معاون وزير خارجه دولت اصلاحات:
نپيوستن ايران به FATF
مردم را فقيرتر مي‌كند
محسن امينزاده، معاونت آسيا و اقيانوسيه وزارت امور خارجه دولت اصلاحات معتقد است، عده‌اي در كشور عملا قائل به انزواي كامل كشور به سبك «كره شمالي» هستند. او البته مي‌گويد كه اين افراد كره شمالي را هم نمي‌شناسند و درك درستي از فاجعه زندگي و فقر مرگبار و مرگ متعارف روزانه انبوه ملت كره شمالي و خسارات انزواي اقتصادي كشور ندارند. به گفته معاون وزير امور خارجه دولت اصلاحات اگر قرار بود، آنان پاسخگوي هزينه عظيمي باشند كه به مردم تحميل شده و مي‌شود و مسوول فجايع اقتصادي ناشي از تصميمات‌شان شناخته شوند حتما رفتار ديگري داشتند.
امينزاده با بيان اينكه «متاسفانه تندروهايي كه مانع تصويب FATF هستند هرگز بابت خسارات و مصيبت‌هاي بزرگ تصميمات‌شان و عملكردشان براي قدرت اقتصادي كشور و معاش مردم، مواخذه و مجازات نشده و نمي‌شوند» به اعتمادآنلاين گفت:«در اين مورد هم مانند موارد پيشين هزينه گزاف اشتباهات و ماجراجويي‌هاي‌شان را ملت ايران مي‌پردازند.» به عقيده او اگر دغدغه توسعه ملي و قدرت اقتصادي وجود داشته باشد، وظيفه همه در اين بحث خيلي روشن‌تر مي‌شود.
اين فعال سياسي اصلاح‌طلب با طرح اين پرسش كه «در بحث FATF اصلا مناقشه بر سر چيست؟» ادامه داد:«جامعه جهاني رويه‌اي را طراحي و در ميان همه كشورهاي جهان تصويب كرده كه مفاسد ناشي از تجارت‌هاي سياه مثل تجارت مواد مخدر، اسلحه، قاچاق انسان و... را كاهش دهد. طبعا ممكن است اين مقررات با برخي اقدامات سري ضروري كشورها در چارچوب منافع ملي‌‌شان منافات پيدا كند. لذا فرضا چين، روسيه، آمريكا، فرانسه و كشورهاي ديگر بايد تدابير جديدي براي اقدامات مالي سري خود پيدا كنند».
امينزاده با بيان اينكه «همه اين كشورها منافع ناشي از FATF را بيش از مضراتش مي‌دانند و طبعا همزمان با پيوستن به اين رويه بين‌المللي براي امور سري خود هم تدابير جديد و موازي طراحي مي‌كنند» تاكيد كرد:«خيلي مسخره است تصور كنيم كه كشورهاي ديگر مثل چين و روسيه مشكلي با اين رويه بين‌المللي ندارند و فقط اين رويه براي ايران مشكل ايجاد مي‌كند. خيلي مسخره‌تر آنكه تصور كنيم كه ايران براي دوري از اين مشكلات بايد به تنهايي مسير عكس همه كشورهاي ديگر را انتخاب كند و در پي كناره‌گيري از همه كشورهاي جهان باشد.»
به گفته اين فعال سياسي خيلي روشن است كه با انزواي خودخواسته ناشي از اين سياست، دنيايي از مشكلات سازمان‌يافته را روي سر خودمان و ملت ايران خراب مي‌كنيم. او گفته است:«طبيعي است مشكلاتي كه در مورد FATF در ايران مطرح مي‌شود و ممكن است برخي از آنها واقعي هم باشد براي تمامي كشورهاي ديگر جهان هم ايجاد مي‌شود و تمامي كشورهاي قدرتمند ديگر تدابير جديدي براي امور سري خود طراحي و ايجاد خواهند كرد.»
معاون آسيا و اقيانوسيه وزارت امور خارجه دولت اصلاحات ادامه داد:«اگر اين بديهيات را با مباحث مطرح شده در رابطه با FATF مقايسه كنيد، عمق فاجعه توسعه‌گريزي و توسعه‌ستيزي رويه‌هاي سياست خارجي در ايران را هم درك مي‌كنيد. هيچ‌كس ترديد ندارد عدم پيوستن به FATF مي‌تواند منجر به خسارات عظيم در توسعه ملي و قدرت اقتصادي ايران شود. عدم پيوستن به FATF مي‌تواند ملت ايران را فقيرتر و معيشت آنان را دشوارتر كند اما هيچ‌كس بابت اين نتايج بديهي فعاليت مخالفان FATF مواخذه و مجازات نمي‌شود. كنش آنان توطئه و خيانت تلقي نمي‌شود.» به گفته امينزاده، تلخ‌تر آن است كه طبق مقررات اجماعي FATF اگر ايران امروز به آن نپيوندد در آينده براي پيوستن به اين گروه بايد دست به دامن اجماع كشورها و طبعا كشورهايي مثل آمريكا يا بدتر از آمريكا شود.
اين فعال سياسي اصلاحات با بيان اينكه «در يك فضاي خردمندانه سياسي راه‌حل موضوع خيلي ساده است، ادامه داد:«ايران مانند تمامي كشورهاي ديگر جهان بايد به FATF بپيوندد و اين مانع مهم توسعه ملي و اقتدار اقتصادي در حال و آينده را به سادگي برطرف كند و بي‌جهت شعار پنهانكاري و ضرورت پنهانكاري كشور را ندهد؛ اما مانند تمامي كشورهاي موثر جهان در كنار آن، تدابير ضروري خود را براي امور سري ويژه خود مثل دور زدن تحريم‌ها تا وقتي كه تحريمي در كار باشد، طراحي كند.»
امينزاده با اشاره به اينكه «متاسفانه مناقشه‌اي كه به راه افتاده از بنيان توسعه‌ستيز بوده و هست» گفت:«در اين مورد هم مثل ارجاع پرونده هسته‌اي ايران به شوراي امنيت در سال 84 همه كشورهاي دوست ايران از جمله روسيه و چين به صراحت به ايران هشدار دادند كه نپيوستن به FATF هيچ توجيهي ندارد و ايران را حتي از حداقل مناسبات تجاري و اقتصادي با اين كشورها هم به طور كامل محروم خواهد كرد اما در اين مورد هم تاكنون هيچ‌كس شنواي توصيه‌ها و اخطار كشورهاي دوست ايران هم نبوده و نيست.»
معاون وزارت امور خارجه دولت اصلاحات ادامه داد:«من بارها تكرار كرده بودم كه ايران با مديريت درست سياست خارجي منطقه‌اي نه تنها مي‌توانست برجام را به طور كامل حفظ كند بلكه مي‌توانست به يك كنشگر موثر مديريت تحولات جهاني حتي در سطحي بالاتر از آنچه در دوره دولت اصلاحات محقق شده بود، بدل شود.» او معتقد است كه «نظاميان اهميت اين اشتباه خود را درك نكردند، با وزارت خارجه همراه نشدند و عملا ديپلماسي منطقه‌اي مبارزه با تروريسم را به روس‌ها واگذار كردند. پس از آن هم پاسخگوي خسارت بزرگ ناشي از اين اشتباه بزرگ خود نيستند و هنوز هم تغييري در رويه خود براي توقف اين اشتباه اتخاذ نكرده‌اند.»