المپيك و آن ماجراهاي سياسي
از حسن حبيبي تا يحيي گل‌محمدي
چقدر طعنه‌آميز است كه درست در روزهاي تلخ فوتبال ايران از حيث نتايج و عملكرد مديران، مخصوصا در مورد تيم ملي اميد دو نفر از كساني كه آخرين صعود ما به المپيك را رقم زدند در فاصله 24 ساعت جان به جان آفرين تسليم كرده‌اند.
سال 1358 در شرايط ملتهب پس از انقلاب در حالي كه فوتبال ايران با خروج كامبيز آتاباي، رييس فدراسيون پيش از انقلاب شرايط به‌هم ريخته‌اي داشت، حسن حبيبي به عنوان يك چهره فوتبالي خوشنام و موفق هدايت تيم ملي را برعهده گرفت. حبيبي آن زمان دو قهرماني با پاس در جام باشگاه‌هاي تهران داشت. يكي از كساني كه به تيم ملي دعوت شد حميد عليدوستي بود كه آن روزها در ليگ ايران خوش مي‌درخشيد. حبيبي موفق شد تيم را در آن شرايط بحراني به المپيك 1980 مسكو برساند كه دستاورد بسيار بزرگي بود. دستاوردي كه اين روزها و پس از گذشت 50 سال ناكامي در صعود به المپيك ارزش بيشتري هم پيدا كرده است.
صعود ايران به المپيك مقارن شد با حمله شوروي به افغانستان و به همين دليل مقامات سياسي كشور تصميم گرفتند در اعتراض به اين حمله المپيك مسكو را تحريم كنند. مرحوم داريوش مصطفوي كه در آن زمان دبير فدراسيون فوتبال تعريف مي‌كرد ابتدا سراغ صادق قطب‌زاده، وزير وقت امور خارجه رفت اما قطب‌زاده به مصطفوي گفت اين تصميم از سوي شوراي انقلاب اتخاذ شده و از دست دولت خارج است. در روزهاي بعد تعدادي از ورزشكاران از جمله منصور برزگر و ساير ورزشكاراني كه شانس كسب مدال را داشتند با امام خميني ديدار كردند تا اجازه حضور در المپيك را پيدا كنند اما به نتيجه خاصي نرسيدند.
به اين ترتيب فرصت نخستين حضور تيم ملي ايران در مسابقات المپيك پس از انقلاب به دلايل سياسي از بين رفت اما نام حسن حبيبي به عنوان سرمربي و حميد عليدوستي به عنوان بازيكن آن تيم كه توانستند سهميه حضور در المپيك را به دست آورند تا ابد در تاريخ ورزش كشور ثبت شد.
همين روز يكشنبه بود كه يحيي گل‌محمدي سرمربي پيشين پرسپوليس و فولاد خوزستان به عنوان سرمربي جديد تيم ملي اميد قرارداد خود را به امضا رساند. غروب همان روز خبر رسيد حميد عليدوستي دار فاني را وداع گفته است. دوشنبه شب نيز در ساعتي كه يحيي گل‌محمدي در يك برنامه تلويزيوني در حال صحبت پيرامون برنامه‌هاي خود براي تيم ملي اميد در مسير رسيدن به المپيك و معرفي نسل جديد بود رسانه‌ها از درگذشت حسن حبيبي نوشتند.
اين همزماني غريب مي‌تواند تلنگري باشد براي فوتبال ايران. حسن حبيبي، معمار نسل جديدي از فوتباليست‌هاي ايراني كه توانستند به المپيك بروند و بعدها تبديل به ستون فقرات تيم ملي شدند به همراه يكي از همان ستاره‌ها، امروز ديگر در بين ما نيستند، آن‌هم در شرايطي كه سال‌ها مي‌توانستيم از حضورشان بهره ببريم و نبرديم. بهره نبرديم تا فوتبال برسد به دست كساني كه كمترين دستاوردها را موفقيت جا مي‌زنند و تنها به حسرت‌ها مي‌افزايند.