ادامه از صفحه اول
منزلت زن از نگاه بنيانگذار (۲۰)
دولت انگلستان و دربار قدرتمند قاجار را به زانو در آورد و نيز دريافتند كه زنان در آن نهضت نقش اساسي را داشتند و متوجه شدند كه در مشروطه و پس از آن نيز زنان به ويژه قشر متوسط محروم آنان هستند كه ميتوانند با قيام خود، مردان را به ميدان بكشند و احساس كردند كه تا اين عوامل به قوت خود باقي هستند نقشههاي آنان نقش بر آب است و لازم ديدند براي دست يافتن به اين كشورها و مخازن سرشار آنها پايههاي مذهب و رهبري مذهبي قشرهاي مذهبي سست شود و از همان زمانها به فكر اين نقشه و عملي نمودن آن افتادند و توفيقهايي هم به دست آوردند تا آنكه رضاخان را براي اين خدمت، يافته و او را به قدرت رساندند و او با اين سه عامل به پيكار سرسختانه پرداخت و كساني كه آن زمان را به ياد دارند، ميدانند اين خائن تبهكار با دستياري عمّال بيوطنش با اينان چه كردند و براي پيروزي هر چه سريعترِ نقشههايشان چه راههايي را براي انحراف و مصرفي نمودن و به فساد كشاندن بانوان مظلوم در پيش گرفتند. كافي است نسل حاضر كه آن روزگار سياه را درك نكردهاند به كتابها، شعرها، نوشتهها، نمايشنامهها، تصنيفها، روزنامهها، مجلهها و مراكز فحشا و قمارخانهها و شرابفروشيها و سينماها - كه همه يادگار آن عصر بودند - بنگرند يا از آنان كه ديدهاند، بپرسند و نيز سوال كنند كه نسبت به زن، اين قشر انسانپرور و آموزگار، چه ظلمها و خيانتهايي در ظاهرِ فريبندهاي به اسمِ زن مترقي روا داشتند. شك نيست كه تودههاي زنان مذهبي، خصوصا در حق محرومان جامعه نمودند، ولي براي استعمارگران خائن در بسياري از قشرهاي مرفّه و عشرتطلب توفيق حاصل شد و ايشان بازار را براي اربابان گرم كردند و اكنون نيز كه با عنايت خداوند متعال و فعاليت ملت عظيمالشأن به ويژه بانوان و زنان شيردل، دست ستمكاران كوتاه شده است، هنوز اقليتي ناچيز به كارهاي جاهلانه خود ادامه ميدهند و اميد است انشاءالله تعالي آنان هم از حيلههاي شياطين بزرگ و كوچك آگاه شده و از دم فريب آنان برهند. ما بايد امروز كه روز زن است و به حقيقت در ايران عزيز روز زن است، به زنان خويش افتخار نماييم. چه افتخاري بالاتر از اينكه زنان بزرگوار ما در مقابل رژيـم ستمكار سابق و پس از سركوبي آن، در مقابل ابرقدرتها و وابستگان آنان در صف اول ايستادگي و مقاومت نشان دادهاند كه در هيچ عصري چنين مقاومتي و چنين شجاعتي از مردان ثبت نشده است. مقاومت و فداكاري اين زنان بزرگ در جنگ تحميلي آنقدر اعجابآميز است كه قلم و بيان از ذكر آن عاجز، بلكه شرمسار است...ادامه دارد
روايتسازي تا هدفگيري
بسياري از معترضان، حتي منتقدان جدي سدسازي و پروژههاي بزرگ آبي بودند. در ميان آنها كساني ديده ميشدند كه پيشتر خود منتقد سياستهاي رسمي بودهاند و حتي با محدوديتهايي روبهرو شدهاند. اين واكنش بيش از آنكه سياسي يا هدايتشده باشد، رنگ و بوي ايراندوستي داشت. چرا اينبار روايت عليه ايران بهسادگي پذيرفته نشد، اما در برخي موارد ديگر نتوانستيم چنين حمايت و همبستگياي را در افكار عمومي برانگيزيم؟ پاسخ را بايد در عملكرد خودمان جستوجو كنيم. در اين مرحله، پاسخ موثر رجزخواني و تهديد نيست، تقويت همين روح ملي است. مسوولان بهتر است از مصادره سياسي اين واكنش خودداري كنند و اجازه دهند ايرانيان با زبان و اعتبار خود به اين روايت پاسخ دهند. در عين حال، هرگونه اعلام خرسندي از حوادث امنيتي در اروپا و امريكا بايد صريحا كنار گذاشته شود و موضع ايران در نفي و تكذيب هرگونه دخالت در اين حوادث، قاطع و مكرر باشد. اما مساله اصلي، ضعف رسانهاي ماست. ايران رسانهاي ندارد كه بتواند در سطح بينالمللي با اعتبار و توان حرفهاي، گزارش نيويوركتايمز را به چالش بكشد. سالها فشار بر رسانهها و خبرگزاريها، محدودكردن ارتباطات حرفهاي و حتي طرح جرمانگاري مصاحبه با رسانههاي خارجي، اين ضعف را تشديد كرده است. اگر امريكا ايران را با ناوگان دريايي محاصره ميكند، ما هم با محدودسازي رسانهها، خود را در محاصره رسانهاي قرار دادهايم. كارشناسان آنقدر درباره خطرات راهبردي رويكرد غيرمسوولانه و سطحي صداوسيما گفتند و نوشتند كه زبانشان مو درآورد، اما كسي به حرفشان اعتنا نكرد و لابد پشيماني بعدي هم فايدهاي نخواهد داشت. تجربه اين روزها نشان داد كه هنوز ميتوان بر سر ايران، فراتر از اختلافات سياسي و سليقهاي، به نقطهاي از همدلي ملي رسيد. اين سرمايه را بايد جدي گرفت. پاسخ موثر به روايتهاي جنگافروزانه، تقويت همين همبستگي، بازسازي اعتماد عمومي و فراهم كردن ميدان براي رسانههاي مستقل و صداي مسوولانه ايرانيان است.