حراري روي هدف اصلي رفت: ياسر عرفات. طرح حراري براي كشتن رهبر ساف عمليات «صحراي سفيد» بود كه قرار بود در مراسم جشن معمرقذافي در اول سپتامبر سال 1970 در ليبي به اجرا در بيايد. يك سكوي «وياي پي» درست در جنب ديوار شهر قديمي تريپولي، پايتخت ليبي، ساخته شده بود.
چندين ايده روي ميز قيصريه گذاشته شد: يك خمپارهاندازي كه به يك تايمر متصل است در طرف ديگر ديوار كار گذاشته شود و سپس سكو را كه عرفات و ديگر رهبراني كه در آنجا نشستهاند با خمپاره بزنند يا آنكه زير سكو مواد منفجره كار گذاشته شود و بعد از آنكه حضور عرفات در آنجا تاييد شد آن را منفجر كنند.
«نهايتا ما به اين نتيجه رسيديم كه اين عمليات مسالهساز خواهد شد زيرا همراه با عرفات 120 نفر ديگر به آسمان خواهند رفت. بنابراين تصميم گرفتيم كه با يك تكتيرانداز به آنجا برويم.» حراري و تكتيرانداز چندين بار براي بررسي صحنه، اجاره خانه امن و نقشه مسير فرار به ليبي سفر كردند.
همهچيز براي رفتن آماده بود كه زوي زامير، مدير موساد نقشه را براي تصويب نهايي پيش گلدا مئير برد. اما او ترسيد كه عمليات به اسراييل نسبت داده شود و به انتقاد شديد بينالمللي منجر گردد و سپس براي كشتن رهبران اسراييل تلاشهايي صورت گيرد. بنابراين طرح كنار گذاشته شد.
حراري نااميد و مايوس، دو مامور عملياتي را با دستور فعال كردن دوباره بمب پستي به اروپا فرستاد. اين بمبها به گفته موتي كفير، «دو مزيت داشتند. آنها به راحتي به كشور مقصد ارسال ميشدند چون بي ضرر به نظر ميرسيدند و يك زمان طولاني را براي رسيدن به مقصد پشت سر گذاشته بودند – اين طرح درست برخلاف آتش اسلحه بود كه توجه فوري را جلب ميكردند.» اسراييليها ترتيبي داده بودند كه با اين بمبها چندين شبه نظامي هم مجروح بشوند اما زمان زيادي نبود كه افراد ساف ياد گرفته بودند كه براي بستههاي پستي خود دقت بيشتري به خرج بدهند.
فتح و جوانه هايش مهارنشدني بودند و اهداف اصلي موساد- عرفات، ابوجهاد، حبش، حداد – هنوز زنده و سالم بودند و تهديد دايمي به نظر ميرسيدند.
در نشستهاي داخلي رهبري اسراييل، انگشتان اتهام به سمت جامعه اطلاعاتي نشانه گرفته شده بود كه قادر نبود حملات تروريستي را متوقف يا حملات آتي را مهار كند.
حراري گفت، «زماني كه يك اتوبوس در بيتالمقدس منفجر ميشد همه به من نگاه ميكردند. پس چرا من چهار اتوبوس در بيروت يا قاهره منفجر نكنم؟ بالاخره، هر چه كه آنها در اسراييل انجام ميدهند ما ميتوانيم مثل همان در قاهره، دمشق، آمان يا هر جايي كه هر كس خواسته باشد انجام دهيم . من ميتوانستم همزمان انجام دهم. اما من آماده انجام اين نوع عمليات نبودم، تا خودم را به همان سطح برسانم. ما اينقدر مستاصل نشده بوديم. ما بهدنبال ضربههاي انتخابي بوديم، ضربهاي كه هيچ اثر انگشتي برجاي نميماند اما تروريستها ميدانستند از سوي اسراييل است.»
براي انجام چنين كاري، حراري مجبور بود كه بر دو مانع عمده غلبه كند. اولين عامل اين بود كه دفاتر مركزي تمامي سازمانهاي تروريستي در پايتختهاي دولتهاي عرب مستقر بودند كه همين مكانها مامني براي آنها بود كه عمليات را براي قيصريه مشكل ميكرد. دومين مانع هم، افراد قيصريه بودند كه در آن زمان براي انجام وظيفه آماده نبودند. فيلمهاي جيمز باند و امثال آنها تمايل دارند تصويري از جاسوسها را نشان دهند كه بسيار همگن هستند- يك فرد كه ميتواند هم يك نفوذي باشد، قاتل باشد، حرفهاي كه ميتواند همه جا سر بكشد و يك متخصص مراقبت كه هم ميتواند اطلاعات جمع آوري كند و هم براي تصميمگيران تحليل كند .
اما در واقعيت به ويژه در موساد اين كار خيلي مشكل است. ماموران عملياتي قيصريه براي وظايف طولاني مدت آن هم تحت پوششهاي عميق، آموزش ديده بودند. فرض بر اين بود كه آنها حتيالامكان كمتر جلبتوجه كنند، حتي الامكان با كنشگران بومي كمتر اصطكاك ايجاد كنند و تا آنجا كه ميتوانند اطلاعات زيادي جمع آوري كنند به طوري كه اسراييل از هر جنگي كه ميخواهد رخ دهد زودتر متوجه شود.
حراري گفت: «افراد من كماندو نبودند من به دنبال فردي بودم كه ميتوانست در قاهره مثل يك باستانشناس اوقات خود را بگذراند و ناصر را براي يك بازديد از مكان خود دعوت كند يا يك زن كه ميتوانست به عنوان يك پرستار در يك بيمارستان نظامي در دمشق خدمت كند. اين افراد براي كشيك دادن يا اسلحه كشيدن يا پرتاب چاقو آموزش نميديدند. من براي مبارزه با ترور به افراد متفاوت و انواع سلاحها نياز
داشتم.»
توضيح: استفاده از واژه تروريستهاي فلسطيني براي حفظ امانت در ترجمه است، نه اعتقاد مترجم و روزنامه.