ادامه از صفحه اول
قاطعيت ملي در دفاع از كشور
بيوقفه مشغول پاسداري از ميهن هستند ولي عدهاي نه تنها براي خود وظيفهاي در جهت حمايت نميبينند، بلكه امور ديگر را برجسته ميكنند و از اينكه دفاع از كشور برايشان اولويت ندارد، خجالت نميكشند!
در مجموع به نظر ميرسد كه ادامه چنين وضعي خطرآفرين است و ضروريات شرايط جنگي چيزي نيست كه بياعتنايي نسبت به آنها بيهزينه باشد و دستاوردهاي بزرگ ملت در دفاع جانانه را تا آستانه مخدوش شدن نبرد. اگر حساسيت لازم و همهجانبه و قاطعي بروز داده نشود بعيد نيست كه تشنجآفرينان طمع كنند و براي تمهيد فشار بيشتر نظامي دشمن غائلهاي برپا سازند. به نظر ميرسد شوراي امنيت ملي كه اختيارات لازم را دارد و روساي سه قوه هم در آن حضور دارند بايد نقش بسيار پررنگتري از خود بروز دهد و حتي اگر لازم باشد براي هر دستگاهي حتي صداوسيما دستورالعمل صريح و روشن صادر كند. مسلما همانگونه كه رهبري در پيام اخيرشان اشاره كردهاند پشتيبان نهادهاي قانوني كشورند و هيچ كس حق تخطي از ضروريات دفاع از ميهن را ندارد. ناهماهنگيها و تحميل نابساماني و اجراي سلايق شخصي چنان خطرناكند كه ممكن است براي دشمن انگيزه تاخير در خاتمه جنگ را ايجاد كند. كاملا روشن است كه امروز عملكرد همه مراكز دولتي و حكومتي و مواضع گروههاي سياسي در خاتمه عزتمندانه جنگ يا ادامه خسارتبار آن موثر است و اين معنا نبايد از نظارت دقيق و قاطع شوراي امنيت ملي مصون باشد. ما براي بهترين نتيجه ممكن از جنگ تجاوزكارانهاي كه عليه كشورمان آغاز شده نيازمند اراده قاطع ملي هستيم.
بازي با دم شير؟
دانشگاه تهران صحنه مخالفت دانشجويان شد و نيروهاي امنيتي وارد كارزار شدند و مخالفت با زور اسلحه سركوب شد. البته گفتني است در همان شب كه بنا بر اعلام ملوكانه نتايج يك نظرخواهي از مردم بحرين منتشر شد، شمار زيادي از مردم به خيابانهاي منامه ريختند، با نظرخواهي قلابي مخالفت كردند كه بسياري از مغازههاي منامه و ساير شهرها در آتش سوخت ولي نيروهاي شيخ كه توسط نيروهاي انگليس آموزش ديده بودند به جان مردم بحرين افتادند و آتش را خاموش كردند و آن شد كه بايد ميشد. بخشي از خاك ايران كه استان چهاردهم بود در بيست و سوم مردادماه 1350 به زور و ضرب از مام مادر جدا شد. از آنجا كه حمله بحرين، فرزند به زور جدا شده از ايران امروز در خبرها آمده بود اين پرسش مطرح ميشود كه اگر بانيان جدايي اين بخش كشور چنين روزهايي را پيشبيني ميكردند كه مثلا نه تنها به مام وطن حمله كند، بلكه پايگاه به دشمن وطن نيز بدهد، چه ميكردند. آيا هر طور شده جلوي اين كار را نميگرفتند؟ به هر حال اين گذشته دردناك، غمانگيز ميشود كه بخشي از خاك وطن كه امروز در اختيار ديگران است جايي براي حمله به كشور شود. البته ايرانيان اين حركت را از چشم مردم بحرين كه هم ايراني هستند و هم از شيعيان، نميبينند و اميدوارند اين جماعت در رفاه و آسايش قرار بگيرند، گرچه حكام فعلي بحرين بيشترين فشارها را بر آنان وارد آورده و ميآورند.