هر جايي كه مقتضي است، با مردم صحبت كنند و علاوه بر اينكه مسائل روز را ميگويند، مسائل اخلاقي و مسائل اعتقادي و اين مسائل تهذيب نفس را به مردم بگويند و مردم را هدايت كنند و مردم را به اين مسائل اسلامي آشنا كنند » و بر روضهخواني تأكيد ميكنند: «و در آخر منبر روضه را بخوانند و زياد بخوانند؛ دو كلمه نباشد. همانطوري كه در سابق عمل ميشد، روضهخواني بشود، مرثيه گفته بشود، شعر و نثر در فضائل اهلبيت و در مصائب آنها گفته بشود تا اين مردم مهيا باشند؛ در صحنه باشند، بدانند كه ائمه ما تمام عمرشان را صرف براي ترويج اسلام كردند، اگر آنها يك سازش ميخواستند بكنند، همه جهات مادي برايشان مهيا بود، لكن خودشان را فداي اسلام كردند و با ستمكاران سازش نكردند. بايد مردم را آشنا كنيد به وظايف خودشان. و از مردم هم تقاضا ميشود كه راهپيماييها به عنوان راهپيمايي نباشد، به عنوان دستجات باشد. همان دستجات سنتي با حفظ جهات شرعي اسلامي. و عاشورا را زنده نگه داريد كه با نگه داشتن عاشورا كشور شما آسيب نخواهد ديد. شما گويندگان نقش مهمي در اين باب داريد و مسووليت بزرگي هم داريد؛ چنانچه تمام علما هم نقش بزرگ دارند، هم مسووليت بزرگ. هر كس به اندازه خودش مسووليت دارد » (صحيفه امام، ج ۱۵ ص ۳۳۰-۳۳۳)