دستور ترامپ به جی‌دی ونس درخصوص تغییر وظایف او از پرداختن به مسائل خارجی به رویکرد جدید در مسائل داخلی مانند مقابله با دموکرات‌ها، صرفا دستوری برای تعیین وظایف جدید یک مرئوس نیست، بلکه نشان‌دهنده سردرگمی ترامپ در مقابله با پیامدهای جنگ با ایران است. این موضوع که بی‌ربط با پیام معاون ريیس‌جمهور امریکا درخصوص شکست حزب جمهوری‌خواه در انتخابات میان‌دوره‌ای کنگره نیست، نشان داد که آقای ترامپ در چالش با جمهوری اسلامی ایران، به نتیجه دلخواه نرسیده است:
1- بمباران مراکز هسته‌ای: ريیس‌جمهور امریکا که شعارش از بین بردن توان هسته‌ای ایران بوده با بمباران مراکز اتمی ایران، اعلام كرد که قدرت هسته‌ای ایران را نابوده کرده و موضوع خاتمه یافته است، اما هیچ کس حتی خود او هم این موضوع را باور نکرد و آژانس بین‌المللی انرژی اتمی بارها درخواست بازدید از این مراکز را نموده تا حرف ترامپ را تایید نماید.
2- شهادت رهبر، فرماندهان و مقامات ایرانی: ترامپ تصور می‌کرد با شهادت رهبر انقلاب و مقامات نظامی و سیاسی ایران می‌تواند نظام جمهوری اسلامی را تضعیف یا حتی سرنگون كند. لیکن درنهایت متوجه شد که این نظام وابسته با افراد نیست و به این روش به نتیجه دلخواه نخواهد رسید.
3- شورش علیه نظام: یکی از ترفندهای نتانیاهو نخست‌وزیر رژیم صهیونیستی این بود که به ترامپ تلقین نماید با حمله نظامی، می‌توان زمینه را برای شورش مردم علیه نظام جمهوری اسلامی فراهم کرد لیکن برخلاف انتظار مردم نه آنکه به حمایت از دشمنان خارجی نپرداختند، بلکه به دفاع از کشور و نظام برخاستند.
4- افزایش جنایت‌ها: واشنگتن که ناامید از اعتراض مردم به نظام گردید، خشونت جنگی را به مدارس، ورزشگاه‌ها و خانه‌ها کشاند تا با ترساندن، موجب تحریک مردم علیه دولت گردد که آن‌هم میسر نشد.
5- نابودی زیرساخت‌های اقتصادی: همزمان با حملات به مراکز نظامی، نابودی زیرساخت‌های اقتصادی نیز در دستور کار امریکا بود به نحوی که خسارت فراوانی به صنایع و مکان‌های اقتصادی ایران وارد شد لیکن موجب شکسته شدن اراده مقامات برای پذیرش خواسته‌های کاخ سفید نگردید.
6- افزایش تحریم‌ها: واشنگتن وقتی متوجه شد که از طریق نظامی نمی‌تواند به نتایج مطلوب دست یابد، بر فشارهای تحریمی افزود به نحوی که علاوه بر بستن راه کشتی‌های نفتکش و تجاری ایران در دریاها و اقیانوس‌ها، با طرحی به نام «دروازه آهنین» سعی در بستن مرزهای خشکی کرد. این درحالی است که کشورهای همسایه نه می‌خواهند و نه می‌توانند مرزهای خود را به روی ایران ببندند. فواد حسین وزیر خارجه عراق در این خصوص گفته است: «بستن مرزهای ایران به نوعی تحریم مردم عراق است.»
اما آنچه موجب به بن‌بست رسیدن ترامپ علیه ایران شده است، پاسخ حاکمیت و مردم ما به ريیس‌جمهور امریکا بود:
اولا: پایداری و مقاومت مردم ایران در مقابل حملات و تهدیدهای امریکا در همه زمینه‌ها صورت گرفت. درحالی که طبیعت جنگ کمبود کالا، تورم، فقر و قحطی است، آرامش مردم ایران در زمان بالا رفتن قیمت‌ها و کاهش ارزش ریال و... مثال‌زدنی است.
ثانیا: حضور مردم در خیابان‌ها برای مقابله با شورش‌ها از مواردی بود که تاثیر بسیاری در جلوگیری از فروپاشی نظام داشت و به نوعی مانع از تجمع مخالفان نظام در خیابان‌ها گردید.
ثالثا: بستن تنگه هرمز و حمله به پایگاه‌های نظامی امریکا در منطقه، پاسخی دندان‌شکن به ترامپ بود که توقع چنین اقدامی را ازسوی جمهوری اسلامی نداشت و بازخورد آن برای اقتصاد جهان و امریکا که با بالا رفتن قیمت نفت و همچنین گازويیل و بنزین، تلخی جنگ اقتصادی را به کشورهای غربی و
به خصوص داخل امریکا چشاند.
رابعا: قدرت نظامی و رزمندگان ایرانی که متکی به توان موشکی و پهپادی است از دیگر موانع پیروزی امریکا و رژیم صهیونیستی بوده به نحوی که در طول جنگ، علی‌رغم زدن پایگاه‌های نظامی ایران و لانچرهای موشکی، رزمندگان به سرعت آنها را بازسازی كرده و حملات به مراکز نظامی امریکا در کشورهای همسایه را ادامه دادند.
خامسا: دور زدن تحریم‌ها و مقابله با فشارهای اقتصادی با مدیریت خوب دولت علی‌رغم همه کاستی‌هایش، توانسته است ایران را در مقابل امریکا و متحدانش، سرپا نگه دارد. همان‌طور که گفته شد طبیعت جنگ با فاجعه‌های اقتصادی همراه است و احتمال فجایع بسیاری در طول جنگ وجود داشت.
زمانی که ترامپ دستور حمله به ایران را می‌داد هرگز تصور نمی‌کرد ادامه آن به شکست وی در انتخابات میان‌دوره‌ای کنگره (که بیش از یک سال با آن فاصله داشت) و کاهش محبوبیتش گردد اما اکنون شاهد به بن‌بست رسیدن همه راه‌هایی است که در صفحه شطرنج چالش با ایران به وجود آمده و حرکت به هر سویی برای شخص او و کشور امریکا، هزینه‌های سنگینی به همراه دارد.