نياز ايران نياز دشمن!
علی ربیعی
در حالي كه هنوز برق دندان‌هاي تيز طمع دشمن براي دريدن ايران نمايان است و همچنان بر كوره جنگ‌افروزي مي‌دمند و اين روزها بي‌پروا سخن از هدف نهايي خود را مبنی بر كوچك كردن ايران و دشمني با ساكنان سرزمين ايران و ايراني را به وضوح بيان مي‌كنند. اين واقعيت بزرگ - نه تنها در داخل كشور، بلكه در منظر سازمان‌هاي اطلاعاتي و سياستگذاران جنگ‌افروز -نيز روشن شده است كه بزرگ‌ترين عامل نااميدي دشمنان ايران، همين مردم، انسجام اجتماعي آنان «نه» گفتن محكم به خواست متجاوزان و رسوا شدن فراخوان‌هاي آشوبگر است. در اين شرايط، فهم دقيق از امنيت و مولفه‌هاي امنيت‌ساز براي تداوم مقاومت ملي و اجتماعي امري لازم است؛ چرا كه بديهي‌ترين و پربسامدترين واژه دشمنان ايران و مهم‌ترين هدف متجاوزان، نااميد كردن مردم از نظام سياسي موجود و ترسيم آينده‌اي مبهم و ترسناك است. عقلانيت حكمراني و خرد امنيت‌ساز به ما مي‌گويد هر اقدامي كه آرام‌ساز، تقويت‌كننده انسجام و كاهنده زمينه درگيري در جامعه باشد، مقوم امنيت ملي و برهم زننده تئوري دشمن است. اما در اين ميان، به طور عجيب و باورنكردني، گروهي با سطحي‌نگري يا با انگيزه سياسي - در حالت خوش‌بينانه - ناخواسته همان سياستي را دنبال مي‌كند كه خاستگاه دشمن است. يكي از خطرناك‌ترين و پيچيده‌ترين انواع نفود «منطق‌سازي» است كه مي‌تواند در قالب نزاع‌هاي سياسي در دو طرف يك جامعه بروزح پيدا كند و در نهايت سودش را دشمن ببرد. اين روزها شاهد حرف‌ها و اقداماتي از سوي كساني هستيم كه گويي هيچ ادراك و دانشي نسبت به وضعيت اجتماعي در آنها ديده نمي‌شود؛ كساني كه به دنبال اجراي سياست‌هاي شكلي تقابلي با جامعه هستند و - نامناسب‌تر از آن - طرح‌ها و سياست‌هايي را بيان و دنبال مي‌كنند كه نگراني‌ها و ابهامات بزرگي را ميان نهادهاي مدني، پژوهشگران، نظريه‌پردازان سياسي و اجتماعي، اعضاي علمي دانشگاه‌ها و كنشگران فرهنگي و هنري ايجاد مي‌كند. معلوم نيست تريبون‌ها، راه چه كساني را با كدام هدف مبتني بر منافع و امنيت ملي دنبال مي‌كنند. توليدات اين تريبون‌هاي خاص، فقط فاصله‌گذاري‌ها را عميق‌تر و بيگانگي و ديگري‌پنداري‌ها را به طور خطرناكي تيز و برنده مي‌كند.
اين در حالي است كه مردم با تكيه بر ارزش‌هاي عميق و قابل احترام خود براي حفظ ايران، به طور خودجوش به خيابان‌ها آمده بودند و اين حضور متكثر، خود مهم‌ترين عامل بازدارندگي در مقابل دشمنان ايران شد. جفاي بزرگ به اين سرمايه عظيم آن است كه در برخي موارد به ابزار ايجاد شكاف و كينه‌توزي تبديل شود. بايد همه صحنه‌هاي بروز ايرانيان در اين سرزمين ازجمله خيابان‌ها به طور ناب فقط براي ايران و ايراني بماند. جامعه نيازمند احساس يكپارچگي در اركان حاكميت است؛ احساسي كه نااميدكننده متجاوزان به ايران و اميدواركننده مردم است. گاهي مي‌انديشم حداقل اثر اين شعارهايي كه هر روز تندتر و تندتر مي‌شوند و مديران مختلف از اركان نظام را به بدترين شكل مورد تهمت قرار مي‌دهند، علاوه بر آثار منفي بر انسجام ملي، ايجاد سستي و ترديد در پيگيري اقداماتي است كه مي‌تواند براي كشور مفيد واقع شود. برنامه رژيم اسراييل براي ترور فيزيكي افراد موثر، روشن شده است اما ترور شخصيتي افراد موثر ابهام‌آميز نيست؟ هر كس دل در گروی انقلاب و وطن دارد و خود را پيرو رهبري مي‌داند، بايد بداند كه حفظ انسجام، يكپارچگي و اميدواري مردم به آينده، بهترين مسيري است كه به آن نيازمنديم.