برزيل متوجه شد چطور بايد كار را پيش ببرد

ستاره رئال مادريد بهترين بازيكن كشورش در بازي افتتاحيه جام جهاني در روز شنبه بود. آنها براي داشتن يك حضور طولاني و موفق در جام، به تكرار چنين عملكردي نياز خواهند داشت.
به گزارش روزنامه اعتماد، وينيسيوس جونيور در اين جام جهاني پيراهن مشهور شماره ۱۰ برزيل را بر تن ندارد. در حال حاضر، پيراهن مقدس پله، زيكو، ريولينو، ريوالدو، رونالدينيو و بقيه، متعلق به نيمار است؛ يا حداقل متعلق به مردي است كه شباهت كم‌رنگي به نيمار دارد. او كه اكنون ۳۴ ساله است، پس از دو سال پردرآمد اما عمدتا هدر رفته در عربستان سعودي، در باشگاه سانتوس عملكرد در حدِ قبولي نشان داد تا كارلو آنچلوتي را مجاب كند او را در فهرست تيم قرار دهد. آنچلوتي مي‌توانست ژوائو پدرو، ريچارليسون، ساوينيو، گابريل ژسوس، ايگور ژسوس يا حتي آنتوني را انتخاب كند، اما او نيمار را آورد. كسي كه دوباره مصدوم شده است- اين‌بار مشكل از ناحيه ساق پا است- و آمادگي بدني‌اش مانند هر سه جام جهاني قبلي او، بر كل تاروپود اين تورنمنت برزيل سايه خواهد افكند.
اگرچه وينيسيوس اكنون ستاره بي‌چون‌وچراي برزيل است، اما اين بازيكن ۲۵ ساله هنوز نتوانسته تيم را كاملا از آنِ خود كند. او در تورنمنت‌هاي بزرگ بين‌المللي عملكردهاي نااميدكننده و اغلب بي‌ثمري داشته و تا پيش از ورود به اين مسابقات (كه دومين جام جهاني اوست)، در ۴۹ بازي ملي تنها ۹ گل به ثمر رسانده است. او هنوز نتوانسته جايگاه اول را از نيمار بربايد؛ كسي كه پيراهنش بر تن بخش وسيعي از هواداران برزيلي در تساوي روز شنبه مقابل مراكش ديده مي‌شد.
نيمار كه مشخص بود لنگ‌لنگان راه مي‌رود، قبل از بازي از ميان جمعيتِ ستايشگر برزيلي عبور كرد تا تاييد كند كه هنوز اينجاست و هنوز اهميت دارد. او كلاهي را برعكس روي سر گذاشته بود، درست مثل همان نوجواني كه يك دهه پيش، قبل از اينكه مصدوميت‌ها در اين سال‌ها توانش را تحليل ببرند، ما را شيفته خود مي‌كرد. او به آنچه مي‌خواست رسيد: تشويق‌هاي بلند، حتي با وجود اينكه نامش در ليست بازيكنان مسابقه هم نبود. نيمار و شماره ۱۰ آنجا بودند، اما در عين حال حضور هم نداشتند. او در طول بازي تلاش كرد تا از كنار زمين كمي مربيگري كند و سعي داشت بر تيمي تاثير بگذارد كه به هيچ روش ديگري نمي‌تواند به آن كمك كند.
بنابراين، اگر زمان مناسبي براي وينيسيوس وجود داشت تا اعلام كند، يا در واقع تاييد كند كه كنترل اوضاع را به دست گرفته، همين حالا بود: تنها بازي مرحله گروهي اين جام جهاني كه دو تيم از ۱۰ تيم برتر فيفا را روبروي هم قرار مي‌داد.
او دقيقا همين كار را انجام داد، آن هم زير چشمان تيزبين اسطوره‌هاي برزيل: رونالدو، كاكا و روبرتو كارلوس. و او اين كار را براي سرمربي‌اش، آنچلوتي، انجام داد؛ كسي كه بر دوران بلوغ وينيسيوس در رئال مادريد نظارت داشت و او را از يك استعداد شگفت‌انگيز به يك فوق‌ستاره تبديل كرد.
