مدرسه‌هایی که خاموش شدند، اما زنده ماندند

در روزگاری که باید صدای زنگ مدرسه، نویدبخش امید، آگاهی و آینده‌ای روشن برای فرزندان این سرزمین باشد، متأسفانه شاهد آن بودیم که صدای انفجار و ویرانی، جایگزین آن شد و کلاس‌های درس، به صحنه‌هایی از اندوه و فقدان تبدیل گشت.
جنگ تحمیلی چهل‌روزه در ماه مبارک رمضان، تنها یک درگیری نظامی نبود؛ بلکه زخمی عمیق بر پیکره انسانیت و به‌ویژه بر نظام تعلیم و تربیت وارد ساخت. در این جنگ نابرابر و سرشار از نامردی، ۲۷۹ دانش‌آموز بی‌گناه و ۶۷ معلم و فرهنگی دلسوز، جان خود را از دست دادند و به مقام والای شهادت نائل آمدند. آنان که هر یک، نمادی از امید، تلاش و آینده‌سازی بودند، امروز در حافظه جمعی ملت بزرگ ما جاودانه شده‌اند.
همچنین صدها دانش‌آموز و معلم دیگر مجروح شدند و نزدیک به هزار فضای آموزشی، دچار آسیب یا تخریب گردید. بیش از ده‌ها مدرسه به‌طور کامل از بین رفتند؛ مدارسی که قرار بود محل پرورش اندیشه، اخلاق و پیشرفت باشند، اما به هدفی برای خشونت تبدیل شدند. این اتفاق، تنها تخریب ساختمان‌ها نبود، بلکه آسیب به رویاها، آرزوها و مسیر زندگی هزاران کودک و نوجوان این سرزمین بود.
در صدر این لیست، فاجعه مدرسه شجره طیبه میناب قرار دارد. مدرسه ای که سند جنایت و قساوت دل‌های دشمنان این خاک شده است. مدرسه‌ای که در اولین ساعات شروع جنگ، دو بار مورد هدف قرار گرفت و 156 شهید دانش‌آموز و معلم را به آغوش ملت ایران تقدیم کرد. نام این مدرسه، شهدای این مدرسه و نام این شهر؛ برای همیشه در تاریخ این ملت، سرزمین و همین طور در دل‌های ایرانیان جاودانه شده است. مدرسه شجره طیبه میناب نمادی از مظلومیت دانش‌آموزان ایران‌زمین است که تمام دشمنان این خاک در سراسر جهان گرد هم آمدند تا برای پنهان کردن رذالت و سفاک بودن آمریکا و رژیم صهیونیستی، سند و مدرک بسازند اما خون این دانش‌آموزان بی‌گناه، طبل رسوایی این افراد را از همیشه بلندتر به صدا در‌آورد. یاد و خاطره تمام این شهیدان بزرگ و عزیز به خصوص شهید ماکان نصیری تنها مفقود‌الاثری که از او فقط یک لباس پیدا شده است گرامی باد. این پیکرهای کوچک به خاک سپرده شده مطمئناً ضامن پیروزی حق بر باطل خواهد شد.
ما، اعضای کمیته دانش‌آموزان شورای مشاوران نسل زد ریاست جمهوری، در برابر این فاجعه انسانی، سکوت را جایز نمی‌دانیم. ما با قلبی آکنده از اندوه و چشمانی پر از اشک، اما با اراده‌ای استوار، این جنایات را محکوم می‌کنیم و بر ضرورت حفظ حرمت و امنیت مراکز آموزشی تأکید داریم. خطاب به شما دانش‌آموزان عزیز؛ 
شما که امروز شاید با غم از دست دادن دوستان خود، هم‌کلاسی‌های خود یا حتی معلمانتان روبه‌رو هستید، بدانید که این درد، تنها درد شما نیست. این غم، غم یک ملت است. شما وارثان آینده این سرزمین هستید و ایستادگی شما، ادامه راه همان کسانی است که امروز در میان ما نیستند. مدرسه، حتی اگر دیوارهایش فرو ریخته باشد، در اراده و ذهن شما زنده است. شما می‌توانید دوباره بسازید، دوباره بیاموزید و دوباره آینده را شکل دهید.
و خطاب به خانواده‌های داغدار؛
هیچ واژه‌ای توان توصیف عمق اندوه شما را ندارد. از دست دادن فرزند یا عزیزی که با هزاران امید و آرزو پرورش یافته بود، زخمی است که هرگز به‌طور کامل التیام نخواهد یافت. اما ملت ایران در کنار شماست. یاد و نام فرزندان شما، نه‌تنها در قلب ما، بلکه در تاریخ این سرزمین ثبت خواهد شد. آنان قهرمانانی هستند که بی‌آنکه خود انتخاب کرده باشند، در مسیر دفاع از انسانیت، قربانی خشونت شدند.
در چنین شرایطی، مسئولیت ما سنگین‌تر از همیشه است. ما موظفیم که نه‌تنها یاد این عزیزان را زنده نگه داریم، بلکه برای ساختن آینده‌ای امن‌تر و روشن‌تر تلاش کنیم. آینده‌ای که در آن، هیچ دانش‌آموزی از رفتن به مدرسه هراس نداشته باشد و هیچ خانواده‌ای نگران بازنگشتن فرزند خود از کلاس درس نباشد.
ما همچنین از تمامی نهادهای مسئول در داخل کشور و مجامع بین‌المللی می‌خواهیم که نسبت به حفاظت از حقوق کودکان و نوجوانان، به‌ویژه در شرایط بحران و جنگ، اقدامات جدی و مؤثر انجام دهند. مدارس باید همواره به‌عنوان مکان‌هایی امن و مصون از هرگونه تعرض شناخته شوند و هرگونه حمله به آن‌ها، نقض آشکار اصول انسانی و حقوق بشری تلقی گردد. ما در این راه از هیچ اقدامی کوتاهی نخواهیم کرد.
امروز، بیش از هر زمان دیگری، نیازمند همدلی، همبستگی و تلاش جمعی هستیم. دانش‌آموزان، معلمان، خانواده‌ها و مسئولان، همگی باید دست در دست یکدیگر، برای بازسازی آنچه از دست رفته و تقویت آنچه باقی مانده است، گام برداریم.
در پایان، با گرامی‌داشت یاد و خاطره تمامی شهدای دانش‌آموز و فرهنگی، اعلام می‌داریم که راه آنان ادامه خواهد داشت. قلم‌ها دوباره در دست‌ها قرار خواهند گرفت، کلاس‌ها دوباره شکل خواهند گرفت و صدای آموزش، بار دیگر در سراسر این سرزمین طنین‌انداز خواهد شد.
با امید به روزی که هیچ کودکی، قربانی جنگ و خشونت نباشد و مدرسه، همواره نماد صلح، دانایی و زندگی باقی بماند.