سكوت بهزيستي پشت خط پرسرعت
اما افراد داراي معلوليت تحت پوشش بهزيستي از چنين پيگيري سازمان‌يافته‌اي برخوردار نبوده‌اند. نتيجه اين شده كه بسياري از اين افراد همچنان ميان استعلام‌هاي اداري، قوانين تغييرپذير و فرآيندهاي غيرشفاف گرفتارند؛ فرآيندي كه عملا امكان دسترسي آنان به خودروي متناسب را بسيار محدود كرده است. در كشورهاي ديگر معافيت‌هاي مالياتي، وام‌هاي ويژه و طرح‌هاي ساخت مسكن يا مناسب‌سازي خودرو براي افراد داراي معلوليت از پايه‌هاي اصلي سياست‌هاي حمايتي است. اما در كشور ما، اين نيازهاي اساسي به مطالبه‌هايي فراموش‌شده تبديل شده‌اند.
چه بايد كرد؟
٭ بازتعريف برنامه ملي مسكن معلولان با سهميه شفاف و جدول زماني مشخص.
٭ ساده‌سازي فرآيند واردات و خريد خودروي مناسب‌سازي‌شده براي افراد داراي معلوليت.
٭ فعال‌تر شدن و مسووليت‌پذيري سازمان بهزيستي در حوزه‌هاي مسكن و حمل‌ونقل.
٭ يارانه‌دار كردن هزينه اينترنت و تجهيزات ديجيتال براي افراد داراي معلوليت
٭ مناسب‌سازي واقعي فضاهاي شهري و حمل‌ونقل عمومي.
اين نوشته تلاش براي جلب ترحم نيست. صداي گروهي است كه در هياهوي مشكلات جامعه، صداي‌شان كمتر شنيده شده؛ كساني كه اگر امروز حمايت نشوند، فردا ممكن است نه‌تنها شغل آنلاين خود را از دست بدهند، بلكه خانه، خودرو و استقلال‌شان را نيز براي هميشه از دست بدهند.
كارشناس مديريت