حکمرانی درخشان
علي باقري
عملكرد ۱۰۰ روز گذشته نظام در مديريت همزمان جنگ و ديپلماسي؛ اين دوره «درخشان‌ترين ادوار حكمراني» كشور از ابتداي انقلاب تا به امروز است. در اين صد و چند روز كه از آغاز درگيري ميان ايران، امريكا و اسراييل مي‌گذرد، مجموعه دست‌اندركاران در حاكميت، شامل رهبري نظام، شوراي عالي امنيت ملي به رياست آقاي پزشكيان، روساي قوا، نيروهاي مسلح و بدنه اجرايي دولت، عملكردي درخشان از خود به نمايش گذاشتند. از يك‌سو، مديريت يك نبرد نظامي با دو قدرت بزرگ جهاني كه پس از 40 روز نتايج بازدارنده خود را آشكار ساخت و طرف‌هاي تخاصم را وادار به درخواست آتش‌بس كرد، خود گواه اقتدار دفاعي ايران بود. از سوي ديگر، دولت آقاي پزشكيان نيز در عرصه اداره كشور در دوره جنگ، عملكردي مثال‌زدني داشت و جامعه را به بهترين شكل ممكن مديريت كرد. در كنار اين دستاوردها، نهاد ديپلماسي كشور، با محوريت وزارت امور خارجه و تيم مذاكره‌كننده، به خوبي توانستند ابعاد مختلف يك «نبرد وجودي» عليه ايران را مديريت كرده و مسير را به پيش ببرند. اين مديريت سه‌وجهي، نمادي از توانمندي نظام در مواجهه با چالش‌هاي پيچيده است. اكنون در دوره‌اي هستيم كه تلاش بر نقد كردن دستاوردهاي ميدان در ميز مذاكره است. در اين دو ماه گذشته، مراحل متفاوتي را طي كرده‌ايم و آنچه مسلم است، اين است كه متن تفاهمنامه، همانطور كه آقاي عراقچي نيز اعلام كرده‌اند، هنوز به شكل رسمي منتشر نشده است تا بتوان با داده‌ها و نشانه‌هاي دقيق نسبت به آن گفت‌وگو كرد. با اين حال، بر مبناي اطلاعات غير رسمي منتشر شده و همچنين اعتمادي كه به بخش مديريتي و حكمراني كشور در اين ۱۰۰ روز وجود دارد، گمان من اين است كه آنچه رخ مي‌دهد، مورد استقبال قاطبه ملت قرار خواهد گرفت. ملت ايران كه موتور محرك ميدان، ديپلماسي و دولت در اين دوره بوده‌اند، با ديده احترام و اعتماد به اين روند نگاه خواهند كرد. بدون ترديد، تيم مذاكره كننده وزارت امور خارجه، مجموعه دست‌اندركاران در شوراي عالي امنيت ملي و در رأس همه، رهبري نظام، دلسوزي، هوشياري و درايت لازم براي به نتيجه رساندن مذاكرات را دارند؛ اين درايت كمتر از كساني نيست كه امروز با فرياد «وا ايران، وا اسلام» در حال ابراز نگراني هستند. بنابراين، اعتماد به اين مجموعه، امري ضروري است. ايران، همچون هر كشور ديگري كه درگير جنگ است، اساسا بر اساس عقل و تدبير، به دنبال يك جنگ بي‌پايان نيست و نبايد باشد. جنگ، شرايطي ويژه و غيرعادي است و اصل بر اين است كه هر چه زودتر و در نقطه‌اي كه كشور در قله قدرت قرار دارد و مي‌تواند امتيازات بيشتري كسب كند، موضوع حل و فصل شود. با در نظر گرفتن تمام اين مجموعه‌ها، تصور من اين است كه آنچه ظاهرا در پيش است، به عنوان توافق و تفاهم، دستاوردهاي مجاهدت بزرگ ملت در مقاومت 40روزه را پاس خواهد داشت و منافع ملي و عمومي كشور را تأمين خواهد كرد. به عنوان كسي كه عملكرد حكمرانان و دست‌اندركاران اين ۱۰۰ روز را از نزديك ديده‌ام و به آنها اعتماد دارم، بسيار خوشبينم كه اتفاقي كه در حال وقوع است، به نفع ملت و كشور خواهد بود.»