روزبه دلاور
تيم بسكتبال زنان استقلال در اولين دوره حضور در مسابقات ليگ برتر دست به كار بزرگي زد و به عنوان قهرماني اين رقابتها دست يافت. دختران آبيپوش در يك فصل رويايي و در شرايطي كه حريف بازي آخرشان حاضر به اين رويارويي نشد، جام را بالاي سر بردند. از تجربه حضور در استقلال و هم تيمي بودن با دو بازيكن امريكايي و جنگ در كشور تا حواشي ديگر و قهرماني در ليگ سوالاتي را مطرح كرديم كه فائزه شهرياري يكي از ستارگان استقلال پاسخ آن را شفاف داد كه در زير ماحصل اين گپ و گفت را ميخوانيد.
شرايط اين فصل از رقابتهاي ليگ برتر را چطور ديدي؟
كلا يك فصل سخت براي كل جامعه ما بود و همان انداره كه براي جامعه ما سخت بود براي ما ورزشكاران هم سخت بود. ليگ ۶ ماهه ما ۸ ماه طول كشيد تا بازي آخرمان كه تيم مقابل تشريفشان را نياوردند! كلا 3 بار اين تيم را برده بوديم و باختي مقابلشان نداشتيم و در نهايت قهرمان شديم. استقلال و پرسپوليس هم جزو بهترينهاي باشگاههاي ايران هستند و چون استقلال تجربه باشگاهداري داشت واقعا روزهاي خوبي در كنارشان سپري كرديم و لذت بردم از اينكه در اين تيم بازي كردم و اميدوارم سالهاي آينده هم باشگاه را حمايت كنند.
خاطره انگيزترين بازي اين فصل براي شما؟
آخرين بازي ما مقابل بهمن، چهارتا عقب بوديم و سي ثانيه مانده بود كه بازي تمام شود و جذابترين لحظه فصل را در آن تايم ميبينيم كه مطمئن بوديم بازي را ميبريم و توانستيم بازي را جمع كنيم! جزو خاطره انگيزترين بازيهايم بود و در ثانيههاي آخر بازي را به سود خودمان كرديم.
از عملكرد شخصي خود رضايت داشتي؟
بله؛ كلا امسال تيم ما كم حاشيهترين سال ورزشيام در تمام اين سالها بود. مثل يك خانواده در كنار بچهها لذت برديم.
در سال اول حضور در ليگ چالشهايي مثل انتخاب دختر اسطوره فقيد فوتبال استقلال به عنوان كاپيتان حاشيهساز نبود؟
اصلا! فكر ميكنم اصليترين دليل نتيجه گرفتن ما هم همين بود كه هر كسي مسووليت كار خودش را انجام ميداد. طوري كه عسل پورحيدري هم كه كاپيتان بود فشاري روي او نيامد و همه بچهها مسووليت خود را به نحو احسن انجام ميدادند و فشاري روي كاپيتان نميگذاشتند. بزرگان تيم عسل پورحيدري، كيميا تهراني و فائزه شهرياري بودند كه توانستند اين حاشيه را كم كنند. همان اندازه كه بزرگان تاثيرگذار هستند و بچههاي كوچكتر هم خيلي با انگيزه و توانمند بودند. درباره كاپيتاني عسل پورحيدري هم اصلا حاشيه براي بزرگان تيم كه من و خانم تهراني بوديم وجود نداشت! عسل به جز اينكه سال اولي بود در آن تيم بازي ميكرد عرق جداگانهاي به اين باشگاه دارد و ما متوجه اين موضوع شده بوديم و همه تيم موافق كاپيتاني او بوديم و اين لياقت را هم دارد.
شما هم از بچگي استقلالي بودي و به اين تيم پيوستي؟
ما كه دختر بوديم زياد كلكل فوتبالي نداشتيم اما من، تيم استقلال را يك تيم با اصالت ميدانستم و هميشه علاقهمند بودم و حالا هم كه در عرصه بسكتبال تيمداري ميكنند علاقهام به اين تيم بيشتر شده است. اولين كاپ اين باشگاه در اين فصل هم توسط بسكتبال زنان كسب شد.
از مبلغ قرارداد و پرداختيهاي سروقت رضايت داشتي؟
پرداختيها تا الان همه چيز اوكي بوده و در ادامه هم مطمئنا مشكلي پيش نميآمد و تسويه ميكنند.
نفت آبادان و استقلال هم به لحاظ قراردادي دو تيم با بالاترين قرارداد براي بازيكنان بودند.
