سونامي تغييرات در نيمكتهاي ملي
فوتبال ايران كدام مسير را انتخاب ميكند؟
دنياي فوتبال پس از تورنمنتهاي بزرگ همواره با موجي از تغييرات روي نيمكتهاي ملي همراه است. اين يك قانون نانوشته در فوتبال حرفهاي است كه پايان يك ماجراجويي ناكام به معناي آغاز بازنگري در ساختار فني است. آمارهاي اخير نشان ميدهد كه تب تغييرات به شدت بالا گرفته و تاكنون حدود ۱۶ تا ۱۷ سرمربي از تيمهاي ملي مختلف يا استعفا داده يا توسط فدراسيونها كنار گذاشته شدهاند. اين اعداد نشاندهنده يك خانهتكاني بزرگ در سطح اول فوتبال جهان است كه پيام آن هم روشن است: ناكامي، هزينه تغيير را به همراه دارد. اما در ميان نامهاي بزرگ شاهد تحولات عميقي بوديم. روبرتو مارتينز پس از حذف پرتغال مقابل اسپانيا در مرحله يكهشتم نهايي از سمت خود كنار رفت او كه از سال ۲۰۲۳ هدايت اين تيم را بر عهده داشت، نتوانست انتظارات را برآورده كند. زلاتكو داليچ پس از ۹ سال حضور درخشان بالاخره به پايان مسير خود در كرواسي رسيد و سكان هدايت را واگذار كرد. كارلوس كيروش هم كه تنها چهار ماه هدايت غنا را بر عهده گرفته بود پس از حذف مقابل كلمبيا در مرحله دوم جدايي خود را اعلام كرد. اين روند در ديگر نقاط جهان نيز ديده شد مثلا ناگلزمان در آلمان كه جاي خود را به كلوپ داد، كومان در هلند، هونگ ميونگ بو در كرهجنوبي و بيلسا در اروگوئه همگي به دليل ناكاميها از تيمهاي خود جدا شدهاند. حتي موردي همچون صبري لموشي در تونس نشان داد كه برخي فدراسيونها حتي تا پايان مرحله گروهي هم صبر نميكنند و بلافاصله تصميم به اخراج ميگيرند. اما در حالي كه دنيا به سمت تغييرات ساختاري و تزريق ايدههاي نو حركت ميكند، هواداران فوتبال در ايران هم به شكلي متقاعدكننده منتظر يك تغيير خوب هستند. آنچه در كشورهاي ديگر به عنوان يك رويه حرفهاي براي خروج از بنبست پذيرفته شده حالا به مطالبه بخشي از هواداران فوتبال در ايران تبديل شده است. جامعه فوتبال ايران با نگاه به خروجيهاي معنادار در سطح جهاني انتظار دارد كه فدراسيون فوتبال هم با درك واقعيتهاي فني و عبور از حواشي تصميم شجاعانهاي براي آينده بگيرد.