حال ناخوش تيم ملي از صد فرسخي پيداست
پيروزي در مه
پيروزي دو بر صفر مقابل فلسطين شايد در ظاهر آماري مثبت براي تيم ملي فوتبال ايران ثبت كرده باشد اما اگر با نگاهي منصفانه و فارغ از نتيجه‌گرايي صرف به اين مسابقه بنگريم به وضوح درمي‌يابيم كه اين برد دلچسب نبود و چه بسا زنگ خطري جدي براي فوتبال ما محسوب مي‌شود. فلسطين حريفي كه حتي در جمع نود تيم برتر رنكينگ فيفا جاي ندارد با پانزده غايب در تركيب اصلي‌‌اش به مصاف ايران آمده بود. با اين حال شاگردان قلعه‌نویي تا زماني كه حريف 10 نفره نشده بود ناتوان از گشودن دروازه بودند. اين ناكامي در خلق موقعيت و ناتواني در ديكته كردن سبك بازي به تيمي كه بخش بزرگي از قواي خود را در اختيار نداشت نشان‌دهنده يك بحران ساختاري در تيم ملي است. در حالي كه در همان روز فوتبال دنيا شاهد درخشش خيره‌‌كننده ژاپن مقابل تيم قدرتمند برزيل بود. آن هم برزيلي كه با تفكرات كارلو آنچلوتي به ميدان آمده بود. اما ما در عراق براي شكست دادن تيمي كه حتي تيم اصلي‌‌اش نبود به اخراج بازيكن حريف محتاج بوديم! تضاد ميان اين دو تصوير تفاوت ميان برنامه‌‌ريزي استراتژيك و مديريت باري به هرجهت را به رخ مي‌كشد. تيمي كه مدعي قهرماني در آسياست نمي‌تواند در مقابل حريفان درجه چهارم قاره تا اين حد سردرگم و شلخته عمل كند. اما اينكه تيم ملي تلفيقي از بازيكنان جوان و باتجربه را در زمين داشت نمي‌تواند سرپوشي بر ناكارآمدي تاكتيكي باشد. مشكل اصلي فراتر از نام‌‌ها و مهره‌ها به تفكرات حاكم بر نيمكت بازمي‌گردد. تيم ملي بيش از هر زمان ديگري به خون تازه نياز دارد آن هم نه فقط در تركيب بازيكنان كه در نگرش كادر فني. انفعال در تصميم‌گيري، تعويض‌‌هاي بي‌برنامه و نبود يك پلن «بي» مشخص براي عبور از دفاع‌‌هاي لايه‌‌اي ويژگي‌‌هايي است كه اين روزها در كالبد تيم ملي به وضوح ديده مي‌شود. براي مقايسه مي‌توان به دوران هشت ساله جنگ بازگشت؛ دوراني كه كشور درگير شديدترين فشارهاي خارجي و شرايط جنگي بود اما در همان سال‌ها هم تيم ملي فوتبال ما تا اين حد بي‌برنامه، نچسب و آشفته بازي نمي‌كرد. آن روزها فوتبال ما هويت داشت و بازيكنان با تمام وجود براي پيراهن مي‌جنگيدند اما حالا هم كه شرايط كشور تقريبا شبيه همان زمان است شاهد تيمي هستيم كه گويي قطب‌نماي خود را گم كرده است و اين نمي‌تواند فقط به دليل اوضاع داخلي كشور ربط داشته باشد. اين پيروزي اگرچه در تقويم فيفا ثبت شد و قلعه‌نویي را به آنچه كه نياز داشت رساند اما در اذهان هواداران فوتبال چيزي جز سرخوردگي بر جاي نگذاشت. فوتبال ايران به جاي درجا زدن و دلخوش كردن به بردهاي بيهوده مقابل تيم‌‌هاي تداركاتي ضعيف نيازمند يك پوست‌‌اندازي بنيادين در سطوح مديريتي و فني است و اگر قرار باشد با همين فرمان پيش برويم سرنوشت ما در تورنمنت‌‌هاي پيش رو جز حسرت و تماشاي پيشرفت رقبا چيزي نخواهد بود. واقعيت تلخ اينجاست كه تيم ملي نيازمند جراحي است نه مسكن‌‌هاي موقتي. هرچند اين موضوع بارها بررسي و تكرار شده فقط گوش شنوايي نيست.