پيروزي سهشيرها مقابل ماتادورها در دو پرده رقم خورد
انگليس چطور طلسم اسپانيا را شكست؟
ورزشگاه رياض اير متروپوليتانو تيم ميهمان بازي را به قهرمان جهان تحميل كرد، اما با وجود افت شديد مالكيت توپ، عملكرد خط دفاعياش فوقالعاده بود.
به گزارش روزنامه اعتماد، در لحظات پاياني، عجيب و به شدت پراسترس مسابقه، درست پيش از آنكه انگليس سرانجام كار را تمام كند و اسپانيا تسليم شود، اتفاقات زيادي در جريان بود. دن برن به زمين فرستاده شده بود تا همان كارهايي را انجام دهد كه از دن برن انتظار ميرود. تابلوي تعويض چهار دقيقه وقت تلف شده را نشان داده بود، اما زمان به اندازه كافي سريع نميگذشت و بازيكنان قرمزپوش اسپانيا همچنان براي جبران نتيجه حمله ميكردند.
در همين لحظات هري كين به كنار زمين آمد و در كنار توماس توخل ايستاد. او در حالي كه كف دستهايش را رو به بيرون گرفته بود، با حركات دست به همتيميهايش علامت ميداد، آنها را هدايت ميكرد و از آنها ميخواست به هر شكل ممكن، نتيجهاي را كه به دست آورده بودند، حفظ كنند؛ به هر طريقي كه شده، فقط دوام بياوريد.
آنچه انگليس در اختيار داشت، دستاوردي فوقالعاده بود، اما تسلط اين تيم بر نتيجه به اندازهاي كه در ابتدا به نظر ميرسيد، محكم و مطمئن نبود. حتي ميتوان گفت كه نبايد تا اين اندازه شكننده ميشد.
توخل با وجود فشار و استرس مسابقه، ضربهاي دوستانه به كين زد؛ حركتي كه بيشتر شبيه شوخي بود. با اين حال، مارك بولانژيه، داور چهارم، از كاپيتان انگليس خواست به نيمكت برگردد. البته كين مدت زيادي دور نماند و وقتي دوباره به كنار زمين آمد، تقريبا تمام بازيكنان ديگر نيز به او پيوسته بودند تا منتظر لحظه سرنوشتساز مسابقه بمانند.
از همانجا شاهد بود كه جيمز ترافورد با مهاري شگفتانگيز و دوضرب، دروازه انگليس را نجات داد؛ لحظهاي قهرمانانه كه به تيمش اجازه داد برتري خود را حفظ كند. سپس در كنار ساير بازيكناني كه ديگر نميتوانستند فقط روي نيمكت بنشينند، ديد كه آخرين ضربه سر اسپانيا نيز با دخالت دن برن از محوطه خطر دور شد؛ همان كاري كه از او انتظار ميرفت. سرانجام سوت پايان به صدا درآمد و كين و ديگر بازيكنان بار ديگر به زمين دويدند تا شادي خود را با هم تقسيم كنند.
وقتي بازيكنان به زمين رفتند، همگي با تشويق و شادي روبهرو شدند؛ حتي بازيكنان اسپانيا نيز سهمي از اين تشويقها داشتند. چه مسابقهاي بود و چه شبي! دكلان رايس پس از بازي مدعي شد: «ميدانستيم كه آنها را شكست ميدهيم.» اما آيا واقعا از ابتدا چنين اطميناني وجود داشت؟ شايد در دقيقه ۶۰، زماني كه انگليس با سه گل پيش افتاده بود و به سمت پيروزي درخشان و بله، نسبتا راحت مقابل قهرمان جهان حركت ميكرد، چنين تصوري وجود داشت. انگليس نخستين تيمي بود كه پس از ۴۴ مسابقه و نزديك به هزار روز، توانست اسپانيا را در جريان بازي شكست دهد؛ اگر شكست در ضربات پنالتي را كنار بگذاريم.
