اتحاد مقدس از نگاه بنيانگذار (۸)
نقشه اختلاف بين برادران را ريختند و به دنبال آن، در كشور خودمان هم اشخاصي دارند همان نقشه را پياده ميكنند، غافل از آنكه اگر خداي نخواسته اين قدرتهاي بزرگ در ايران برگردند، نه اسلام ميماند و نه اهل -سنتي و نه اهل- تشيعي باقي ميگذارند.» (همان، ج14، ص181) و در كلامي ديگر هدف تفرقهافكنان را از بين بردن اساس اسلام ميداند و ميفرمايد: «امروز روزي است كه تمام طوايف مسلمانان مقابل هستند با قدرتهاي شيطاني كه اساس اسلام را ميخواهند از بين ببرند. امروز روزي است كه همه به دستور اسلام، به دستور قرآن با هم متحد باشند و تنازع نكنند.» (همان، ج13، ص102) و در بياني ديگر ميفرمايد: «در اسلام بين شيعه و سني ابدا تفرقه نيست؛ بين شيعه و سني نبايد تفرقه باشد. بايد وحدت كلمه را حفظ كنيد. ائمه اطهار ما سفارش كردند به ما كه بپيونديد با هم و با هم اجتماعمان را حفظ كنيم و كسي كه اين اجتماع را بخواهد كه بههم بزند، يا جاهل است يا مغرض و نبايد به اين حرفها گوش بكنند. برادران سني ما نبايد به يك تبليغاتي كه از طرف دشمنان اسلام ميشود ترتيب اثر بدهند. ما با آنها برادر هستيم، آنها با ما برادر هستند. اين مملكت مال همه ماست، مال همه ما. مال اقليتهاي مذهبي، مال مذهبيون ما، مال برادران اهل سنت ما. همه ما با هم هستيم. مساله اختلاف بين پيروان دو طايفه و دو مذهب، ريشهاش از صدر اسلام است. در آن وقت خلفاي اموي و خصوصا عباسي، درصدد بودند كه اختلاف ايجاد كنند. مجالس درست ميكردند و [به اختلاف] دامن ميزدند. اين اختلاف كمكم اسباب اين شد كه در بين عوامِ از اهل سنت و عوامِ از اهل شيعه اين تنافس [فخرفروشي و رقابت] پيدا شد؛ وگرنه نه عوام اهل سنت به سنت رسولالله عمل كرده و ميكنند و نه عوام اهل شيعه پيروي از ائمه اطهار كردهاند. ائمهاطهار ما كوشش كردند تا اينها را داخل در آن جمعيت كنند، با آنها نماز بخوانند، به تشييع جنازههاي آنها بروند. زمانْ كمكم آمد به اين طرف و قدرتمندان اين كار را كردند براي اينكه اين دو طايفه با هم سرگرم باشند و خودشان هر كاري ميخواهند بكنند.»
(صحيفه امام، ج۶، ص۸۴ و ۸۵)