عملكرد چهار ساله انوشيرواني در فدراسيون وزنهبرداري زير ذره‌بين «اعتماد»
از تاجگذاري جوانان تا جا ماندن از زيرساختها
گروه ورزش
ثبت‌‌نام انتخابات فدراسيون وزنهبرداري آغاز شد و سجاد انوشيرواني، رييس فعلي در آستانه پايان نخستين دوره مديريتش با كارنامه‌‌اي از موفقيت‌هاي مقطعي و پرسش‌‌هاي بي‌پاسخ قرار دارد. به گزارش «اعتماد» مجمع انتخاباتي قرار است اسفندماه ۱۴۰۵ برگزار شود، انتخاباتي كه مي‌تواند سرنوشت مديريت يكي از رشته‌هاي مدالآور ورزش ايران را براي چهار سال ديگر مشخص كند. در آستانه اين انتخابات مروري بر عملكرد رييس فعلي فدراسيون كرديم تا دستاوردها، ناكامي‌‌ها و وعده‌هاي تحقق نيافته اين دوره مديريتي مورد بررسي قرار بگيرد.
سجاد انوشيرواني چهار سال پيش در شرايطي به رياست فدراسيون رسيد كه انتخابات عملا بدون رقابت برگزار شد. ايوب بهتاج و سجاد انوشيرواني دو نامزد رياست بودند، اما غيبت بهتاج در مجمع انتخاباتي باعث شد انوشيرواني تنها گزينه حاضر براي تصدي اين سمت باشد. او در نهايت از مجموع ۵۲ راي اعضاي مجمع تمام آرا را به دست آورد تا با راي صد درصدي سكان هدايت وزنهبرداري را در اختيار بگيرد. اما يكي از نخستين تصميمات مهم دوره انوشيرواني انتخاب نواب نصيرشلال به عنوان سرمربي تيم ملي بود. نخستين آزمون اين كادر فني در مسابقات قهرماني آسيا ۲۰۲۳ كره جنوبي رقم خورد؛ جايي كه وزنه‌‌برداران ايران با كسب دو مدال طلا، سه نقره و پنج برنز عنوان قهرماني را به دست آوردند.
شروع اميدواركننده‌‌اي كه انتظارات را از مجموعه مديريتي جديد افزايش داد. با اين حال مسير مديريت فدراسيون خيلي زود با حاشيه‌هايي همراه شد. در تابستان ۱۴۰۲ و در جريان ركوردگيري انتخابي تيم ملي براي حضور در مسابقات قهرماني جهان عربستان، غيبت كيانوش رستمي به دليل مصدوميت به يكي از مهم‌ترين چالش‌‌هاي آن مقطع تبديل شد. از آنجا كه حضور در رقابتهاي قهرماني جهان يكي از الزامات مسير كسب سهميه المپيك بود، اين وزنه‌بردار عملا فرصت حضور در چرخه انتخابي را از دست داد. اختلافات او با فدراسيون هم در ادامه شدت گرفت. سهراب مرادي ديگر چهره نامدار وزنهبرداري ايران در همان ركوردگيري نتوانست به شرايط مطلوب برسد و پس از خداحافظي از دوران قهرماني به كادر فني پيوست.
اما شهريور ۱۴۰۲ هم اتفاقي در مسابقات پيشكسوتان جهان فدراسيون را با يكي از جنجالي‌‌ترين تصميمات دوره انوشيرواني مواجه كرد. پس از آنكه مصطفي رجايي، نماينده ايران در مراسم اهداي مدال با ورزشكار اسراييلي حاضر در رقابت‌‌ها خوش و بش و عكس يادگاري گرفت، فدراسيون واكنشي سخت نشان داد. محروميت مادام‌‌العمر رجايي از حضور در اماكن ورزشي و بركناري حميد صالحي‌نيا، سرپرست تيم اعزامي از جمله تصميمات اتخاذ شده بود. انوشيرواني همچنين از انحلال كميته پيشكسوتان خبر داد! تصميمي كه در كنار واكنش‌‌هاي گسترده و پرسش‌‌هايي درباره نحوه مديريت اين اتفاق و تناسب برخوردهاي انضباطي ايجاد كرد. در عرصه قهرماني، اما سال ۲۰۲۳ با نتايج متفاوتي همراه بود. تيم بزرگسالان ايران در مسابقات جهاني عربستان با ۱۰ ورزشكار شركت كرد و در ردهبندي تيمي پس از ارمنستان و چين در جايگاه سوم قرار گرفت. مصطفي جوادي دو مدال طلا گرفت و علي داوودي نيز به يك برنز رسيد، اما اوت كردن سه ملي‌پوش نكته منفي عملكرد كاروان ايران بود. در بازي‌هاي آسيايي هانگژو انتظار مي‌رفت وزنهبرداري به عنوان يكي از رشته‌هاي سنتي مدالآور ايران سهم بيشتري در جدول مدال‌‌ها داشته باشد، اما حاصل حضور ۱۰ ورزشكار تنها يك مدال نقره علي داوودي بود. ناكامي چند وزنه‌بردار در مهار وزنه‌هاي انتخابي هم باعث شد اين نتيجه به يكي از نقاط بحث‌برانگيز دوره مديريتي انوشيرواني تبديل شود.
