جهاني نشدند اما تاريخ را نوشتند

رقابت‌هاي واليبال قهرماني زنان آسيا در شهر تيانجين چين با تمام فراز و فرودهايش براي تيم ملي ايران به پايان رسيد. اگرچه آخرين گام در مسير كسب مدال برنز مقابل ژاپن قدرتمند با نتيجه ۳ بر صفر به نفع حريف به پايان رسيد اما آنچه در ذهن هواداران واليبال ايران باقي مانده فراتر از نتيجه يك مسابقه است. دختران واليباليست ايران با حضور در جمع چهار تيم برتر آسيا فصلي تازه در كتاب تاريخ واليبال زنان كشورمان گشودند؛ فصلي كه نشان مي‌دهد با وجود تمام محدوديت‌‌ها، استعدادهاي درخشان ايراني مي‌توانند در بزرگ‌ترين آوردگاه‌هاي قاره كهن قد علم كنند. تقابل با ژاپن، قهرمان اسبق جهان و المپيك، خود به تنهايي يك تجربه آموزشي گرانبها بود. تيمي كه ژن برنده بودن در رگ‌هايش جريان دارد با سابقه‌‌اي درخشان شامل ۱۴ دوره حضور در المپيك و كسب مدال‌هاي طلا در دو دوره و همچنين ۱۸بار حضور در قهرماني جهان با سه عنوان قهرماني. ژاپني‌‌ها كه تكرار مقام سومي آسيا در سال ۲۰۲۳ و كسب سهميه جهاني ۲۰۲۷ را در اين تورنمنت هدف‌گذاري كرده بودند با تمام توان به ميدان آمدند تا سد راهِ روياپردازي شاگردان عليرضا طلوع‌كيان شوند، اما دختران ما با وجود شكست در 3 ست متوالي در ست سوم تا آستانه پيروزي پيش رفتند و با نتيجه نزديك ۲۶ به ۲۴ عيار جنگندگي خود را به رخ حريف كشيدند.  اين مسير، مسيري هموار نبود. رسيدن به جمع چهار تيم پاياني آسيا براي واليبال زنان ايران دستاوردي است كه بايد آن را با خطي درشت در كارنامه بازيكنان و كادر فني نوشت. پس از آنكه تيم ملي ايران در مرحله نيمه‌ نهايي در برابر سد مستحكم چين قدرت بي‌چون و چراي قاره، متوقف شد و از رسيدن به فينال بازماند بسياري نگران روحيه بازيكنان براي ديدار رده‌‌بندي بودند اما آنچه در زمين تيانجين ديديم نه يك تيم شكست‌خورده، بلكه گروهي از زنان مصمم بودند و تا آخرين لحظه براي سربلندي نام ايران جنگيدند.  مهم‌ترين اتفاق اين دوره براي ايران حضور در جمع چهار تيم برتر قاره كهن آن‌هم در ميان قدرت‌هاي سنتي واليبال جهان مانند چين و ژاپن بود كه ثابت كرد مسير پيشرفت واليبال زنان ايران به درستي ترسيم شده است.  كادرفني به رهبري عليرضا طلوع‌كيان توانست پتانسيل‌هاي نهفته اين نسل را به شكوفايي نزديك كند و به آنان بياموزد كه چگونه در برابر تيم‌هاي تراز اول جهان با اعتماد به نفس بازي كنند.  دختران واليباليست ايران امروز نماد ايستادگي در ورزشي هستند كه استانداردهاي جهاني آن بي‌رحمانه بالاست. بي‌شك اين پايان، آغازي براي بلندپروازي‌‌هاي بعدي است؛ بلندپروازي‌هايي كه مي‌تواند در آينده نزديك به رسيدن به المپيك و بازي‌هاي جهاني همراه شود به شرط آنكه  از برنامه‌ريزي و سرمايه‌گذاري در سطوح مختلف پايه  غافل  نشويم.