اتوبوسي بهنام مرگ
فرج براري
اتوبوس تنها با يك راننده هر روز ساعت چهارونيم صبح در جادهاي پيچ در پيچ از آبدانان به طرف دشت عباس حركت ميكند و پس از طي دو ساعت به شركت NGL دشت عباس ميرسد. اتوبوس شيفت شب شركت را دوباره به آبدانان برميگرداند و ساعت چهار و نيم عصر دوباره ۱۲۰ كيلومتر را طي ميكند تا قربانيان واقعه كه مهندسان شيفت صبح/عصر هستند را به خانه برساند. اتوبوس هرگز به مقصد نميرسد و در ساعت ۱۹ و ۱۵ دقيقه در نزديكي روستايي به نام «سهگر» واژگون ميشود.اولين خبر كه تنها به واژگوني اتوبوسي در جاده دشت عباس به مورموري با ۱۸ مصدوم اشاره دارد؛ در فاصله بيست دقيقه از زمان حادثه در رسانههاي محلي مخابره ميشود. در خبر دوم اعلام ميشود: «اتوبوس حامل كارگران منطقه NGL بوده كه سه فوتي داشته است. يك ساعت بعد ۵ فوتي و بعد هفت فوتي و پس از آن با فوت سه زخمي ديگر در بيمارستان آبدانان تعداد آنها به ۱۱ نفر افزايش مييابد. صبح دو روز پيش يكي از دو مصدوماني كه از آبدانان به بيمارستان امام خميني ايلام اعزام شده بود، دوازدهمين جانباخته حادثه تراژيك اتوبوس حامل مهندسان شركت NGL دشتعباس را رقم ميزند. سرانجام بامداد روز گذشته سيزدهمين فوتي اين حادثه در بيمارستان «گنجويان» دزفول درگذشت. براي تهيه گزارش و آگاهي از وضعيت مهدي كريمزاده مصدوم ديگري كه در بخش آيسييو بيمارستان امام خميني ايلام بستري است، به آنجا ميرويم.«مشكل اصلي نبود خوابگاه، جاده نامناسب و مسير بسيار دور است.» اين را برادر مهدي كريمزاده ميگويد كه خسته و رنگ پريده، دم در اتاق آيسييو به انتظار خبري از برادر نشسته است.روحالله كه مهندس مكانيك است و خودش يك سال در شركت NGL دهلران كار كرده، ميگويد: «ما بارها از پيمانكاران و مسوولان شركت تقاضاي خوابگاه داشتهايم، اما آنها هر بار از ترس هزينه اضافي شام يا صبحانه از قبول اين كار سر باز زدهاند.» او ادامه ميدهد: «برادرم و ساير مهندسان شركت، هميشه بيش از چهار ساعت از روز را بدون احتساب در ساعتهاي كاري آنها، در مسير رفت و برگشت تا آبدانان طي ميكردند و در طول چهار سال گذشته اين تنها اتوبوسي بود كه سرويس رفت و برگشت كاركنان آبداناني شركت NGL دشتعباس را بر عهده داشت.» او در پاسخ به چرايي استفاده از يك اتوبوس ميگويد: «پيمانكار اين مجموعه اين اتوبوس كهنه را براي جابهجايي كاركنان خود در دو شيفت مختلف به كار گرفته است. ما بارها از مسوولان و مديران شركت درخواست خوابگاه داشتيم، اما متاسفانه گفتند براي بومي منطقه خوابگاه نداريم.» مهدي كريمزاده، داراي رتبه ۲۰۰ كنكور و كارشناس مهندسي نفت و گاز است، او دچار شكستگي فك، دنده، شانه و خونريزي كبد است.عدم اختصاص خوابگاه، به كارگيري تنها يك اتوبوس كه روزانه بايد بيش از ۴۸۰ كيلومتر را در دو مسير رفت و برگشت طي كند، آن هم در جادهاي كه حتي مناسب ماشينهاي نيمه سنگين نيست. پرسشي است كه بايد مسوولان مربوطه پاسخگوي آن باشند. گويي پيمانكاران ميان كارگر و صاحبكار قد علم ميكنند تا مسووليت را از دوش مديران اصلي بردارند.
شركت پترو پالايش NGL دهلران
چه ميكند؟!
اين شركت روزانه ۲۴۰ فوت مكعب گاز شيرين و ترش خود را از ميادين چشمه خوش، پايدار غرب، دانان، سروك و آذر دهلران دريافت میکند تا محصول (+C2) توليد و خوراك پتروشيمي دهلران را تامين كند، اما با عدم راهاندازي پروژه الفين پتروشيمي دهلران در سالهاي گذشته، اين محصول با خط لولهاي به مسافت ۱۸۰ كيلومتر به پتروشيمي بندر امام رسانده ميشود. سالانه يك ميليون و۵۵۰ هزارتن محصول +C2 و ۱۵۰ ميليون فوت متر مكعب گاز شهري، ۸۵۰ بشكه ميعانات گازي ۴۰۰تن گوگرد، ۱۵۳ ميليون متر مكعب گاز متان، تنها بخش كوچكي از اين درآمد ميليارد دلاري در سال را تشكيل ميدهد. واحد «سولفور ريكاوري» اين شركت بزرگترين واحد سولفور كشور است.جواد كمري، مديرعامل پتروپالايش دهلران در مراسم افتتاح اين پروژه گفت: «امروز شاهد افتتاح پروژهاي هستيم كه بدون اغراق يكي از ركوردهاي صنعت نفت كشور است.» حالا اين ركورددار صنعت نفت در عدم محافظت از جان مهندسان خود هم ركورد زده است.
مسوولان محلي چه ميكنند!؟
فرماندار دهلران از نصب هفت سرعتكاه در مسير دهلران دشت عباس خبر ميدهد.
فرماندار شهرستان آبدانان كوهستاني بودن شهرستان آبدانان را مقصر قلمداد كرده است.
اينجا، مديريت بحران تشكيل ميشود، شوراي هماهنگي تشكيل جلسه ميدهد، در مجلس ترحيم حاضر ميشوند، از مصدومان عيادت ميكنند، فردا راننده خوابآلود يا اتوبوس مستاصل مقصر شناخته ميشود و سرانجام كارگران قربانيان خاموش هميشگي باقي ميمانند.