روزبه دلاور
تيم ملي واليبال ايران با تداوم درخشش در رقابتهاي قهرماني آسيا ۲۰۲۶ مقتدرانه به مرحله بعد صعود كرد. شاگردان پياتزا در سومين گام خود در اين تورنمنت موفق شدند چين را در يك ديدار حساس و مهيج با نتيجه ۳ بر ۱ شكست بدهند تا با كسب سه پيروزي متوالي و بدون شكست به عنوان صدرنشين از گروه خود صعود كنند. بلندقامتان ايراني پيش از اين با بردهاي قاطع ۳ بر صفر مقابل هند و نيوزيلند خط و نشان محكمي براي رقبا كشيده بودند. به همين بهانه و براي بررسي وضعيت فني مليپوشان در اين مسابقات گفتوگويي ترتيب داديم با بهروز عطايي سرمربي سابق تيم ملي واليبال تا تحليل او را درباره عملكرد شاگردان ايران بشنويم و براي شما به رشته تحرير درآورديم.
سه بازي و سه برد براي تيم ملي، انتظار كسب اين نتايج را داشتيد؟
صد در صد. مسابقات قهرماني آسيا است و انتخابي المپيك و ما در پنج، شش دوره اخير هميشه يكي از تيمهاي فيناليست بوديم. الان هم توقعمان اين است كه تيممان به فينال برسد و حداقل كاري است كه ميتواند در اين مسابقات انجام بدهد. البته بازي مقابل ژاپن خيلي سخت است اما برد مقابل اين تيم هم نشدني نيست. توقع مردم ما اين است كه حداقل در آسيا به فينال برسيم و رقيبي جز ژاپن براي خودمان متصور نشويم انشاءالله همين هم ميشود و نتايج خوب تيم ملي سبب شادي مردم ميشود.
قبول داريد مقابل چين هم نزديك بود كارمان گره بخورد؟
قطعا چين هم در حال رشد است و جزو تيمهاي خوب و پرافتخار قاره آسيا محسوب ميشود اما اينكه ما نگاهمان به تيمهاي آسيايي بخواهد هربار تغيير كند نشان از ناآگاهي ما خواهد بود. ما واليبال آسيا را ميشناسيم، چين هم جايگاهش مشخص است همين طور جايگاه خودمان و ژاپن. اينكه امروز بگوييم چين خوب است و فردا بگوييم بد است و تيم ملي ما يا مربي ما بد است اين تفكر خوبي نيست. چين درست كه از قدرتهاي آسياست اما در تمام اين سالهاي اخير به ما باخته است. واليبال ما از آنها جلوتر است و براي همين پيروزي ما مقابل آنها قابل پيشبيني بود و خدا را شكر كه برنده شديم. حالا مسير مهمي در پيش داريم و در نهايت اميدوارم نتايج مورد نظر را كسب كنيم.
در راه رسيدن به فينال تيم كرهجنوبي ميتواند براي ايران حريف دندانگيري شود؟
نه، بعيد ميدانم! هيچ تيمي برايمان دردسر درست نميكند. اصلا در حد و اندازههاي ما نيست كه به آنها فكر كنيم. ژاپن و ايران به راحتي به فينال ميرسند و اين راه هيچ تيمي نميتواند تهديدشان كند. ژاپن و ايران به نظر من در فينال به مصاف هم ميروند. كلا قرعه پيش رو هيچ اهميتي ندارد و نه چين و نه استراليا و نه كرهجنوبی نميتوانند در قواره تيم ما باشند تنها تيمي كه بايد به آن فكر كرد بازي با ژاپن است.
از تيم ژاپن چقدر شناخت داريد؟
خب ژاپن سالهاست با اين تركيب بازي ميكند و نتيجه سرمايهگذاريهاي خود را گرفته و يك تركيب خيلي خوب و هماهنگ ايجاد كرده و منظم و با كيفيت هم بازي ميكند اما شكستناپذير نيست. تيمي كه در مسابقات ليگ ملتها بدون شكست بود در نيمه نهايي هم به اسلووني باخت و هم به امريكا باخت و چهارم شد. يعني تيم اول مرحله گروهي در نهايت چهارم شد. اين تيم را هم ميتوانيم شكست بدهيم اما ويژگيهاي خاص خودش را ميطلبد. ما اگر سبك بازيمان مثل ليگ ملتها باشد كار بسيار بسيار سختي داريم اما اگر روند بازي خود را تغيير بدهيم و چيدمان متفاوتي داشته باشيم، ميتوانيم مقابل ژاپنيها شانس برد داشته باشيم.
مدت زيادي از قهرماني نوجوانان ايران در رقابتهاي جهاني نميگذرد. به نظر شما اين بازيكنان ميتوانند به سرمايه براي آينده واليبال ما تبديل شوند؟
ببينيد نتايج نوجوانان و جوانان در دنياي واليبال پر اهميت نيست هرچند كار اين بچهها پراهميت است. اينكه تيم ما قهرمان جهان شد خيلي اتفاق خوب و خوشايندي است اما به نظرتان چند تاي اين بچهها به تيم ملي بزرگسالان ميرسند؟ مساله مهم همين است. جامعه ورزش و فدراسيونهاي ما نتيجهگرا هستند اما همين تيم ما با همين شرايط اگر حذف ميشد امروز چيز ديگري ميگفتيم. امريكا سه تا طلاي المپيك را دارد اما در تمام دورانش فكر كنم يك دوره در نوجوانان يا جوانان به جمع چهار تيم برتر راه پيدا كرد و مقامي در اين سطح ندارد اما بعد قهرمان جهان و المپيك ميشود. دليلش هم ساختار و زيربناي كار آنهاست. در مدارس و دانشگاهها كار ميكنند اما تمام واليبال ما معطوف به زمين آزادي است كه اگر تمرين بزرگسالان و نوجوانان در يك روز باشد معلوم نيست نوجوانان بايد در كجا تمرين كنند! اميدها و جوانان همين طور. نتيجه آخر كار است و وقتي ساختار مدرني نيست و روش آموزش مناسبي نداريم بعد هرجا خراب ميشود به گردن مربي و بازيكن مياندازيم. در صورتی كه بخش عمدهاش به ساختار با ما برميگردد. هنوز در سالني تمرين ميكنيم كه براي ۵۵ سال پيش است و معلوم است كه رشد حاصل نميشود. از سال ۲۰۱۱ ما ۹ تا مربي عوض كرديم برويد ببينيد چند تا تيم در دنيا مثل كشور ما مربي خود را اين همه تغيبر دادهاند؟ اينها ايرادات ساختاري است و به اين رييس فدراسيون و رييس قبلي و بعد ربطي ندارد. ساختار ورزش ما است حالا برويد ببينيد ژاپن اين مدت فقط ۳ تا مربي عوض كرده با ليگ پويا و مزيتهاي ديگر. به جز دو، مربي خارجي بقيه زير یک سال و یک سال و نيم مربيگري كردند يا حتي كمتر از ۶ ماه مربي تغيير ميدهند.
چقدر شانس صعود به المپيك داريم؟
شانس زياد نداريم اما كمشانس هم نيستيم. روي كاغذ ژاپن حتما شانس بيشتري دارد اما همان طور كه گفتم شكستناپذير نيستند و بچههاي ما ميتوانند آنها را ببرند به شرط اينكه فراتر از انتظار ويژگي خودشان بازي كند. اگر مثل ليگ ملتها باشند نه فراتر باشند بله شانس برد داريم.