روزبه دلاور
تيم ملي واليبال زنان ايران با كسب عنوان چهارم در آسيا برگ زريني در تاريخ ورزش زنان كشور رقم زد و براي نخستين‌بار در ميان چهار تيم برتر قاره كهن ايستاد. اين موفقيت تاريخي نمادي از خودباوري و توانمندي دختران ايران بود. تيمي كه تا يك قدمي كسب جواز حضور در رقابت‌‌هاي جهاني پيش رفت اما در مصاف با ژاپن حريف قدرتمند و صاحب‌نام خود شكست خورد. اين درخشش اما آغازي بر فصلي نو در واليبال زنان است، به همين بهانه با زهرا كريمي، يكي از بازيكنان تيم ملي به گفت‌وگو نشستيم تا از فراز و فرودهاي اين مسير افتخارآميز بشنويم، مشروح اين گپ و گفت را در ادامه مي‌خوانيد.
رسيدن بخير! برايتان مراسم استقبال گرفتند؟
بله از طرف شهر خودم. به اراك مي‌روم. در تهران هم به استقبال‌مان آمدند و خدا را شكر برايمان سنگ‌تمام گذاشتند.
پاداشي هم براي شما درنظر گرفتند؟
قطعا درنظر گرفتند و آقاي تقوي هم در مصاحبه‌اش گفت كه يك مراسمي در آينده مي‌گيرند.
از حس و حال اين روزهاي خود بگوييد.
خب ما كار خيلي بزرگي انجام داديم! كاري كه شصت سال است نتوانسته بوديم انجامش دهيم. قطعا حالا خوشحاليم كه انجامش داديم. به پاداش و جوايز اشاره كرديد. بايد بگويم روزي كه با اندونزي بازي داشتيم خودمان گفتيم از الان بحثي براي پاداش گرفتن نداريم و درباره‌اش حرف هم نزديم چون هدف اصلي ما چيز ديگري است و حالا اينكه فدراسيون و مسوولان شهري ما لطف مي‌كنند و ارزش اين كار را مي‌دانند و استقبال مي‌كنند و جوايزي درنظر گرفتند يك مساله جداگانه است، اما خدا را شكر كه اتفاق خوبي افتاد. ما خيلي وقت بود كه درگير اردو و تمرينات بوديم تا بتوانيم يك هُلي به واليبال‌مان بدهيم و نتايج بهتري بگيريم و خدا را شكر فدراسيون هم خيلي پشت زنان بود و آقاي تقوي نظر ويژه‌اي روي خانم‌ها داشت كه اين باعث شد دو ماه آخر سال اردويي در خارج از كشور برپا كنيم. حاصل اين توجهات هم باعث كسب نتايج خوبمان شد.
اين چهارمي بزرگ‌ترين دستاورد واليبال زنان ايران بود؟ چون قبلا هم براي يك تورنمنت گفته شد كه اولين مدال واليبال زنان ايران به دست آمده كه با واكنش نسل‌هاي قبل‌تر مواجه شد.
بله، اين بزرگ‌ترين دستاورد بود اما تورنمنت «كاوا» كه گفتيد هر كدام در هر سطحي با موفقيت باشد بسيار ارزشمند است چون تلاش و برنامه‌ريزي پشت آن بوده است اما قهرماني آسيا سطح بالاتري دارد و براي همين دستاورد بزرگ‌تري حساب مي‌شود. در تورنمنت كاوا هم مدال داشتيم و نسل قبل هم موفق شده بودند اما آن دوره قهرمان مسابقات كاوا تازه صعود مي‌كرد براي حضور در مسابقاتي ديگر و آن مدال به رسميت مدال دوران ما نبوده، براي همين مدال ما را اولي حساب كردند.
قبل از حضور در اين تورنمنت با مربي كره‌اي زن شروع كرديد و تغييرات در كادرفني داشتيد. از قبل شروع مسابقات و شرايط اردوها و تغييرات در كادرفني بگوييد.
