نقد روان

گر دست دهد خاك كفِ پاي نگارم                                                بر لوحِ بصر خطِّ غباري بنگارم
بر بوي كنارِ تو شدم غرق و اميد است                                        از موجِ سرشكم كه رساند به كنارم
پروانه او‌ گر رسدم در طلبِ جان                                                         چون شمع همان دم به دمي جان بِسِپارم
امروز مكش سر ز وفاي من و انديش                                          زان شب كه من از غم به دعا دست برآرم
زلفين سياهِ تو به دلداري عُشّاق                                                       دادند قراري و بِبُردند قرارم
اي باد از آن باده نسيمي به من آور                                                كان بوي شفابخش بُود دفعِ خُمارم

حافظ