از هم تيمي بودن با بازيكنان امريكايي بگو؟
خب دو تا بازيكن امريكايي داشتيم كه اين اتفاق براي كشور افتاد يكي از آنها از ايران رفت و ديگري ماندگار شد.
جنگ بين دو كشور باعث نشد بين بازيكنان ايراني و بازيكنان امريكايي بحثي پيش بيايد؟
نه، اصلا اين طور نبوده چون همه ما انسانيم و انشاءالله كه اين جنگ هم تمام و به صلح ختم شود. بازيكن امريكايي هم تيمي ما است و خيلي هم دوستش داريم.
يكي ديگر از بازيكنان امريكايي براي چه نماند؟
خب خانوادهاش خيلي نگرانش بودند اما همچنان ايرانيها را خيلي دوست دارد و با او تماس ميگيريم، ميگويد اگر سال بعد تيم تشكيل شود من ميآيم تا بازي كنم. دوره جنگ هيچ تاثيري روي رفاقتمان نگذاشت و اصلا نبايد هم ورزش را با سياست قاطي كنيم.
به لحاظ ورزشي از اين دو بازيكن امريكايي چيزي آموختيد؟
بله؛ يكي از دلايل پيشرفت ليگ ما حضور همين بازيكنان است كه حالا ميتوانيم در آسيا حرفي براي گفتن داشته باشيم. مثل كشتي كه براي كشور ماست، بسكتبال هم براي امريكاييهاست و از پايه و اصول آموزش ميبينند و مرد و زن هم ندارد. تا الان هم از تجربياتشان استفاده كرديم، شخصا 7 تا 8 سال است كه كنار بازيكنان امريكايي بازي ميكنم كه روي پيشرفتم تاثير گذاشته است.
در زمان تعطيلي ليگ و جنگ چطور تمرين ميكرديد؟
بدنسازي خود را طور انفرادي ادامه ميداديم و ۲۰ روز مانده به مسابقات تمرينات گروهي خود را شروع كرده بوديم.
دوست داشتيد بازي ميكرديد و جام را ميبرديد؟
بله به خدا! ميخواستم همين را بگويم. يك قهرماني متفاوت با قهرمانيهاي ديگرم بود اما اين حس كه در بازي امتياز بياوري و بجنگي براي قهرماني يك حس ديگر است و من و تمام تيم دوست داشتيم بازي كنيم اما تيم مقابل نيامد. علتش را هم خودم هم متوجه نشدم. كلا نبايد اين اتفاق رخ بدهد و تيمي كه در مسابقات شركت ميكند بايد تا آخر شركت كند و اين كارها بازيها را خراب ميكند. بهتر است براي سال بعد قوانين سختي بگذارند.
چرا پيراهن شماره 77 را انتخاب كردي؟
خب من هميشه پيراهن شماره 7 را ميپوشيدم تا اينكه برادرم كه او هم بسكتباليست بود و شماره 7 ميپوشيد از دنيا رفت و من هم آن 7 را كنار 7 خودم گذاشتم شد 77.
براي فصل بعد چه تصميمي داريد؟
من كه دوست دارم در استقلال باشم و اگر سال بعد تيمداري كنند اولويتم همین تيم است حالا ببينيم چه ميشود. معمولا يك بازيكن جايي ميرود كه قرارداد مالي بيشتري داشته باشد اما يك قسمتش به مرام و معرفت بازيكن هم ميرسد. فكر ميكنم استقلال اگر تيم بدهد بازيكنانش را راضي نگه ميدارد.
يك سوال خارج از بسكتبال؛ در تمام اين سالها بازيكني بوده كه از استقلال به پرسپوليس برود يا از پرسپوليس به استقلال رفته باشد و در ذهن شما علامت سوال شود كه چرا اين بازيكن به تيم رقيب رفت؟
بله؛ مگر براي آقاي رامين رضاييان اين اتفاق رخ نداد؟ اما من خودم بازيكن هستم و نميشود كسي را قضاوت كرد كه چه تيمي ميرود چون آن طرف كل زندگياش را براي ورزش خود گذاشته است. حالا هواداران ناراحت ميشوند يا قضاوت ميكنند اما گاهي ورزشكار تصميم ميگيرد براي زندگياش.
مهمترين هدف ورزشي شما براي فصل جديد؟
بيشتر تمركزم را روي عملكرد خودم گذاشتم و كمي هم به آكادميام تمركز كردم تا آن را گسترش بدهم و به بچههاي كوچكتر كمك كنم.