تارتار و معماي نيمكت سرخ
به گزارش «اعتماد»، پرسپوليس به عنوان تيمي كه هميشه زير ذره‌بين است و انتظارها از آن فراتر از يك باشگاه معمولي است اين روزها در كادر فني خود با يك چالش ساختاري مواجه است. كادر فني فعلي پرسپوليس متشكل از مهدي تارتار، عليرضا محمد، رضا جباري، كريم باقري و وحيد فاضلي است كه سال‌‌هاست در كنار هم كار مي‌كنند. اگرچه رضا جباري امسال به اين جمع اضافه شده و نيازمند زمان براي هماهنگي است، اما واقعيت اين است كه بار فني تيم همچنان بر دوش مثلث تارتار، محمد و فاضلي سنگيني مي‌كند. در اين ميان، حضور كريم باقري كه در مسائل فني دخالت مستقيم ندارد و محسن خليلي كه نقش سرپرستي را ايفا مي‌كند عملا مديريت فني را در دايره‌‌اي محدود و تكراري قرار داده است. پرسپوليس با وجود مهره‌هاي باكيفيت در نتيجه‌‌گيري و ارايه سبك بازي مقتدرانه دچار نوسان است. باتوجه به حضور رقباي قدرتمندي همچون استقلال، تراكتور و سپاهان در كورس قهرماني پرسپوليس نياز داشت كه فاصله امتيازي خود را با رقبا افزايش دهد، اما شكست‌‌هاي تاكتيكي مقابل فولاد و تراكتور و تساوي‌هاي بي‌ارزش نشان داد كه نيمكت سرخ در شطرنج مربيان حرف‌‌هاي زيادي براي گفتن نداشته است. اين باخت‌‌ها نه محصول ضعف بدني كه حاصل ضعف در طراحي تاكتيكي و عدم تنوع استراتژيك در بازي خواني حريف بود. اما يكي از بزرگ‌ترين آفت‌‌هاي مربيگري در فوتبال ايران ترس از سايه است. بسياري از سرمربيان ايراني از ترس اينكه مبادا دستياري قوي‌تر يا با كاريزماي بالاتر از خود را به كار بگيرند از جذب مربيان صاحب سبك و با كارنامه پربار از خود دوري مي‌كنند. آنها نگرانند كه مبادا اين دستياران قوي جايگاه‌شان را تهديد كنند يا نزد هواداران و رسانه‌ها ستاره اصلي نيمكت شوند. اين بن‌بست فكري بزرگ‌ترين دشمن تارتار در پرسپوليس است. اگر تارتار به دانش و توانايي‌‌هاي خود ايمان قلبي دارد نبايد از همكاراني كه مي‌توانند مكمل فكري او باشند، بترسد. كاري كه فرهاد مجيدي در نخستين تجربه سرمربيگري خود انجام داد و با يك مربي بزرگ ايتاليايي نتايج درخشان با استقلال كسب كردند. پرسپوليس جايي براي تيم‌‌هاي همراه سنتي نيست، اين باشگاه به اتاق فكري نياز دارد كه بتواند در لحظات سخت ايده‌هاي تاكتيكي نو و جسورانه‌‌اي ارايه دهد. وفاداري به دستياران قديمي اگر به قيمت درجا زدن فني تيم تمام شود نه تنها هنري نيست، بلكه يك خطاي استراتژيك بزرگ محسوب مي‌شود. زمان در فوتبال به سرعت مي‌گذرد و نيم‌فصل دوم با تقويت ساير مدعيان مسير را دشوارتر خواهد كرد. تارتار اگر مي‌خواهد در پرسپوليس ماندگار شود بايد از اين دايره امن خودساخته خارج شود. او بايد بپذيرد كه براي موفقيت در سطحي كه پرسپوليس مطالبه مي‌كند، نيمكت تيم نياز به يك خانه‌تكاني فكري و تقويت جدي دارد پيش از آنكه دير شود و خودش اولين كسي باشد كه بايد چمدان‌‌هايش را ببندد.