خب در ارديبهشت ماه كه شرايط كشور جنگي هم بود به مسابقات جام باشگاه‌ها كه در تايلند برگزار مي‌شد، اعزام شديم. در آن زمان خانم لي، سرمربي ما بود و نمي‌توانست ما را تا ايران همراهي كند
تا مسابقات بعدي كه يك ماه فاصله بود يعني مسابقات كاوا و AVC كاپ. اما ايشان نمي‌توانست ما را در ايران همراهي كند براي همين فدراسيون شرايطي را مهيا كرد تا در تايلند بمانيم و اردو برگزار كنيم و خانم لي هم كنارمان باشد و تمرين كنيم تا هم جو را بشناسيم، هم اينكه وقتي سرمربي كنارمان هست شرايط قطعا متفاوت است. بعد از آن در كاوا نتايج خوبي گرفتيم اما در مسابقات AVC آن‌طور كه مي‌خواستيم، پيش نرفت. دوست داشتيم در آن مسابقات جزو چهار تيم برتر باشيم كه متاسفانه نشد وقتي هم برگشتيم خانم لي نمي‌توانست همراهمان باشد و براي همين فدراسيون شرايط جديدي برايمان درنظر گرفت و سرمربي ما آقاي طلوع كيان شد و آمد كنار تيم به عنوان مشاور فني. در قهرماني آسيا هم همه تيم‌ها با قدرت مي‌آيند تا جزو بهترين‌ها باشند براي حضور در المپيك و جهاني. براي همين هم تمام تيم‌هاي شركت‌كننده با تمام قوا حضور داشتند. فشار مسابقات به لحاظ فني و رواني خيلي بالا بود اما ما با آمادگي و شناخت خوب وارد رقابت‌ها شديم.
مهم‌ترين رقيب ايران در اين مسابقات از نظر شما كدام تيم بود؟
در مرحله گروهي تا حالا پيش نيامده بود كه بتوانيم چين‌تايپه را ببريم اما با برد مقابل اين تيم و صعود از گروه باعث شد اندونزي را هم ببريم. اندونزي هم رقيب مهمي بود چون برنده ديدار ما با آنها براي واليبال كشورش تاريخ‌ساز مي‌شد. آنها هم به اندازه ما حتي شايد بيشتر از ما دنبال تاريخ‌سازي بودند اما ما هم به هيچ عنوان نمي‌خواستيم فرصت اين تاريخ‌سازي را از دست بدهيم و اندونزي هم رقيبي بود كه مقابل‌شان هم برد داشتيم هم باخت اما با آناليز و برنامه‌ريزي خوب توانستيم ببريم.
كار كردن با آقاي طلوع كيان چطور بود؟
درنهايت همه ما با هر مربي كار كرديم از آنها ياد گرفتيم و درنهايت نتايج حاصل تلاش همه مربياني بود كه تا الان كنارمان بودند. اما آقايان در واليبال خيلي باتجربه هستند و در مسابقاتي بودند كه ما خانم‌ها نبوديم. ايشان هم با آن تجربه خود خيلي كمك بزرگي به تيم ما كردند. كار كردن با ايشان سخت نبود. فدراسيون شرايطي را فراهم كرد تا كنار ايشان از تجربياتش بهره ببريم و كارمان سخت نبود و حتي كارمان راحت هم شد.
در جمع بازيكنان، جاي بازيكني خالي نبود؟
جاي خيلي‌ها خالي بود اما نمي‌توانم اسم ببرم چون جاي خيلي‌ها خالي بود. خيلي‌ها زحمت كشيدند اما به دلايل مختلف ازجمله مصدوميت و درگيري‌هاي خانوادگي يا افت بدني كه داشتند، نتوانستند كنار تيم باشند اما آنها هم مثل ما در اين راه كه چند ماه از خانواده دور بوديم سهيم بودند. همه آنها در اين موفقيت سهم داشتند و اميدوارم آنها هم حالا لذت ببرند.
بازي با ژاپن براي برد رفتيد يا با حضور در جمع چهار تيم قانع شده بوديد؟
باتوجه به نتيجه‌اي كه به دست آمده بود خودباوري مثبتي در تيم حاكم شد و باور داشتيم حتي ژاپن را هم مي‌بريم. در كنارش هم مي‌دانستيم تيم خوب و باتجربه‌اي است و اصلا كار آساني نداريم اما اين باعث نشده بود با ذهنيت از پيش بازنده مقابل‌شان قرار بگيريم. با اينكه مي‌دانستيم كار سخت است رفته بوديم تا موفق شويم براي همين هم خيلي جاها بازي نزديك پيش مي‌رفت و حتي نزديك بود ست بگيريم و آنها هم به سختي مقابل ما امتياز گرفتند.
بعد از پايان مسابقات حسرت از دست رفتن سهميه را مي‌خورديد يا خوشحال بوديد براي تاريخ‌سازي؟
به شدت داشتيم حسرت مي‌خورديم. بعد از بازي با ژاپن دوربين سمت ما آمد داشتيم گريه مي‌كرديم اما همديگر را دلداري داديم، براي سال‌هاي بعد با تجربه بيشتر مي‌رويم تا اين تيم‌ها را ببريم. تا الان هم كار بزرگي كرديم اما ما ناراحت بوديم كه تا اينجا آمديم و مي‌توانستيم كار بزرگ‌تري انجام دهيم.