بازگشت قايقراني ايران به مدار ناكامي
افول در آبهاي ناگويا
كاروان قايقراني ايران درحالي بازي‌هاي آسيايي ۲۰۲۶ ناگويا را به پايان رساند كه ترازنامه نهايي اين رشته روايتگر يك عقبگرد نگران‌‌كننده و افت محسوس در سطح قاره كهن بود.
در شرايطي كه در دوره گذشته بازي‌هاي آسيايي ۲۰۲۲ هانگژو قايقرانان كشورمان با كسب سه مدال رنگارنگ توانستند جايگاه خود را در ساختار ورزش ايران و رقابت‌‌هاي آسيايي تثبيت كنند و اميدها را براي رشد بيشتر زنده نگه دارند، نتايج ناگويا نشان داد كه اين رشته در مسير سراشيبي قرار گرفته است. رسيدن از سه مدال هانگژو به تنها يك مدال برنز در ناگويا شاهدي تلخ بر كاهش تدريجي قدرت قايقراني ايران در آبهاي آرام است.
قايقراني ايران درحالي با كارنامه‌‌اي نحيف به خانه بازگشت كه ساير كشورهاي مدعي آسيايي با سرمايه‌گذاري‌‌هاي كلان و برنامه‌‌ريزي‌‌هاي بلندمدت جهش چشمگيري در جدول توزيع مدال‌‌ها داشتند. در ناگويا علي آقاميرزايي و پيمان قويدل در كاياك دو نفره ۵۰۰ متر مردان توانستند تنها مدال ايران را كسب كنند مدالي كه هر چند ارزشمند است اما به هيچ عنوان نمي‌تواند سرپوشي بر ضعف‌‌هاي ساختاري و فني كاروان اعزامي باشد.
نكته قابل تأمل اينجاست كه علي‌رغم حضور ۹ ورزشكار در فينال‌‌هاي مختلف تنها يك سكو نصيب ايران شد. اين نرخ پايين تبديل حضور در فينال به مدال نشان مي‌دهد كه ورزشكاران ما در مديريت مسابقه و لحظات سرنوشت‌‌ساز پاياني از رقبا عقب مانده‌‌اند.
قايقراني ايران ۹ دوره است كه در برنامه بازي‌هاي آسيايي قرار دارد و ايران به جز يك دوره در تمامي ادوار اين رقابت‌‌ها حضور داشته است. حاصل حضور قايقرانان ايران در تاريخ بازي‌هاي آسيايي تاكنون يك مدال طلا و 5 نقره و ۹ برنز بوده است، آماري كه نشان مي‌دهد ايران به‌رغم داشتن پتانسيل هنوز نتوانسته به يك قدرت بي‌چون و چراي آسيايي تبديل شود و نوسانات در نتايج همچنان چالش اصلي اين رشته است.
براي بازي‌هاي آسيايي ۲۰۲۶ ناگويا فدراسيون با تركيبي ۹ نفره شامل شش ورزشكار زن و سه ورزشكار مرد در مواد تك‌نفره و دونفره به ميدان رفت. اين اعزام با پشتوانه وعده‌هاي اميدواركننده رييس فدراسيون و وزير ورزش مبني بر كسب مدال‌‌هاي رنگارنگ صورت گرفت؛ وعده‌هايي كه نه تنها محقق نشدند بلكه با عملكرد ضعيف تيم فاصله ميان شعار و واقعيت را بيش از پيش نمايان كردند.
اين پسرفت يك اتفاق ناگهاني نيست، حاصل ضعف در استراتژي‌‌هاي تمريني و عدم حمايت كافي از بدنه فني تيمهاي ملي است. وقتي ساير رقبا با علم روز تمرين مي‌كنند و در مسابقات بين‌المللي متعددي محك مي‌خورند، اتكا به روش‌هاي سنتي و اردوهاي محدود نتيجه‌اي جز جا ماندن از قطار پيشرفت آسيا نخواهد داشت. مسوولان ورزش كشور بدانند كه قايقراني به عنوان يك رشته مدال‌آور نيازمند آسيب‌شناسي جدي و تغيير در رويكردهاي مديريتي است در غير اين صورت اين رشته در بازي‌هاي آينده بيش از پيش در امواج خروشان رقابت‌‌هاي آسيايي غرق خواهد شد و حسرت‌هاي ناگويا تكرار مي‌شود. در همين زمينه الياس اقليمي، سرمربي پيشين تيم ملي آبهاي آرام، به روزنامه ايران گفته بود «تك‌برنز قايقراني آبهاي آرام درحالي كه ۹ فيناليست داشت، بدترين نتيجه ايران در دو دهه اخير است. درحالي‌كه اين دوره، راحت‌ترين دوره براي مدال‌آوري قايقرانان بود، اما با سياست‌هاي غلط اين فرصت از دست رفت. دلم براي بچه‌هايي كه زحمت كشيدند و نتيجه نگرفتند، مي‌سوزد. كاش وزارت ورزش به اين مساله ورود كند.»
سرمربي پيشين تيم ملي با اشاره به عملكرد فدراسيون قايقراني در سال‌هاي اخير توضيح مي‌دهد: «قايقراني آبهاي آرام در دوره رياست دنيامالي، بعد از اولين مدالي كه تيم كشورمان در سال ۲۰۰۶ دوحه گرفت، در سال ۲۰۱۰ گوانگژو اولين طلا را به دست آورد و درخشان‌ترين بازي‌هاي ايراني‌ها در اين دوره بود. در اينچئون، دختران قايقران هم به جمع مدال‌آوران اضافه شدند و روند كار تا حدي قابل قبول بود. در بازي‌هاي آسيايي ۲۰۱۸ جاكارتا، با اينكه بعضي‌ها اذيت كردند، اما يك مدال نقره و دو برنز به دست آمد و روند رو به رشد در هانگژو هم ادامه پيدا كرد. حتي در كاياك و كانو دو نفره مردان كه حسابي روي آنها باز نكرده بوديم هم مدال برنز گرفتند و هديه كاظمي نيز مدال برنز كاياك تك‌نفره زنان را به دست آورد. در واقع كشف اين بچه‌ها همه نتيجه عملكرد دنيامالي بود، ولي با حضور سهرابيان در فدراسيون، به تدريج تضعيف بدنه قايقراني كليد خورد. هر چند مانور زيادي روي تيمهاي پايه و مسابقات آنها صورت مي‌گيرد، اما فدراسيون عملكرد مطلوبي نداشته است.»