روزبه دلاور
سمانه بيراميباهر، اسكيباز ۳۴ ساله و تنها نماينده ايران در ماده اسكي كراس كانتري در بازيهاي المپيك زمستاني ۲۰۲۶ ميلان كورتينا با شماره اختصاصي 22110 به مصاف رقباي جهاني رفت. او كه دومين حضور المپيكي خود را پس از پيونگچانگ ۲۰۱۸ تجربه ميكرد، فراتر از ثبت ركورد به دنبال نمايش اراده و حضور نام ايران در اين رويداد بزرگ بود. بيراميباهر با ثبت زمان نهايي 30: 49.9 دقيقه، جايگاه 98 را در ميان 110 شركتكننده به خود اختصاص داد. هر چند فاصله او با نفر اول 8:00.7 دقيقه ثبت شد، اما حضور موفقيتآميز او در اين رقابتهاي سرشار از لحظات زيبا بار ديگر قدرت و استقامت زنان ايراني را در ميادين بينالمللي به تصوير كشيد. سمانه كه همراه با ديگر بچههاي مليپوش در ايتاليا حضور دارد از طريق واتساپ پاسخگوي سوالات خبرنگار «اعتماد» شد كه در ادامه چكيدهاي از اين گپ و گفت را ميخوانيد.
ارزيابي كلي شما از سطح كمي و كيفي مسابقات چيست؟
يك مساله كه در ايتاليا وجود داشت شرايط دماي هوا بود كه بسيار متغير بود كه باعث شد روي برف تاثير بگذارد يعني يك روز برف به شدت يخي و روز ديگر به شدت شُل آب بود كه باعث ميشد تا اسكي انتخابي ورزشكاران متفاوت شود و واكس ورزشكاران تغيير كند و حتي تكنيك ورزشكاران هم در دو صورت دما متفاوت ميشود. فشار بدني روي برفي يخي و شُل آب متفاوت است براي همين شرايط خيلي عوض ميشد. اما در كل، همه چيز بسيار عالي بود و منظم و روي روال بود. يك تجربه خيلي خوب براي همه. آدمهايي به المپيك ميآيند كه گلچين شدهاند. شخصا چهار سال مشغول اين بودم تا بتوانم امتياز ورود به المپيك را كسب كنم. ما براي ورودي المپيك بايد امتياز خاص كسب كنيم كه كار سختي است و پروسه حضور در بازيها دشوار است. ما هم توانستيم در اين مسابقات حضور پيدا كنيم و آن را به پايان برسانيم.
از عملكرد خودتان در دومين حضور در اين مسابقات رضايت داشتيد؟
خب تجربهام بيشتر شده بود و ميتوانستم كنترل بيشتري روي عواطف و استرس و تكنيكم داشته باشم. در اين سالها با تجربيات به دست آمده روي آمادگاني جسمانيام كار كردم و در كل بين بانوان ايراني در المپيك در رشته خودم توانستم بهترين پوئن را به دست بياورم. ما در اين رشته كلا سه دوره به المپيك رسيديم كه سال 2014 خانم رضاسلطاني رفت و 2018 كه خودم بود و 2022 نتوانستيم به المپيك صعود كنيم و 2026 باز هم خودم صعود كردم و بهترين امتياز از نگاه فدراسيون جهاني اسكي در بين بانوان ما بهترين بود كه نسبت به المپيكي قبليام هم بهتر بود. در سه دوره اين بهترين امتياز براي ايران بود. كسب سهميه المپيك و قرار گرفتن كنار بهترين ورزشكارهاي دنيا كار بسيار بزرگي است. در المپيك منشوري داريم كه مفهومش اين ميشود كه از هم نپرسيد چندم شديد. حضور در المپيك يعني رقابت در كنار بهترينها. من خودم موفق شدم 13 كشور را پشت سر بگذارم در اين مسابقات. در نظر بگيريد شرايط كار ما سختتر است، چون با دو ماه تمرين در برف كار كساني را انجام ميداديم كه 12 ماه سال را روي برف تمرين ميكنند.
چطور بقيه ورزشكاران دنيا هر 12 ماه را روي برف تمرين ميكنند؟
آنها زمستانها كه روي برف هستند، اما تابستانها يا به پيستهاي مصنوعي يا يخچالهاي طبيعي ميروند كه درست شده براي تمرينات يا به نيمكره جنوبي سفر ميكنند. ورزشكارها مدام در حال جابهجايي هستند تا تمرينات خود را بدون توقف روي برف انجام دهند. حالا بين اين غولهاي دنيا ما توانستيم وارد المپيك شويم در حالي كه مثلا فوتبال ما با وجود امكانات بيش از 50 سال است كه به المپيك صعود نكرده است.
