شانه‌هاي زخمي شرافت

تاريخ، بلندترين محكمه‌اي است كه هيچ هياهويي در آن دوام نمي‌آورد. نه شكوه قدرت، نه غوغاي سياست و نه آوازه نام‌ها، هيچ‌يك راي اين داور خاموش را تغيير نمي‌دهد. آنچه در حافظه ملت‌ها ماندگار مي‌شود، نه آنان كه بيشتر بر مسند قدرت نشستند، بلكه آنانند كه امانت مردم را صادقانه‌تر بر دوش كشيدند و شرافت را به بهاي مصلحت نفروختند. قدرت، اگر از شرافت تهي شود، تنها نامي در حاشيه تاريخ خواهد بود؛ اما شرافت، آنگاه كه بار امانت مردم را بر دوش گيرد، خود تاريخ مي‌آفريند. سال‌هاي مديدي است كه دكتر مسعود پزشكيان را از نزديك مي‌شناسم و افتخار شاگردي در مكتبِ وسيعِ فكري و عملي او را داشته‌ام. بسيار پيش‌تر از آنكه امانت سنگين اداره اين سرزمين بر شانه‌هايش نهاده شود، او را استادي شناختم كه صداقت را مي‌آموخت، مردمداري را زندگي مي‌كرد و مسووليت را نه شعار، بلكه شيوه زيستن مي‌دانست. اگر امروز از او مي‌نويسم، نه به اعتبار جايگاه، بلكه به حرمت شاگردي است كه بخشي از منش خود را در محضر استاد آموخته است.
 اين روزها هر بار به چهره او مي‌نگرم، پيش از آنكه رييس‌جمهور را ببينم، همان استادي را مي‌بينم كه اين‌بار، امانت يك ملت بر شانه‌هايش نهاده شده است. گذر زمان، بيش از آنكه بر سيمايش اثر گذاشته باشد، ردِّ مسووليتي را نمايان ساخته كه لحظه‌اي از دوش او برداشته نمي‌شود. در نگاهش، دغدغه ايران و مردمش موج مي‌زند. در فراخناي سكوتش، معناهايي نهفته است كه گاه از هزاران خطابه رساتر سخن مي‌گويند. برخي رنج‌ها را نمي‌توان بر زبان آورد؛ اما شانه‌ها زبان ديگري دارند و آنچه لب‌ها فرو مي‌خورند، گاه بر شانه‌ها آشكار مي‌شود. از استاد خود آموخته‌ام كه جوانمردي تنها در ميدان‌هاي نبرد معنا نمي‌يابد. گاه جوانمردي آن است كه انسان، ميان تهمت‌ها، دشواري‌ها، قضاوت‌ها و خستگي‌ها، راه خدمت را ترك نكند و شرافت را با مصلحت معامله نسازد. آنان كه در سخت‌ترين روزها نيز امانت مردم را بر دوش مي‌كشند، بيش از ديگران بهاي خدمت را مي‌پردازند. 

اين روزهاي دشوار نيز خواهد گذشت؛ اما آنچه در حافظه تاريخي ايران ماندگار خواهد شد، نه هياهوي سياست است و نه ماندگاري بر كرسي قدرت، بلكه صداقتِ مرداني است كه در سخت‌ترين روزگار، امانت مردم را بر دوش كشيدند و بر عهد خويش استوار ماندند.  تاريخ، از دكتر مسعود پزشكيان با احترام ياد خواهد كرد؛ نه به اعتبار قدرت، بلكه به پاس پاسداري از امانتي كه بر دوش داشت؛ چراكه شانه‌هايي كه از بار شرافت زخمي شدند، هرگز از حافظه ملت‌ها فراموش نخواهند شد. از آن به ديرِ مغانم عزيز مي‌دارند كه آتشي كه نميرد، هميشه در دل ماست.
شاگرد هميشگي استاد
 فوق تخصص ارولوژي و عضو هيات علمي دانشگاه