براي اكبر عبدي

در دنياي خيال و واقعيت برخي نام‌‌ها فراتر از يك هنرمند به بخشي از حافظه جمعي ما تبديل مي‌شوند. اكبر عبدي آن بازيگر هزارچهره‌اي كه خنده‌ها و اشك‌‌هايش بر پرده سينما و قاب تلويزيون آينه‌ تمام‌قد زندگي مردم كوچه و بازار بود! او كه همواره با بياني صريح و دلي بي‌غل‌ و غش پيوندش با مردم را عيان مي‌كرد در لايه‌هاي پنهان شخصيتش يك فوتبالي تمام‌عيار هم بود. داستان عشق عبدي به فوتبال نه يك ادعاي گذرا كه باوري عميق و ريشه‌‌دار بود. او بارها و بارها در گفت‌وگوهايش با همان لهجه شيرين و لحن صريح از شيفتگي‌‌اش به ناصر حجازي فقيد سخن گفته بود. پيوند عبدي با استقلال نه از سر هيجان‌‌هاي كاذب، برخاسته از احترام قلبي به كاريزماي حجازي بود، او در ناصرخان چيزي فراتر از يك دروازه‌‌بان مي‌ديد. او حجازي را نماد آزادگي و ايستادگي مي‌دانست كه در روزهاي سخت پشتش به مردم گرم بود و در برابر نامردمي‌‌ها سر خم نمي‌كرد.  اما روح بزرگ اكبر عبدي فراتر از رنگ‌‌هاي متعصبانه باشگاهي بود. او با وجود هواداري از استقلال احترام ويژه‌‌اي براي اسطوره‌هايي مثل علي پروين و علي دايي قائل بود. در نگاه او علي دايي تنها يك گلزنِ بين‌المللي نبود و او قهرماني است كه حتي در اوج افتخار، تواضع و مردمي بودن را فراموش نكرد. تصويري كه از او در آخرين روزهاي زندگي‌‌اش و ديدار با شهريارِ فوتبال ايران ثبت شد روايتي از يك پيوند انساني عميق بود. جايي كه هنر و ورزش دست در دست هم در بستر بيماري اين هنرمند محبوب قابي ماندگار از انسانيت شد. آخرين پست اينستاگرام او ‌كه عكسي يادگاري با علي دايي بود سندي شد براي اثبات اين ارادت متقابل. 
اكبر عبدي هنرمندي بود كه معناي واقعي مردمي بودن ‌را مي‌فهميد. او هيچگاه خود را تافته جدا‌بافته از مردم نمي‌دانست و در تمام مسائل و مشكلات جامعه در كنار مردم ايستاد. اين همان درسي است كه ورزشكاران ما‌ به‌ويژه فوتباليست‌‌هاي نسل امروز مي‌توانند از او بياموزند. عبدي به ما آموخت كه شهرت تنها ابزاري براي رسيدن به قله‌هاي مالي نيست بلكه وظيفه‌‌اي است براي بازتاب دادن دردهاي جامعه و مرهم گذاشتن بر زخم‌‌هاي مردم. او در ميان مردم زيست، از آنها الهام گرفت و هنر خويش را در خدمت بيان حقيقت زندگي آنان به كار برد. اگر امروز فوتبال ما به دنبال اسطوره‌‌سازي است پيش از آنكه در جست‌وجوي تكنيك و تاكتيك باشد بايد در مكتب اخلاقي كساني همچون اكبر عبدي شاگردي كند. عبدي رفت اما ميراث او كه همان پيوند ناگسستني ميان هنر و ورزش و مردم است باقي ماند. روحش شاد و يادش گرامي.