قبل از حضور در مسابقات اردوي آمادهسازي داشتيد؟
بله، با حمايت فدراسيون توانستيم اردو داشته باشيم، اما چرا نتوانستيم بين مثلا 30 نفر برتر دنيا راه پيدا كنيم؟ براي همان شرايط تمريني كه دارند و گفتم.
به لحاظ امكانات چطور؟
فدراسيون لوازم خوبي برايمان تهيه كرد منتها بسيار تفاوت هست بين تيمها. مثلا تيم اسكي نروژ با يك كانتينرهاي خيلي بزرگ وارد مسابقات ميشوند و هر ورزشكار 150 جفت اسكي دارد و از 3 صبح قبل از روز مسابقه واكسمنها و تستمنها شروع به واكس زدن و تست كردن اسكيها ميكنند تا ببينند كدامش سراعت بيشتري دارد تا همان را به ورزشكار خود بدهند. الان بحث اسكي بحث تكنولوژي و بسيار پيشرفته است كه نميشود آن را ناديده گرفت. حتي مسابقات فرمول 1 را نگاه كنيد اتومبيلها با تكنولوژي 10 سال پيش رقابت نميكنند. البته ما اسكي سال را داشتيم، اما كاري كه آن كشورها مثل فنلاند و فرانسه و... ميكنند يك كار ديگري است و شرايطشان كاملا متفاوت است!
هزينه تمرينات شما در اروپا بر عهده خودتان بود؟
بخشي از هزينهها با حمايت فدراسيون است و اولين كشوري كه تمرين كردم، فنلاند بود. من الان يكسال است در اسپانيا با هزينه خودم تمرين ميكنم.
با اين نرخ ارز هزينهها در اسكي را چگونه تامين ميكنيد؟
خب من هم اوضاع ماليام آنقدر خوب نيست، اما من هم سر كار ميروم و مهندس هستم و فوق ليسانس معماري دارم و كار ميكنم، فقط براي عشقي كه به ورزش دارم. من بين40 تا 60 كيلومتر در روز تمرين ميكردم تا با آمادگي كامل در المپيك باشم . لطفا يك نكته را هم اضافه كنيد!
بفرماييد!
شما از يك فوتباليست 12 ماه توپ را بگير خب به لحاظ دوندگي و جسمي آماده ميشود و خيلي خوب است، اما پاس دادن و يارگيري و سانتر كردن و دويدن با توپ و مهارتهاي فني چه ميشود؟ ما هم مثل فوتباليستي هستيم كه بدون توپ ميرويم و ميدويم و همه هم ميگويند شما كه تمرين ميكردي، اما اينطور نيست ما بايد آن توپ را داشته باشيم!
قبل از مسابقات گفته بوديد ميخواهيد يك زن الهامبخش باشيد براي نسل جديد؟
بله، خيلي برايم مهم است كه ورزشكاران و تمام خانمهاي ايراني بتوانند اراده كنند و براي خودشان هدف داشته باشند و پرقدرت پيش بروند و براي هدفشان تلاش كنند و تمركز روي اهدافشان و پشتكار داشته باشند. مشخص كردن هدف و پشتكار براي رسيدن به آن مهم است.
يكي از صحنههايي كه از رقابت شما سر و صدا كرد، در آغوش گرفتن رقيب امريكايي بود. در اين باره دوست داريد صحبت كنيد؟
بله، ورزشكار امريكايي دوست قديمي بنده است و اين ارتباط جديد نيست و سالهايي كه در المپيك و قهرماني جهان بودم ايشان هم بود و معمولا هم در مسابقات طلا ميگيرد. يك ورزشكار بسيار قوي است. در اين سالها و رقابت ورزشي ارتباط دوستانهاي بين ما شكل گرفته بود و ايشان به من لطف و محبت دارند. او پس از خط پايان براي من صبر كرد تا من را در آغوش بكشد و اين روح واقعي المپيك است. المپيك از هرگونه سياست و تبعيض به دور است و به نظرم كاري كه ايشان انجام داد روح واقعي حرفهاي و المپيك را به نمايش گذاشت. خودم شگفتزده شدم و فكر نميكردم ايشان منتظر من باشند. من در حين مسابقه و با ضربان قلب بالا وقتي به خط پايان رسيدم شگفتزده بودم كه او منتظر بنده است.
قبل از وقايع اعتراضي دي ماه به اين مسابقات اعزام شديد؟
بله، من يكسال براي تمريناتم اسپانيا بودم.
صحبتي با مردم داريد؟
ايران سرزميني است كه بيش از 10 هزار سال تمدن بشر دارد و در تمام اين قرنها مردم اين سرزمين نشان دادهاند كه هميشه قدرتمند و پر اميد بودند و ادامه دادند. حرفم به مردم اين است كه باتوجه به تاريخي كه در اين سرزمين داريم بايد پرقدرت ادامه بدهيم و اميد آخرين چيزي است كه بايد از آن دست كشيد.