پيشنهاد بازنگري در نظام رسانهاي
بهروز بهزادي - روزنامهنگار باسابقه كشورمان - در پاسخ به پرسشي درباره تجربه زيسترسانهاي خود از جنگ، با بيان اينكه هر جنگي يك ضايعه است، اظهار ميكند: «جنگ براي يك ملت مشكل است، حال چه پيروز شود، چه شكست بخورد. حتي اگر پيروز هم بشود، انرژياي آزاد كرده و جاهايي خالي دارد. اين جاي خالي بيشتر در روان ملت و زندگي اجتماعي آنها نمايان ميشود.» او در اين گفتوگوي بلند كه مشروح آن در ايسنا كار شده با اشاره به اينكه فشارهاي جبهه به پشت جبهه نيز منتقل ميشود، ميافزايد: «مردم مملكتشان را دوست دارند و احساس خطر ميكنند. اين خطر، مثل يك باد شديد وارد خانوادهها ميشود و اگر احساس پيروزي هم كنند، صرفا خوشحال ميشوند كه اتفاق بدي نيفتاده است.» بهزادي در پاسخ به اينكه رسانهها چگونه ميتوانند از قطبيسازي فضاي جامعه فاصله بگيرند، با دفاع از تخصصگرايي در روزنامهنگاري ميگويد: «اهالي رسانه، برخلاف تصور عمومي، متخصص هستند. اگر به دانشكدههاي روزنامهنگاري در دنيا نگاه كنيد، ميبينيد دانشجوي اين رشته بايد تاريخ، جغرافيا، علم سياست، اقتصاد و حتي حوزه دين و مذهب را بلد باشد.» او در پاسخ به انتقاد درباره ضعف رسانههاي داخلي در مديريت بحران و واگذاري مرجعيت خبري به منابع خارجي، با صراحت اين وضعيت را يك زنگ خطر جدي توصيف ميكند و ميگويد: «اگر حكومت و دولت، ظرفيت و شخصيت اهالي رسانه را نشناسند و ندانند كه اينها آدمهاي متخصصي هستند كه مملكتشان را دوست دارند، ضايعهاش همين ميشود كه الان ميبينيم. من هيچ تعارفي ندارم؛ ما تمام مرجعيت رسانهايمان را از دست دادهايم.» مدير مسوول «اعتماد» با ذكر مصداقي از سياستهاي محدودكننده اينترنت اظهار ميكند: «من براي مطالعه مسائل سياسي جهان به سايتهاي خارجي مراجعه ميكردم. حالا كه اين اينترنت را بستهاند، من روزنامهنگار چه كار كنم؟ اين نشان ميدهد كسي كه در مورد روزنامه تصميم ميگيرد، به تخصص روزنامهنگار توجه نميكند، غيركارشناسانه تصميم ميگيرد.»او درباره عملكرد روزنامه اعتماد در روزهاي جنگ، با اشاره به چالشهاي انتشار در آن مقطع ميگويد: «ما حتي يك روز هم انتشارمان قطع نشد. از بچهها خواستيم گزارش ميداني تهيه كنند، چون ميدانستم هيچ چيز به اندازه گزارش ميداني خواننده ندارد. خيلي اذيت شدند و مانع كارشان ميشدند، اما ما اين كار را كرديم.» وي يكي از نقاط قوت روزنامه را ثبات در توليد محتواي تحليلي عنوان ميكند و ميافزايد: «محور يادداشت را هرگز رها نكرديم و بيشترين يادداشتها را به بحث جنگ اختصاص داديم.» بهزادي با تمجيد از تيم حرفهاي خود، وضعيت نيروي انساني را بزرگترين دارايي ميداند و ميگويد: «يكي از خوشبختيهاي من اين است كه با روزنامهنگاراني كار ميكنم كه همه كارشان را بلدند. مديرمسوول و سردبير از اين همكاري لذت ميبرد. با اين حال تاكيد كردم كه سلامت بچهها اولويت است و اگر كسي مشكل دارد، ميتواند از خانه گزارش بفرستد.» او در بخش پاياني گفتوگوي خود، با نگاهي به آينده مطبوعات، چاپ كاغذي را رو به زوال توصيف ميكند و ميگويد: «ما داريم به سمتي ميرويم كه همهچيز آنلاين منتشر خواهد شد. اينترنت جاي چاپخانه را ميگيرد. ما سالها با عطر كاغذ خو گرفتهايم، اما اين مقاومت بيفايده است. در فضاي آنلاين، خبر كهنه و بيات نميشود و در لحظه ميتواني آن را بهروز كني.»