چرا به شعور مخاطب احترام نميگذاريد؟
تينا جلالي
اين روزها سريالهايي با موضوعات و بازيگران متنوع در شبكه نمايش خانگي پخش ميشود كه هر كدام بنا بر ساختار و قصهاي كه دارند توجه مخاطبان را به خود جلب ميكنند.منتقدان هم بنا بر ديدگاهي كه دارند درباره قسمتهاي سريالها مينويسند. اما در هفتههاي گذشته نكته عجيبي كه زياد ديده شد و باعث تعجب است اينكه عدهاي به صورت هماهنگ به تخريب بعضي سريالها با تيترهاي مشمئزكننده ميپردازند، بعضي هم در آن طرف ماجرا، در ستايش بعضي سريالهاي ديگر مداحي سر ميدهند و تعريف و تمجيدهاي اغراقآميز مينويسند.
حال اينكه فقط سه قسمت سريال مورد نظر پخش شده يا اصلا سريال مدنظر به نيمه نرسيده، چطور ميتوان با تمام نشدن و حتي با تماشاي سه قسمت سريال درباره كليت قصه و ساختار كامل آن نظر داد و آن را در شبكههاي مجازي وايرال كرد؟
البته چنين نوشتههاي بيمنطقي در سالهاي گذشته هم درباره محصولات شبكه نمايش خانگي ديده ميشد، متنهايي با واژههاي پرطمطراق كه اگر كسي سريال يا برنامه را نميديد به نظرش شاهكار ميآمد.
اما پرسشي كه ذهن را درگير ميكند، اين است كه نويسندگان اين متنها دنبال چه هدفي هستند؟ با چه نيتي دست به تخريب و تقدير از سريالسازها ميزنند؟ چرا به ساحت نقد احترام نميگذارند و هر چه به دستشان آمد، مينويسند؟
اصلا چرا اين نويسندهها همچون سازندگان بعضي سريالها، شعور مخاطب را در نظر نميگيرند و به عقل مخاطب احترام نميگذارند؟ يعني مخاطب خودش فهم ندارد و كيفيت سريال را درك نميكند و با نوشتههاي شما سريال را پس ميزند يا به تماشاي آن ترغيب ميشود؟ يا اصلا اگر اين نوشتهها براي مديران و مسوولان است كه آن مدير خيلي بايد پرت باشد كه از متنهاي بياعتبار به سازندگان سريال نمره بدهد.
نكتهاي كه اين نويسندگان به آن توجه ندارند، اين است كه اگر سريالي خوب باشد و قصهاش را گيرا تعريف كند، راه خودش را باز ميكند و مخاطب مجذوب ميشود. ديگر نيازي به آسمان و ريسمان بافتن نيست.