مجازات‌هاي جايگزين؛ نشانه‌اي از توسعه حقوقي جامعه
مطهره واعظي‌‌پور
در سال‌هاي اخير، اخبار و گزارش‌هاي متعددي درباره اجراي مجازات‌هاي جايگزين حبس در پرونده‌هاي قضايي به گوش مي‌رسد؛ مجازات‌هايي كه گاهي به جاي زندان و شلاق، افراد را به مطالعه كتاب، شركت در آزمون‌هاي مشخص، انجام خدمات عمومي، پاكسازي محيط شهري و حتي چند ماه رفت‌و‌روب و رفتگري در سطح شهر ملزم مي‌كند. شايد در نگاه نخست، چنين احكامي ساده يا حتي كم‌اهميت به نظر برسند، اما در واقع مي‌توان آنها را نشانه‌اي از تغيير نگاه به مفهوم مجازات و گامي در مسير توسعه حقوقي جامعه دانست.
سال‌ها در بسياري از نظام‌هاي قضايي، زندان يكي از اصلي‌ترين ابزارهاي مجازات مجرمان به شمار مي‌رفت. تصور غالب اين بودكه براي مقابله با جرم و برقراري عدالت، بايد فرد مجرم را ازجامعه جدا كرد و با محروم كردن او از آزادي، هزينه رفتار خلاف قانون را به وي تحميل كرد. اما تجربه‌هاي متعدد نشان داده است كه زندان هميشه بهترين و موثرترين راه براي اصلاح افراد و كاهش آسيب‌هاي اجتماعي نيست. چه‌بسا افرادي كه به دليل ارتكاب جرايم سبك يا كم‌خطر وارد زندان مي‌شوند، پس از مدتي نه‌تنها اصلاح نمي‌شوند، بلكه در معرض آسيب‌هاي بيشتر اجتماعي و حتي ارتباط با مجرمان حرفه‌اي قرار مي‌گيرند.
از همين منظر است كه مجازات‌هاي جايگزين اهميت پيدا مي‌كنند. فلسفه اين مجازات‌ها آن است كه ميان نوع جرم، شخصيت مرتكب، ميزان آسيب واردشده به جامعه و نوع مجازات تناسب برقرار شود. قرار نيست همه افرادي كه مرتكب تخلف يا جرم شده‌اند، با يك شيوه مجازات شوند. فردي كه براي نخستين‌بار مرتكب يك جرم كم‌اهميت شده است، الزاما نبايد همان مسيري را طي كند كه يك مجرم حرفه‌اي و خطرناك طي مي‌كند.
براي مثال، وقتي فردي به جاي تحمل حبس، موظف به مطالعه يك كتاب و شركت در آزمون آن مي‌شود، در واقع دستگاه قضايي تلاش مي‌كند از ظرفيت آموزش و آگاهي براي اصلاح رفتار او استفاده كند. يا زماني كه فردي به انجام خدمات عمومي، نظيرپاك‌سازي معابر و فضاي شهري، محكوم مي‌شود، مجازات او مي‌تواند به نوعي جبران اجتماعي تبديل شود. در چنين شرايطي، فرد به جاي آنكه صرفا هزينه‌اي را به جامعه تحميل كند، بخشي ازمسووليت خود در قبال جامعه را با انجام يك فعاليت مفيد مي‌پذيرد.
اين رويكرد از چند جهت قابل توجه است. نخست آنكه از ورود غيرضروري افراد به زندان جلوگيري مي‌كند. زندان‌ها ظرفيت محدودي دارند و حضور افراد داراي جرايم سبك در كنار مجرمان حرفه‌اي مي‌تواند مشكلات متعددي ايجاد كند. كاهش جمعيت كيفري زندان‌ها، علاوه بر بهبود شرايط نگهداري زندانيان، امكان تمركز بيشتر بر اصلاح و بازپروري افرادي را فراهم مي‌كند كه واقعا نيازمند نگهداري در محيط زندان هستند.
دوم آنكه اجراي مجازات‌هاي جايگزين مي‌تواند هزينه‌هاي اقتصادي دولت را كاهش دهد. نگهداري هر زنداني مستلزم صرف منابع مالي قابل‌توجهي براي تأمين غذا، بهداشت، امنيت، فضاي فيزيكي و ساير امكانات است. وقتي بتوان با حفظ اقتدار قانون و رعايت حقوق جامعه، از مجازات‌هاي موثرتر و كم‌هزينه‌تر استفاده كرد، طبيعتا بخشي از اين منابع آزاد خواهد شد و مي‌تواند درحوزه‌هاي ديگر اجتماعي و عمومي به كار گرفته شود. نكته سوم، آثار اجتماعي و فرهنگي اين نوع مجازات‌هاست. مجازات زماني موفق است كه علاوه بر پاسخ دادن به رفتارمجرمانه، احتمال تكرار آن را نيز كاهش بدهد. اگر فردي پس از ارتكاب جرم فرصت بازگشت به زندگي عادي، حفظ موقعيت شغلي و خانوادگي و اصلاح رفتار خود را داشته باشد، احتمال بازگشت او به جامعه بيشتر خواهد بود. در واقع، هدف نظام عدالت كيفري نبايد صرفا تنبيه افراد باشد؛ بلكه اصلاح، بازپروري و كاهش آسيب‌هاي اجتماعي نيز بايد در كانون توجه قرار بگيرد.
البته نبايد از اين نكته غافل شد كه مجازات‌هاي جايگزين براي همه جرايم و همه مجرمان مناسب نيستند. در جرايم سنگين، خشونت‌آميز و مواردي كه امنيت و حقوق اساسي شهروندان درمعرض تهديد قرار مي‌گيرد، ضرورت برخورد متناسب و قاطع همچنان پابرجاست. همچنين اجراي مجازات‌هاي جايگزين بايد با نظارت دقيق، معيارهاي روشن و ارزيابي آثار آنها همراه باشد تا اين احكام به تصميم‌هايي سليقه‌اي يا فاقد ضمانت اجرايي تبديل نشوند.
با اين حال، گسترش چنين احكامي را مي‌توان نشانه‌اي اميدواركننده از حركت تدريجي دستگاه قضايي به سوي عدالت ترميمي، عقلانيت كيفري و استفاده از ظرفيت‌هاي اجتماعي براي كاهش جرم دانست. شايد اين تحولات هنوز گسترده و فراگير نباشند، اما همين كه در كنار مجازات‌هاي سنتي، شيوه‌هاي تازه‌اي براي برخورد با جرايم مورد توجه قرار گرفته‌اند، نشان مي‌دهد نگاه به عدالت و مجازات در حال تغيير است. توسعه حقوقي تنها به تصويب قانون‌هاي جديد يا افزايش تعداد پرونده‌هاي رسيدگي‌شده محدود نمي‌شود؛ توسعه حقوقي زماني اتفاق مي‌افتد كه جامعه و نهادهاي مسوول، به دنبال راه‌هايي انساني‌تر، عادلانه‌تر، موثرتر و متناسب‌تر براي اجراي قانون باشند. مجازات جايگزين يكي از جلوه‌هاي اين تحول است. جامعه‌اي كه بتواند به جاي تكيه صرف بر زندان و تنبيه، از آموزش، اصلاح، جبران خسارت و مسووليت‌پذيري اجتماعي نيز بهره بگيرد، يك گام به سوي بلوغ حقوقي نزديك‌تر شده است. بنابراين، توسعه حقوقي بايد بيش از گذشته مورد توجه قرار گيرد و سياستگذاران، دستگاه قضايي، نهادهاي مدني و رسانه‌ها براي گسترش اين رويكرد تلاش كنند.