منزلت زن از نگاه بنيانگذار (۱۱)
بازسازي كشور، از نظر ايشان، مستلزم به‌كارگيري ظرفيت‌هاي انساني جامعه، اعم از زن و مرد، بود. بر اين مبنا، زنان نه نيرويي حاشيه‌اي و صرفا پشتيبان، بلكه بخشي از نيروي فعال و اثرگذار جامعه در مسير پيشرفت و آباداني كشور به شمار مي‌آمدند. امام خميني(ره) با اشاره به نقش زنان در نهضت اسلامي، بر ضرورت استمرار حضور آنان در عرصه‌هاي اداره كشور و سازندگي تاكيد كردند و فرمودند: «زن بايد در مقدرات اساسي مملكت دخالت كند. شما همان‌گونه كه در نهضت‌ها نقش اساسي داشته‌ايد و سهيم بوده‌ايد، هم‌اكنون هم باز بايد در پيروزي سهيم باشيد. ان‌شاءالله شما بايد مملكت را بسازيد.» (تبيان، دفتر ۸، ص ۶۷) در اين سخن، ميان نقش زنان در پيروزي انقلاب و مسووليت آنان پس از آن، پيوندي روشن برقرار شده است. مشاركت زنان در مبارزه، از نگاه امام، نبايد با استقرار نظام جديد پايان مي‌يافت، بلكه همان حضور و مسووليت‌پذيري باید در مرحله سازندگي نيز ادامه پيدا مي‌كرد. تاكيد بر ضرورت دخالت زنان در مقدرات اساسي مملكت نيز بيانگر آن است كه مسووليت آنان صرفا به امور فردي و خانوادگي محدود نمي‌شود و حضورشان در سرنوشت عمومي جامعه نيز اهميت دارد. يكي از جلوه‌هاي عيني اين رويكرد، حضور زنان در فعاليت‌هاي جهاد سازندگي و مشاركت آنان در كمك‌رساني به محرومان و ياري رساندن به روستاييان بود. در سال‌هاي پس از پيروزي انقلاب، توجه به مناطق محروم و روستاها و تلاش براي بهبود شرايط زندگي ساكنان آنها، بخشي از مسووليت عمومي جامعه محسوب مي‌شد. حضور بانوان در اين عرصه، افزون بر كمك‌هاي عملي، حامل پيامي اجتماعي درباره همبستگي، مسووليت مشترك و ضرورت مشاركت همه مردم در حل مسائل كشور بود.
امام خميني(ره) در اشاره به حضور زنان در جهاد سازندگي، ضمن توجه به تفاوت توانايي‌هاي جسمي و نوع فعاليت افراد، بر اهميت اصل حضور، مشاركت و تاثير معنوي اين اقدام تاكيد كردند و فرمودند: «در اين جهاد سازندگي كه گاهي وقت‌ها مي‌بينم خانم‌ها رفتند و مشغول شدند، خوب، البته از خانم‌ها ساخته نيست كه مثل يك رعيتي، مثل اشخاصي كه ورزيده‌اند، در امور كار كنند؛ لكن همان رفتن‌شان در بين رعايا و كشاورزان، همان رفتن و اشتغال پيدا كردن، به همان مقداري كه مي‌توانند، اين باعث مي‌شود كه قدرت آنها چند مقابل بشود. وقتي آنها ببيننـد كه از شهرها خانم‌هاي محصل، خانم‌هاي محترم آمـدند و در دهات مشغول كمك هستند به برادرهاي خـودشان، قدرت آنها چند مقابل مي‌شود و ايـن يك عمل بسيار ارزشمند است؛ ولو عمل خـودش به حسب حجمـش كوچك باشد، لكن حجم معنوي خيلي زياد است.» (صحيفه نور، ج۹، ص۱۰۹) ادامه دارد