در ايران باز انقلاب است بزرگ‌تر از ۲۲ بهمن
اما در تجاوز امريكايي - صهيوني اخير در اولين حمله ناجوانمردانه، رهبر انقلاب را به شهادت رساندند؛ تا آن روز انواع تصورات و احتمالات درباره رفتار دشمن مطرح شده بود، اينكه اينجا سوريه، ليبي، عراق، ونزوئلا يا افغانستان مي‌شود، چه با رهبر و چه بدون رهبر؛ البته ما مي‌گفتيم اينجا ايران است و با هر جاي ديگر متفاوت است، اما تجربه ادامه راه بدون راهبر را نداشتيم و اين تجربه با همه تلخي‌هايش ترجمان سخن بنيان‌گذار بود كه «دعا كنيد خدا بميرد؛» ما در آن چند روز تا اعلام شهادت رهبر شهيد و در پي آن تا انتخاب رهبر جديد يك بار ديگر به اين سخن امام‌خميني ايمان آورده‌ايم؛ امروز كه اين يادداشت نوشته مي‌شود بيش از يك ماه از شهادت رهبر نظام مي‌گذرد؛ امريكا و اسراييل نيز هم چنان به حملات ددمنشانه خود ادامه مي‌دهند. اما در اين سو ما شاهد پاسخ كوبنده رزمندگان اسلام و ايران به متجاوزان هستيم و شگفتي بزرگ‌تر اينكه جمع كثيري از مردم در خيابان‌ها و ميادين شهرها حضور موثر و مستمر دارند و اين حضور براي نسل من كه انقلاب اسلامي ايران در سال ۱۳۵۷ را درك كرده‌ايم يادآور همان حضور مداوم و مومنانه است، شايد هم بزرگ‌تر از انقلاب اول؛ با اين تفاوت كه در آن زمان نمي‌دانستيم اگر امام به شهادت مي‌رسيد چه اتفاقي مي‌افتاد. اما امروز پاسخ اين سوال براي دوست و دشمن روشن شد كه ايمان به خدا و استقلال كشور و شهادت‌طلبي براي دين و وطن، بخشي از وجود مردم ايران است كه اين ملت بزرگ را به درجه‌اي از امامت رسانده كه دوست و دشمن در محاسبات‌شان نبايد از آن غافل شوند.