اما با باقي ماندن نيم ساعت از مسابقه، اسپانيا دوباره جان گرفت، انگليس ۱۰ نفره شد و شرايط كاملا تغيير كرد. توخل پس از مسابقه گفت: «۳۰ دقيقه بازي مقابل اسپانيا، مثل سه ساعت ميگذرد.»
اين احساس فقط متعلق به او نبود و بازيكنانش نيز همين فشار را تجربه كردند. البته براي تماشاگران و ساير حاضران، زمان به سرعت سپري شد. لوئيس دلافوئنته، سرمربي اسپانيا، پيش از مسابقه گفته بود اين بهترين نوع فوتبالي است كه ميتوان تماشا كرد و اشتباه هم نميكرد.
وقتي انگليس گل سوم را به ثمر رساند، هواداران اين تيم شروع به خواندن شعاري كردند: «انگليس را ديديد، حالا گورتان را گم كنيد و به خانه برويد.» اما چرا بايد ميرفتند؟ ماندن و تماشاي ادامه اين مسابقه بسيار جذابتر بود. انگليس تا آن لحظه عملكردي فوقالعاده ارايه كرده بود، اما حالا اسپانيا نيز به بازي برگشته بود. از اينجا به بعد قرار بود مسابقهاي ديوانهوار، پراسترس، پرهياهو و در عين حال لذتبخش را شاهد باشيم.
جاريل كوانسا توپ را از دست داد، فرمين لوپس لامين يامال را صاحب توپ كرد و اسپانيا به يك ضربه پنالتي رسيد؛ ضربهاي كه ميكل اويارزابال آن را به گل تبديل كرد. مسابقه واقعا تماشايي شده بود. اسپانيا دوبار گلزني كرد و بارها و بارها به سمت دروازه انگليس حمله برد. هواداران حاضر در ورزشگاه متروپوليتانو نيز يكصدا فرياد ميزدند: «بله، ما ميتوانيم!»
در نهايت نتوانستند، اما فاصله زيادي با انجام اين كار نداشتند. آنها واقعا باور كرده بودند كه ميتوانند نتيجه را تغيير دهند و هر چه فشار حملات بيشتر ميشد، شايد حتي به پيروزي نيز اميدوارتر ميشدند.اين مسابقه بخشي از تاريخ فوتبال بود؛ تاريخي كه شايد انگليس آن را ساخته باشد، اما قطعا خودش به ركوردي تاريخي پايان داد. اسپانيا از زمان شكست مقابل كلمبيا در ۲۳ مارس ۲۰۲۴، يعني حدود دو سال و نيم قبل، در جريان ۹۰ يا ۱۲۰ دقيقه مسابقه شكست نخورده بود. تنها باخت اين تيم در اين مدت، در ضربات پنالتي فينال دوره گذشته ليگ ملتهاي اروپا مقابل پرتغال رقم خورده بود.
اسپانيا همچنين از مارس ۲۰۲۳ و شكست مقابل اسكاتلند، در هيچ مسابقه رسمي ديگري مغلوب نشده بود. فيفا اعلام كرده بود كه اين طولانيترين روند شكستناپذيري در تاريخ است. حتي اگر براي اين ركورد تبصرهاي در نظر بگيريم، باز هم دستاوردي فوقالعاده به شمار ميرفت؛ هرچند دير يا زود بايد به پايان ميرسيد. شايد نه لزوما به اين شكل.
دلافوئنته گفته بود: «با هر مسابقهاي كه ميگذرد، احتمال شكست بيشتر ميشود.» حالا اين اتفاق رخ داده بود. توخل پيش از بازي گفته بود: «ممكن است آنها شكستناپذير به نظر برسند، اما ما آمادهايم.»
در پايان مسابقه، اعضاي كادر فني اسپانيا در كنار زمين صف كشيدند و بازيكنان خود را هنگام خروج از زمين تشويق كردند. بازيكنان انگليس نيز در برابر هوادارانشان ايستادند؛ خسته و فرسوده، اما با دستاني كه به نشانه شادي بالا برده بودند.
