انتشار نخستين تصاوير از آخرين اثر كيارستمي  

 قرار بود نيمه‌هاي سال 2016 تازه‌ترين اثرش «24 فريم» را روي پرده ببرد اما سرطان مهلتش نداد. پس از درگذشتش اين پروژه تجربي آخرين اثرش نام گرفت و قرار است در بخش رويدادهاي هفتادمين سالگرد جشنواره بين‌المللي فيلم كن نمايش داده شود. روز گذشته فيلم‌استيج نخستين تصاوير از اثري را كه بي‌شباهت به نغمه وداع نيست، منتشر كرده است.  كيارستمي درباره آخرين فيلمش گفته بود: «هميشه به اين فكر مي‌كنم كه هدف هنرمند از توصيف حقيقت يك صحنه چه مقدار بايد باشد. نقاشان تنها يك قاب از حقيقت را به دست مي‌دهند و چيزي پيش از آن و پس از آن وجود ندارد. براي «24 فريم» تصميم گرفتم از عكس‌هايي استفاده كنم كه طي اين سال‌ها گرفته بودم. چهار دقيقه و سي‌ثانيه از آنچه خيال مي‌كردم پيش و پس از هر عكسي كه گرفته‌ام، روي داده است در آن گنجاندم.» عباس كيارستمي 75 ساله بود كه در مستركلاس جشنواره فيلم مراكش خبر از ساخت فيلم «24 فريم پيش و پس از لومير» داد. گفته بود: «پروژه‌اي تلفيقي براساس 24 فيلم چهارونيم دقيقه‌اي است كه طي سه سال گذشته كارگرداني كرده‌ام.» هر كدام از فيلم‌ها از يك صحنه ثابت بر مبناي پنج نقاشي و نوزده عكس تشكيل شده است. او با استفاده از تكنيك‌هاي پرده آبي به اين تابلوها جان بخشيد و بدين طريق بعد زمان را به تصاوير ثابت داد. كيارستمي روياي نقاش شدن در جواني را الهامي براي ساخت اين فيلم مي‌دانست. رويايي كه با فقدان استعداد او مواجه مي‌شود و در عوض مجموعه‌اي از اتفاقات تصادفي او را روي صندلي كارگرداني مي‌نشاند.   در اين مستركلاس دو فيلم كوتاه از «24 فريم» را روي پرده نمايش برد كه نخستين آن براساس نقاشي «خوشه‌چين‌ها» (1857) اثر ژان‌فرانسوا ميله بود. در اين فيلم سه زن كشاورز پس از برداشت محصول، در حال برداشتن دانه‌هاي گندم از روي زمين هستند. كيارستمي اين نقاشي را براي شروع پروژه خود انتخاب كرده بود چرا كه «خوشه‌چين‌ها» يكي از آن نخستين نقاشي‌هايي است كه ديده بود و در شانزده سالگي سعي كرده بود نسخه‌اي از روي آن بكشد.