وينيسيوس بهترين بازيكن زمين شد- البته اگر عملكرد ايوب بوعدي، بازيساز ۱۸ ساله و فوق‌العاده كارآمد مراكش را در نظر بگيريم، اين انتخاب كمي سخاوتمندانه بود. با اين حال، اين گل تساوي‌بخش وينيسيوس در دقيقه ۳۲ بود كه برزيل را از خواب اوليه بيدار كرد.
در نيمه اول، بازيكنان برزيل چندين بار مجبور شدند دستان خود را رو به هواداران خودي- كه تعدادشان بسيار بيشتر از مراكشي‌ها بود- تكان دهند و از آنها حمايت بيشتري بخواهند. آنها مي‌توانستند همين درخواست را از خودشان هم داشته باشند؛ چرا كه به نظر مي‌رسيد از اينكه تيم نيمه‌نهايي جام جهاني قبلي (مرحله‌اي كه برزيلي‌ها در خاك خارج از كشور نزديك به ربع قرن است به آن نرسيده‌اند) درست از ميان آنها بازي‌سازي مي‌كرد و جلو مي‌آمد، شوكه شده بودند.
آنچلوتي بعد از بازي اعتراف كرد: «تيم كمي مضطرب بود و در ابتدا استرس در همه جاي زمين ديده مي‌شد. در نيمه دوم خيلي بهتر كار كرديم.»
با اين حال، در كناره‌هاي زمين براي تيمي كه هنوز در حال پيدا كردن هويت خود است، وينيسيوس يك خطر بي‌امان بود. در دقيقه ۱۴، او در آخرين بخش از چمن زمين كه زير نور مستقيم خورشيد بود با سرعت استارت زد، رقيب باشگاهي- و اكنون ملي- خود يعني اشرف حكيمي را از پيش رو برداشت، وارد منطقه سايه زمين شد و سانتر تند و تيزي فرستاد كه ايگور تياگو نتوانست سرش را به آن برساند.
كمي بعد، وينيسيوس فضاي خالي كوچكي را در محوطه جريمه مراكش پيدا كرد، جايي كه برونو گيمارائش يك توپ هوشمندانه به او داد. او به داخل زد تا زاويه تنگ خود را بهتر كند، نيل العيناوي را به كلي محو كرد و شوت سهمگين خود را از كنار ياسين بونو به گل تبديل كرد. اين گل، چيپِ تماشايي اسماعيل صيباري در دقيقه ۲۱ را جبران كرد. اين آخرين گل بازي بود؛ آن هم از روي موقعيتي كه احتمال گلزني (xG) آن بيشتر از ۰.۱ نبود.
وينيسيوس بعد از مسابقه گفت: «معتقدم كه مي‌توانم خيلي پيشرفت كنم. توانستم يك گل بزنم، اما از نظر فني ۱۰۰ درصد در بهترين فرم خودم نبودم.»
از آن به بعد، برزيل آرام گرفت و مراكش در يك دفاع فشرده و عمقي فرو رفت. بيشتر خطراتي كه برزيل همچنان ايجاد مي‌كرد از جناح چپ و از سوي وينيسيوس بود. او با حركات تكنيكي خود فضا ايجاد مي‌كرد اما هيچ‌كس در خط حمله به او اضافه نمي‌شد تا سانترهايش را قطع كند- چيزي كه به خوبي مي‌تواند به يك موضوع تكراري در سيستمِ بدون مهاجمِ هدفِ آنچلوتي تبديل شود. سپس وينيسيوس پس از يك پاس عمقي دوباره به فضاي پشت سر حكيمي نفوذ كرد و رافينيا را صاحب توپ كرد، اما ضربه آخر رافينيا بي‌رمق بود.
محمد وهبي، سرمربي مراكش با تاسف گفت: «وقتي روبروي وينيسيوس بازي مي‌كنيد، دفاع كردن سخت است.»
او اصلا بي‌نقص نبود. وينيسيوس توپ‌هاي زيادي را لو داد و كارهاي زيادي را امتحان كرد كه به سرانجام نرسيدند. اما در آن شب، او براي كشورش برگ برنده بود. وقتي برزيل به يك جرقه و البته به يك گل نياز داشت، ستاره رئال مادريد آن را تقديم كرد.
در حال حاضر، اين براي قهرمان پنج دوره جهان كاملا رضايت‌بخش خواهد بود. و نكته جالبي هم در اين وجود داشت كه مردي به نام «ويني» كار را در شمال جرسي به سرانجام رساند.