مديريت بحران
متاسفانه در چند هفته اخير در جامعه يا از استعفاي آقاي فرزين صحبت بود يا از جابهجايي ايشان و تكذيبهاي مكرر! ولي هنوز نميدانم، چرا بايد آنقدر پاسخ جامعه را ندهيم تا عدهاي بدون هيچ وابستگي به نيروهاي جناحي يا خارجي براي اعتراض به وضع موجود به خيابان بيايند، آنگاه در يك حركت چند ساعته رييس بانك مركزي تغيير كند، يا در خبرها آمده بود كه پزشكيان با نمايندگان اصناف ملاقاتي داشته است و امروز نيز روساي اتاق اصناف تهران و ايران در هيات دولت شركت خواهند كرد، نمايندگاني كه مديريت آنان در ابتدا با تاييد نهادهاي دولتي بايد همراه باشد، آيا ايشان واقعا نماينده اصناف هستند؟ ليكن آغاز دغدغه اينبار از اصنافي همچون فروشندگان تلفن همراه، طلا فروش، لوازم يدكي آغاز شد. از نگاه من اين قشر به دنبال يارانه نقدي و كوپن ارزاق نيستند. با وجود اينكه ميدانيم دشمن هميشه در صحنه است و ساكت نخواهد نشست، اما هر اعتراضي در ابتدا وابسته به عوامل داخلي سياسي، توسعهاي، اجتماعي، اقتصادي و فرهنگي است. ديگر با لبخند و توجيهات هميشگي و گناه را به گردن اين و آن انداختن، پاسخ منطقي به اعتراض نميتواند باشد. حاكميت نبايد به جاي تدبير به دنبال محدودسازي و كاناليزه كردن برود. به باور من ساختار فعلي دولت، متناسب با ارتقاي مردم رشد نكرده است، هنوز ميخواهد بر همه بخشها با روش غيرتسازي به سيطره خود ادامه بدهد. راهكار در عين سختي، بسيار ساده است، روشنگري بدون تبعيض .
دكتراي علوم سياسي (مسائل ايران)