دانشگاه ديجيتال حق مسلم نسل Z يا چالشي فراموششده؟
رسا نجفي
در عصر حاضر، دانشگاههاي ايران با چالشي بنيادين روبهرو هستند: شكاف عميق ميان ساختار سنتي آموزشي و نيازهاي واقعي نسل زد. اين نسل، كه با فناوري زاده شده و در دنياي ديجيتال رشد كرده، ديگر نميتواند با ابزارهاي قديمي و زيرساختهاي ناكارآمد، به پتانسيلهاي واقعي خود دست يابد. براي نسل زد، فناوري دانشگاهي يك «امكانات رفاهي» نيست، بلكه زيرساخت حياتي براي يادگيري، پژوهش و رشد حرفهاي است. دانشگاه فقط يك ساختمان با ديوارهاي آجري و كلاسهاي پر از نيمكت نيست. دانشگاه براي ما، يك فضاي ديجيتال زنده است كه در آن نفس ميكشيم، فكر ميكنيم و رشد ميكنيم. نسل زد در دنيايي زندگي ميكند كه اطلاعات در كسري از ثانيه در دسترس است و مرزهاي جغرافيايي معناي خود را از دست دادهاند. براي اين نسل، دسترسي به پايگاههاي داده بينالمللي، نرمافزارهاي تخصصي بهروز و پلتفرمهاي همكاري آنلاين، بخشي از هويت تحصيلي و حرفهاي آنهاست. وقتي دانشگاهها با ابزارهاي قديمي، اينترنت ناپايدار يا نرمافزارهاي غيرمجاز مواجه ميشوند، عملا پتانسيلهاي اين نسل را محدود ميكنند. فناوري دانشگاهي براي نسل زد يعني برابري در دسترسي به دانش. محدوديت در اين دسترسي، نه تنها يك مشكل فني، بلكه ايجادكننده نابرابري آموزشي است.
نسل زد، نسل نوآوري است. اما نوآوري بدون ابزار، مثل رانندگي بدون ماشين است. اگر ميخواهيم ايران در عرصه جهاني رقابت كند، بايد زيرساختهاي فناوري دانشگاهي را به عنوان يك اولويت استراتژيك ببينيم، نه يك هزينه اضافي. بياييد دانشگاهها را به كانونهاي فناوري و نوآوري تبديل كنيم، جايي كه هر دانشجو، بدون محدوديت، به تمام ابزارهاي لازم براي رشد دسترس داشته باشد. آينده ايران، در گروی توانمندسازي ديجيتال نسل زد است.
دبير كارگروه دانشگاه آزاد اسلامي
شوراي مشاوران نسل زد