در نهايت، اين مسابقه در دو پرده برگزار شد. پرده نخست براي انگليس فوقالعاده بود و پرده دوم با نمايش قهرمانانه اين تيم همراه شد.
دلافوئنته پيش از مسابقه گفته بود: «ما نميتوانيم مثل آنها بازي كنيم و آنها هم نميتوانند مثل ما بازي كنند.» با اين حال، نكته چشمگير درباره شروع مسابقه اين بود كه انگليس توانست بازي را با سبك و شرايط مورد علاقه خودش به اسپانيا تحميل كند. اين انگليسيها بودند كه مالكيت توپ را در اختيار داشتند و اجازه نميدادند حريف از زير فشار خارج شود. كنترل ميانه ميدان و جريان بازي در اختيار آنها بود.
البته ۱۰ دقيقه ابتدايي نميتواند معيار قابل اعتمادي براي ارزيابي يك مسابقه باشد؛ همانطور كه مشخص شد حتي گذشت يك ساعت نيز براي نتيجهگيري كافي نبود. با اين حال، وقتي زمان مسابقه از دقيقه ۱۰ عبور كرد، آمار مالكيت توپ نشان ميداد انگليس ۷۰درصد مالكيت را در اختيار دارد.
با وجود كاهش اين آمار در ادامه مسابقه، در دقيقه ۲۰ تعداد شوتهاي دو تيم چهار بر صفر به سود انگليس بود. نخستين موقعيت تنها پس از ۳۹ ثانيه به وجود آمد؛ پيش از آنكه اسپانيا حتي يك بار توپ را لمس كند. اوناي سيمون با دست راست خود ضربه جود بلينگام را كه از داخل محوطه ششقدم زده شده بود، مهار كرد. بلافاصله مارتين زوبيمندي مجبور شد مانع ضربه آنتوني گوردون شود و پس از آن نيز سيمون ضربه دكلان رايس را مهار كرد. تمام اين اتفاقات در سه دقيقه نخست رخ داد و سه دقيقه بعد، هري كين با ضربهاي خطرناك توپ را از كنار دروازه به بيرون فرستاد.
هواداران انگليس از تماشاي اين نمايش لذت ميبردند. صداي آنها در ورزشگاه بلند شده بود و يكصدا شعار ميدادند: «بهترين بازيكن جهان، بهترين بازيكن جهان، هري كين، بهترين بازيكن جهان.»آنها ميديدند كه انگليس چگونه جريان بازي را در اختيار گرفته و اليوت اندرسون و دكلان رايس چه عملكرد درخشاني در ميانه ميدان دارند. سپس شاهد بودند كه كين گل نخست را به ثمر رساند؛ نودوسومين گل او در دوران حرفهاي و بيستوهشتمين گلش از روي نقطه پنالتي.
پس از آن، بلينگام با حركتي انفجاري از خط مياني عبور كرد و هواداران در واكنش به اين صحنه، شروع به خواندن ترانهاي از گروه بيتلز كردند؛ شعاري كه حتي پس از آنكه ازري كونسا با ضربه سر گل دوم انگليس را به ثمر رساند، همچنان ادامه داشت.
بلينگام بار ديگر با حركتي تماشايي از خط دفاعي اسپانيا عبور كرد و اينبار زمينهساز گل بن وايت شد. هواداران انگليس به چشم خود ديدند كه تيمشان چگونه به مدت يك ساعت فوتبال درخشاني ارايه كرد. البته در ادامه، اسپانيا نيز چيزي براي تماشا كردن داشت؛ نمايشي كه حالا با اضطراب و نگراني همراه شده بود.
آنها احتمالا براي مدتها مهار قهرمانانه ترافورد را فراموش نخواهند كرد؛ دروازهباني كه با واكنشي فوقالعاده، تيمش را از شكست نجات داد. با اين حال، اين شب همچنان متعلق به انگليس بود؛ شبي كه واقعا تماشايي و فراموشنشدني شد.