روزبه دلاور
روياهاي بلندپروازانه واليبال ايران در ژاپن با پاياني تلخ روبه‌رو شد. شاگردان پياتزا در فينال مسابقات قهرماني آسيا مقابل ژاپن قدرت اول قاره كهن با نتيجه قاطع 3 بر صفر شكست خوردند تا نه تنها از كسب جام بازمانند بلكه شانس طلايي صعود مستقيم به المپيك از طريق اين رقابت‌‌ها را نيز از دست بدهند. اين نمايش موجي از انتقادات را در ميان كارشناسان و هواداران برانگيخته است. به همين بهانه و براي واكاوي علل اين ناكامي با سيفالله ترابي از كارشناسان برجسته واليبال به گفت‌وگو نشستيم تا زواياي پنهان اين شكست سنگين را بررسي كنيم.
ارزيابي فني شما از بازي ايران و ژاپن چيست؟
در مجموع نسبت به ليگ جهاني بد بازي نكرديم. در كشوري مثل ژاپن و ميزبان، بازي‌هاي خوبي را انجام داد. نسبت به گذشته چراغ اميدي براي واليبال ايران بود كه به المپيك راه پيدا كند. اما آنچه تيم ملي ما را از سهميه المپيك دور كرد يك‌سري جاهايي در بزنگاه‌ها بود كه بايد امتياز مي‌گرفتيم. بازيكنان ما آن تلاش لازم براي رسيدن به المپيك را نكردند. نمي‌خواهم بگويم بازيكنان كم‌فروشي كردند، آنها تلاش خود را كردند اما ژاپني‌ها تلاش بيشتري كردند.
منظورتان اين است كه بچه‌ها باور نداشتند كه مي‌توانند ژاپن را شكست بدهند؟
اگر خودباوري نداشتند گيم دوم نتيجه ۲۶ بر ۲۴ نمي‌شد. اما ژاپن خودباورتر بود و پخته‌تر از ما عمل كرد. ما نسبت به ژاپن بايد بيشتر تلاش مي‌كرديم چون شالوده تمام مسابقات جهان رسيدن به المپيك است و از اين مسير مي‌گذشت. براي رسيدن به المپيك بايد يك‌سري اتفاقات ديگري رقم مي‌خورد مثلا ليگ جهاني را بد شروع كرديم. مي‌توانستيم 10 تا پيروزي در آن مسابقات به دست بياوريم كه از دستش داديم اما خوشبختانه الان هم نايب قهرمان شديم. ما روزگاري در آسيا دهم و هشتم مي‌شديم تا به اين مرحله رسيديم كه سطح توقع از واليبال ما بالا رفته و به همين دليل دوست داريم نتيجه بگيريم و بازهم به المپيك برسيم. نكته مهمي كه بايد به آن اشاره كنم اين است كه اي كاش كمي باتجربه‌تر بوديم. احساس مي‌كنم عبادي يك جاهايي مي‌توانست به ما كمك كند هر چند كه پاسورهاي ما هم بد كار نكردند، اما از نظر تجربه كم داشتيم. ژاپن از نظر تجربه بالاتر بود و پخته‌تر كار مي‌كردند اما بازيكنان ما با وجود بازي در چند رويداد بزرگ آن پختگي لازم را براي رسيدن به المپيك ندارند. نايب‌قهرماني هم بد نيست و افتخار خوبي است اما در آستانه بازي‌هاي آسيايي بايد چشم‌هايمان را باز كنيم و ببينيم در رنكينگ چه اتفاقاتي رخ مي‌دهد تا از گذرگاهي سخت به المپيك برسيم.
شما مي‌گوييد نايب‌قهرماني ايران نتيجه خوبي است اما قبل از مسابقات همه پيش‌بيني مي‌كردند كه ايران و ژاپن به فينال مي‌رسند، ضمن اينكه مقابل تيمي مثل چين‌تايپه هم يك ست داديم كه در رنكينگ تاثير منفي دارد.
