برخورد از نوع ابوالظهور
تنها يك روز پس از حمله به ابوالظهور، اختلافات اسراييل و تركيه تشديد شد و در ۲۲ آگوست نيز اسراييل حمله ديگري را در جنوب سوريه انجام داد كه دمشق آن را نقض حاكميت خود دانست. همزمان، وزير امور خارجه سوريه گفته است كه مذاكرات امنيتي با اسراييل كه متوقف شده بود، احتمالا دوباره از سر گرفته خواهد شد. اين تناقض، تصوير دقيقي از دولت دمشق امروز است: از يك سو پذيرش بمباران و تهديد؛ از سوي ديگر مذاكره و ميانجيگري. اما مساله اصلي پابرجاست. سوريه وارد دورهاي شده كه در آن خلأ قدرت، ديگر صرفا خلأ نيست، بلكه به ميدان رقابت براي ساختن نظم آينده تبديل شده است. تركيه ميخواهد از اين خلأ براي تثبيت نفوذ خود استفاده كند و اسراييل ميكوشد پيش از تثبيت اين نظم حدود آن را تعيين كند.
ابوالظهور بنابراين يك حادثه منفرد نيست. اين حمله را بايد در چارچوب رقابتي بزرگتر ديد كه بر سر آينده سوريه و در نهايت آينده نظم امنيتي «شامات» در جريان است. باند ابوالظهور شايد بار ديگر بازسازي شود، هواپيماها دوباره بر آن بنشينند و برخيزند. اما مسالهاي كه اين حمله آشكار كرد، بسيار بزرگتر از يك پايگاه هوايي است. سوريه ديگر فقط موضوع مداخله قدرتها نيست، به ميدان تعيين نسبت قدرت در ميان بازيگران منطقهاي تبديل شده و اين همان جايي است كه «برخورد از نوع ابوالظهور» ميتواند از يك حادثه محدود به نشانهاي از يك رويارويي بزرگتر در غرب آسيا تبديل شود.روزنامهنگار