عكس‌نوشت
خبرگزاري ايسنا با انتشار مجموعه عكسي نوشت: «وضعيت تالاب‌ها در ايران را مي‌شود به عنوان يك روند تدريجي و فرسايشي روايت كرد؛ روندي كه از دهه‌هاي گذشته آغاز شده و امروز به نقطه‌اي بحراني رسيده است. ايران كشوري نيمه‌خشك و كم‌بارش است، اما تالاب‌ها در اين اقليم همواره نقش تنظيم‌كننده چرخه آب و حيات را داشته‌اند. تا چند دهه پيش، بسياري از تالاب‌هاي بزرگ كشور به واسطه رودخانه‌هاي دايمي، سيلاب‌هاي فصلي و دانش بومي بهره‌برداري از آب، زنده و پويا بودند و معيشت هزاران خانوار به‌طور مستقيم يا غيرمستقيم به آنها وابسته بود. اما از دهه ۴۰ و به ويژه پس از دهه ۷۰ شمسي، الگوي توسعه در ايران به تدريج بر مهار حداكثري آب استوار شد: سدسازي گسترده، انتقال آب بين‌حوضه‌اي، توسعه كشاورزي پرمصرف و برداشت بي‌رويه از آب‌هاي زيرزميني. اين سياست‌ها، حقابه طبيعي تالاب‌ها را قطع يا به‌شدت كاهش داد. تالاب‌هايي كه حيات‌شان به تداوم جريان آب وابسته بود، ابتدا فصلي شدند، سپس كوچك‌تر و در نهايت به پهنه‌هاي خشك و ترك‌خورده تبديل شدند. همزمان با كاهش بارندگي‌ها، فشارهاي ثانويه نيز تشديد شد؛ ورود فاضلاب‌هاي شهري و صنعتي، پساب‌هاي كشاورزي آلوده و تغيير كاربري اراضي پيراموني. تالاب‌ها به‌جاي آنكه به عنوان يك اكوسيستم زنده مديريت شوند، به مخزن تخليه مشكلات تبديل شدند».