درست است امتيازات اين مسابقات روي رنكينگ تاثير داشت. اولا تمام كارشناسان اعتقاد داشتند ايران و ژاپن فيناليست مي‌شوند اما ژاپن باتجربه‌تر بود و ايران را برد. واليبال ما نقاط ضعفي دارد كه بايد با كارشناسي برطرف شود. نبايد به ژاپن حتي با امتيازات نزديك 3-صفر ببازيم. شما اشاره درستي كرديد و اعتقاد من هم اين است كه بايد پنج گيمه مي‌شد مقابل ژاپن حالا يا ما يا آنها، مي‌برديم. شكست ايران هم قابل توجيه نيست و شكست را بايد پذيرفت و با توانمندي بالا به آينده نگاه كنيم.
از نظر شما در كدام بخش مقابل ژاپني‌ها كم آورديم؟ سرويس، دريافت يا طراحي حمله آنها؟
دريافت‌هاي ما در يك زمان‌هايي چندان جالب نبود. آن فاصله پنج امتياز نشان مي‌دهد كه حريف قدرتش را به ما تحميل كرد و با سرويس‌هايي كه مي‌زدند ما را تحت تاثير قرار مي‌دادند. وقتي سرويس را خوب نزني، نمي‌تواني درنهايت پيروز شوي. اگر مي‌خواهي ژاپن را در خاكش ببري نبايد مساوي پيش برود يا عقب بيفتي و درنهايت بتواني ببري بايد مقابل اين تيم حداقل چهار امتياز جلو باشي تا درنهايت برنده شوي. در دقايق ابتدايي كم كار بوديم بعد مي‌آمديم تا خودمان را به جايي برسانيم آن توانايي كه مي‌گذاشتيم براي برد كافي نبود. ما بايد از ابتداي بازي چهار پوئن جلو باشيم و با حفظ اين امتياز بتوانيم به پيروزي نهايي برسيم. در دريافت‌ها هم ما دچار مشكل هستيم و در سرويس آن‌طور كه بايد و شايد سرويس‌هاي خوبي نمي‌زنيم، چون مقابل تيم سرعتي ژاپن كه با سه بازيكن حمله مي‌كند سرويس را ساده زدن چندان مناسب براي كسب پيروزي نيست.
عملكرد كادرفني در اين تورنمنت چطور بود؟ ارنج و تعويض‌ها و تايم اوت‌ها؟
تايم اوت‌هاي بازي با ژاپن را نپسنديدم. مثلا در پوئن‌هاي ۲۰ تا ۲۵ دو تا تايم اوت گرفتيم كه در روند پيروزي ما تاثير مثبتي نداشت. در تعويض‌ها دقت لازم را نداشتيم مثلا براي دريافت اول از اسماعيل مسافر بايد استفاده مي‌كرديم چون او يكي از بازيكناني است كه در دريافت به ما كمك مي‌كند. نسبت به حمله‌اش، دريافت‌هايش خوب است و براي همين او را به ژاپن برديم اما از او خوب استفاده نكرديم. در بين پاسورها، به‌نژاد بد كار نكرد اما نياز به پاسور باتجربه‌تر مثل وادي داشتيم. شرايط تيم ما نسبت به ليگ جهاني بهتر بود اما نتوانستيم به المپيك برسيم.
حالا چقدر شانس رسيدن به المپيك داريم؟
در سال آينده بايد در ليگ جهاني حضور پرقدرت داشته باشيم و هيچ چيز را به شانس و اقبال نسپاريم و با تفكر ويژه وارد مسابقات شويم تا در رنكينگ بالا بياييم كه مستلزم داشتن يك تيم با انگيزه و پرقدرت و باتجربه و شايسته است. هر وقت شايسته‌سالاري حاكم باشد، مي‌توانيم نتيجه بگيريم و در رنكينگ خودمان را بالا بكشيم. در بازي‌هاي آسيايي پيش رو امتيازي به رنكينگ اضافه نمي‌شود.
صحبت پاياني؟
براي آقاي پياتزا يك شوراي نگهبان بگذارند تا در انتخاب بازيكنان با دقت بيشتري عمل كند چون هيچ بهانه‌اي براي سال آينده پذيرفتني نيست.