لطفا در برابر اخبار زنكشي، بيحس نشويد
غزل حضرتي
اين روزها اخبار زنكشي در شبكههاي اجتماعي زیاد دیدهمیشود. هفتهاي بهطور متوسط يك خبر از قتل يك زن بهدست همسر، پدر يا برادرش ميشنويم. زناني به غايت جوان و زيبا. اينكه نمايندگان محترم مجلس، بر سر تغييراتي كه روي لايحه منع خشونت عليه زنان با دولت به توافق نميرسند، اينكه اين لايحه سالهاي سال است در كش و قوس پاسكاري بين دولت و مجلس است، يك طرف ماجراست. قسمت ديگر ماجرا اين است كه انتشار اين اخبار كه حتما به گوش مجلسيان هم ميرسد، هيچ محركي براي تسريع رسيدگي به اين لايحه و نهايي كردنش نشده و همچنان در روي همان پاشنهاي ميچرخد كه از ابتداي اين مجلس چرخيده است. در صحبتهايي كه با معاون رييسجمهور در امور زنان و خانواده و چند نفر ديگري در اين مورد داشتم، به اين نتيجه رسيدم كه همچنان بحث بر سر بهكاربردن الفاظي چون خشونت است؛ مسوولان گمان ميكنند با پاك كردن صورت مساله ميتوانند به خود بقبولانند كه ناامني براي زنان در حد كلمه خشونت نيست و ميتوان صرفا با جايگزيني عبارت «سوءرفتار » معناي مفهوم را رساند. اما مطمئنا اگر در فضايي جداگانه از آنها سوال شود كه قتل درجه يك، خشونت محسوب ميشود يا سوءرفتار، بيدرنگ اولي را انتخاب ميكنند. اينكه چرا اصرار بر خفيف كردن مساله و تقليل آن به رفتارهاي ناشايست دارند، الله اعلم!
خبر آخري كه آمد، درباره دختر دانشآموزي بود به نام سوگندصيادي، ۱۶ساله از كرمانشاه. مدير مدرسه، از پدر سوگند خواسته بود براي رسيدگي به اينكه سوگند احتمالا دوست پسر دارد، به مدرسه بيايد. از آنجاييكه سوگند شناخت كامل نسبت به پدرش داشت، از مدير و دستاندركاران مدرسه ميخواهد از انجام اين كار منصرف شوند، اما به اصرار مدير، پدر سوگند باخبر ميشود و به مدرسه ميآيد. در نهايت هم پدر او را با خود به خانه ميبرد. اين در حالي است كه سوگند به دوستانش در كلاس گفته بود «ديگه منو نميبينين. » و جاي ديگري گفته بود «پدرم اگه بفهمه منو ميكشه.»
من تا به حال فكر ميكردم مدير و ناظم زمان تحصيل ما به خاطر محدوديتهاي عجيب و زيادي كه داشتيم، دايم دست به برخوردهاي ناهنجار و رفتارهاي خشن ميزدند. مديران و ناظران امروز، چون از نسل خودمانند، با همه اينها مواجه بودند، ميفهمند با دختر و پسر نوجوان چگونه برخورد كنند. يا لااقل سيستم آموزشي بعد از ۳۰ سال خودش را كمي بهروز كرده و برخوردش با دانشآموز با برخورد ۳۰ سال پيش يكي نيست.
در پرونده سوگند به اينجا ميرسم كه همه ذهنيتهايم تخيلي بيش نبوده و نيستند. اينكه شما بدانيد انتقال مسالهاي چون داشتن دوست پسر به پدر دانشآموز، ممكن است دانشآموز را در شرايط بحراني قرار بدهد، ممكن است او را در معرض خشونت قرار دهد، ممكن است جانش را به خطر بيندازد، و باز هم به او بگوييد، يا صرفا باز كردن مسووليت از گردن خودتان است يا بياهميت بودن جان و روان آن دانشآموز.
از اين مساله كه گريزي نيست، بايد يكنفر غير از خانواده باشد كه بتواند دست بچهها را بگيرد و هدايتشان كند كه به مشكلات عديده مبتلا نشوند. مشاور مدرسه دقيقا براي همين مساله استخدام ميشود تا راه و چاه را به بچهها نشان بدهد، نه اينكه با انتقال به خشنترين عضو خانواده، دانشآموز را در معرض از دست دادن جانش قرار بدهد.
اين داستان سر دراز دارد. هرچقدر ما در مملكتمان در برخي امور به پيشرفت و رشد چشمگيري رسيدهايم، در زمينه حقوق خانواده در حضيض محض بهسر ميبريم.
آنچه بايد در اين ميان به شكل فوري و ويژه مورد توجه قرار بگيرد، نهايي كردن لايحه منع خشونت عليه زنان است، در دستوركار قرار دادن تغييرات اساسي در قوانين مربوط به خانواده است و رسيدگي آسيبشناسانه و تشكيل كميته رسيدگي به اين مساله است. زنكشي، از بس در گزارشها و خبرها تكرار شده، اهميتش را از دست داده است. اين مطالبه، مطالبه زنان به تنهايي نيست، مطالبه خانوادههاست، مطالبه آدمهاي اين جامعه است كه با چشم باز، شاهد از هم گسيختگي رواني خود و اطرافيانشان ميشوند، چون يكسري مرد در كشور داريم كه فكر ميكنند زنان ملك طلقشان هستند، املاك و داراييشان هستند، اسباب دستشان هستند، صغيرشان هستند تا هر جنايتي ميخواهند مرتكب شوند و صدا از كسي بلند نشود.