البته در همان سال تيم جوانان ايران تصويري متفاوت از آينده وزنهبرداري ارائه كرد. كسب 5 مدال طلا، ۹ نقره و يك برنز در مسابقات جهاني و ايستادن بر سكوي قهرماني اتفاقي مهم براي نسل آينده اين رشته بود. درخشش عليرضا يوسفي و كسب سه مدال طلا مهم‌ترين بخش اين موفقيت به شمار مي‌رفت. توجه به رده‌هاي پايه و ميدان دادن به استعدادهاي جوان ازجمله اقداماتي بود كه آثار آن در سال‌هاي بعد هم قابل مشاهده شد.
سال ۱۴۰۳ اما با ناكامي‌هايي در مسير المپيك پاريس همراه بود. رضا دهدار با از دست دادن وزنه ۲۱۴ كيلوگرمي نتوانست به المپيك برسد و علي داوودي و مصطفي جوادي هم با ناكامي در مهار وزنه‌هاي مورد نظر شانس كسب مدال برنز را از دست دادند. در اين ميان عليرضا يوسفي با مهار وزنه ۲۶۲ كيلوگرمي و كسب طلاي دوضرب جهان يكي از معدود اتفاقات اميدواركننده آن مقطع را رقم زد. در ادامه داوودي با كسب نقره جهان و مهدي كرمي با رسيدن به مدال برنز مجموع دسته ۱۰۹ كيلوگرم بخشي از خلأ نتايج را جبران كردند. در سال‌هاي بعد نيز تيم ملي در رقابتهاي جهاني عملكردي همراه با نوسان داشت. كاروان ایران در مسابقات قهرماني جهان چين با يك طلا، 3 نقره و 4 برنز به كار خود پايان داد. در بازي‌هاي آسيايي ناگويا ۲۰۲۶ هم وزنه‌‌برداران ايران موفق به كسب 2 طلا و 2 برنز شدند. درخشش ريحانه كريمي و مهسا بهشتي و كسب 2 مدال برنز از اتفاقات مهم اين رقابت‌‌ها بود، چراكه براي نخستين‌بار وزنهبرداري زنان ايران در تاريخ بازي‌هاي آسيايي به مدال رسيد. با وجود اين موفقيت ايران در ردهبندي تيمي ناگويا سوم شد و پايين‌‌تر از ازبكستان و چين قرار گرفت. اين در حالي بود كه تيم كشورمان در مسابقات جهاني ۲۰۲۵ نروژ در بخش تيمي عنوان قهرماني را به دست آورده بود و با يك طلا، 4 نقره و يك برنز، عملكرد قابل توجهي ثبت كرده بود. در نهايت به مسابقات قهرماني جهان 2026 رسيديم كه عليرضا يوسفي يك طلا و يك نقره، عليرضا نصيري 2 نقره، علي عالي‌‌پور 3 برنز و علي داوودي يك برنز به دست آوردند و تيم ايران در ردهبندي تيمي سوم شد.
مقايسه اين دو رويداد نشان مي‌دهد كه وزنهبرداري ايران همچنان ظرفيت حضور در جمع قدرت‌هاي برتر را دارد، اما حفظ ثبات در سطح رقابتهاي بزرگ يكي از چالش‌‌هاي اين رشته است.
با اين حال ارزيابي چهار سال مديريت انوشيرواني نبايد صرفا به تعداد مدال‌‌ها محدود شود. يكي از بخش‌هايي كه در اين دوره پيشرفت ملموسي در آن مشاهده نشد، توسعه زيرساختها و تجهيزات وزنهبرداري بود. انتظار مي‌رفت فدراسيون در كنار پيگيري نتايج تيم‌‌هاي ملي برنامه مشخصي براي نوسازي امكانات، تجهيز سالن‌‌ها، توسعه مراكز استعداديابي و ايجاد منابع درآمدي پايدار داشته باشد. موضوعاتي كه دست‌كم در كارنامه عمومي اين دوره دستاورد برجسته و روشني از آنها ديده نمي‌شود.
فدراسيون در مقاطعي نداشتن بدهي را به عنوان يكي از دستاوردهاي مديريتي خود مطرح كرده است موضوعي كه در صورت تحقق مي‌تواند از منظر انضباط مالي اهميت داشته باشد. با اين حال اداره يك فدراسيون ورزشي تنها به كنترل هزينه‌ها و بدهكار نبودن محدود نمي‌شود. شفافيت در منابع درآمدي و ميزان حمايت‌‌هاي مالي يا قراردادهاي اسپانسرينگ و چگونگي هزينه‌‌كرد منابع هم بايد در معرض ارزيابي قرار بگيرد.
حالا انوشيرواني در آستانه انتخاباتي قرار دارد كه مي‌تواند به تمديد دوره رياست او منجر شود يا مديريت فدراسيون را به چهره ديگري بسپارد. آنچه از كارنامه چهار سال گذشته برمي‌آيد، تركيبي از موفقيت در رده‌هاي پايه، مدال‌‌آوري در برخي رقابتهاي جهاني و آسيايي و البته ناكامي در بعضي رويدادهاي مهم و البته ضعف در ارائه تصويري روشن از توسعه زيرساختها و اقتصاد فدراسيون است. شايد مهم‌ترين دستاورد اين دوره، سرمايه‌گذاري روي نسل جواني باشد كه بخشي از نتايج آن در بازي‌هاي آسيايي ناگويا نمايان شده است. با اين حال براي قضاوت درباره عملكرد يك رييس فدراسيون تنها مدال‌‌هايي كه ورزشكاران روي سكو به دست مي‌آورند، كافي نيست و بايد ديد مديريت مستقر چه ميراثي از نظر ساختار، امكانات، منابع مالي و برنامه‌‌ريزي براي دوره بعد باقي گذاشته است. در مجمع اسفندماه مي‌شود به پاسخ اين سوالات رسيد.