سينما خانه اميد و رواداري
رائد فريدزاده
سينما از بدو ورود به اين سرزمين و در طول حيات پرفراز و نشيب بيش از يكصد ساله خود، تنها يك كالا، يك صنعت صرف سرگرمي، يا ويتريني براي نمايش توانمنديهاي فني نبوده است. در جامعه كهن ايران، با آن پشتوانه غني از شعر و ادبيات، انديشه و حكمت، سينما به سرعت روح و جاني ايراني يافت و به دماسنجي اجتماعي و بازتابدهنده روح جمعي و به يكي از صادقترين راويان روزهاي تلخ و شيرين مردم تبديل شد. سينما، يكي از معدود فضاهايي است كه در آن، يك ملت با تمام تكثر و تفاوت، خاستگاههاي طبقاتي و تضادهاي نسلي، همگان در كنار يكديگر مينشينند و نفس به نفس به پرده واحد چشم ميدوزند و رويايي مشترك را تجربه ميكنند. اين «تجربه جمعي»، همان نقطه ثقلي است كه ايران ما امروز بيش از هر زمان ديگري براي بازيابي انسجام و همدلي خود به آن نيازمند است. روز ملي سينما، فراخواني است براي بازانديشي در نسبت ميان «هنر، جامعه و حاكميت» و پرسشي است رو به آينده كه تصوير مشترك ما، امروزه چگونه ترسيم ميشود و چه رسالتي بر دوش دارد. سينماي ايران، بايد به مثابه يك مأمن و محملي براي تحقق گفتوگوي ملي عمل كند. ما نيازمند آثاري هستيم كه با دردمندي و انصاف از چارچوبهاي كليشهاي عبور كنند و به جاي دامن زدن به دوقطبيهاي ويرانگر و فرساينده، دعوتكننده «مدارا و رواداري»، «همبستگي» و «تابآوري اجتماعي» باشد. ما امروز در منطقهاي زيست ميكنيم كه بوي باروت، خون و ويراني، بيش از هر زمان ديگري در دهههاي اخير، در آن به مشام ميرسد. سايه شوم جنگ، تهديدات مستمر قدرتهاي جهاني و نسلكشيهاي عرياني كه با سكوت مجامع بينالمللي در اين نقطه از زمين در جريان است، بار سنگيني بر دوش جامعه ما گذاشته است. در زمانهاي كه ماشين جنگ، راهبرد خود را تغيير داده تا نه فقط با موشك و بمب بلكه با «روايتسازي و روايتگري وارونه» و «تحريف تاريخ» به نبرد با فرهنگ و تمدن يك ملت برخيزد، كاركرد و و نقش سينما اهميتي ويژه مييابد. سينماي ايران، با پشتوانه غني اخلاقي، نگاه انساندوستانه و شاعرانگي ذاتياش، يكي از پرقدرتترين و برندهترين ابزار براي خنثي كردن تصوير مخدوش و ايرانهراسانهاي است كه توسط قدرتهاي رسانهاي در حال توليد و ترويج است. براي تحقق اين اهداف بزرگ و عبور از بحرانهاي پيش رو، بيش از هر زمان ديگري نيازمند تقويت «اعتماد متقابل» و بنا كردن رابطهاي مبتني بر «همافزايي، احترام و درك مشتركايم.» سازمان سينمايي بر اين باور عميق استوار است كه بلوغ، شكوفايي و پويايي سينما، تنها در فضايي از تعامل و گفتوگوي سازنده محقق ميشود. روز ملي سينما، از طرفي بهانهاي براي تجديد عهد با خود سينما است كه حافظه تاريخي و ملي ما را در يك قرن گذشته ساخته است. بايد قدردان سينما بود؛ شايد سخت باشد فقدانش را تصور كنيم، از آن روي كه حضورش، بودنِ تام و تمام است. شيريني و تلخي حيات ما و نسلهاي پيشين و پسين را همراهي كرده و در خاطره جمعي محفوظ نگه داشته است. سپاسگزار و وامدار يكي از اركان اصلي حافظه و هويت فرهنگي اين مرز و بومايم. روزت فرخنده و خجسته باد.رييس سازمان سينمايي