شريك زندگي شما در تنظيم كنترل قندخون تاثير دارد
پژوهشهاي جديد ميگويند غذا خوردن در كنار عزيزان، قندخون را كنترل ميكند. نشريه «پيشرفتهاي علمي» گزارش داده: يك مطالعه باليني جديد نشان ميدهد كه صرف وعدههاي غذايي در كنار شريك زندگي نه تنها از جهشهاي ناگهاني قندخون جلوگيري ميكند، بلكه بازگشت گلوكز به سطح طبيعي را نيز سرعت ميبخشد. نتايج اين بررسي علمي حاكي از آن است كه تعاملات عاطفي و اجتماعي بر اساسيترين روندهاي بيولوژيكي انسان، ازجمله تنظيم متابوليسم اثري ملموس و فيزيكي دارند.پروفسور شير آتزيل، سرپرست اين پروژه، مفهوم علمي اين ساز و كار را «فيزيولوژي اجتماعي» نامگذاري كرده است. او در اين باره ميگويد: «نقش اطرافيان در زندگي ما صرفا تسلي خاطر دادن هنگام اندوه نيست؛ ما درواقع براي مديريت پايهايترين عملكردهاي زيستي بدنمان نيز به يكديگر وابستهايم، فرآيندهايي كه تاكنون معمولا مستقل از بسترهاي اجتماعي تلقي ميشدند.» پژوهشگران ۳۳۹ فرد بزرگسال را در قالب زوجهايي كه دستكم ۹ ماه از رابطه عاطفيشان ميگذشت، مورد بررسي قرار دادند. افرادي كه سابقه بيماريهاي زمينهاي يا اختلال در قندخون داشتند از روند آزمايش كنار گذاشته شدند تا نتايج كاملا متكي بر واكنش طبيعي بدن باشد. براي كاهش استرس و ثبت دقيق دادهها، محيط آزمايشگاه شبيه به يك اتاق نشيمن خانگي با نور طبيعي، مبل و فرش طراحي شد. شركتكنندگان در طول يك روز، دو بار و تحت شرايط متفاوت، يك بار در تنهايي و بار ديگر در كنار شريك زندگي، با سه چالش فيزيولوژيكي روبهرو شدند: مصرف كربوهيدرات، قرار گرفتن در سرما و محرك استرسزا. در آزمون قندخون، شركتكنندگان ۵۰ گرم كربوهيدرات استاندارد (معادل يك سيبزميني متوسط يا يك پيمانه برنج) مصرف كردند. نتايج آشكار كرد كه حضور پارتنر سبب شد منحني افزايش قندخون پس از صرف غذا ملايمتر باشد و سطح قند با سرعت بسيار بيشتري به وضعيت پايه بازگردد. الگوي مشابهي نيز در آزمون سرما در دماي ۱۲درجه سانتيگراد و آزمون شوك الكتريكي خفيف مشاهده شد؛ بدن داوطلبان در حضور شريك زندگي نوسان دمايي كمتري را تجربه كرد و سازگاري دستگاه عصبي با استرس با كارآمدي بهتري صورت گرفت. به باور پژوهشگران، شناسايي نقش حضور عاطفي در تثبيت متابوليسم ميتواند دريچههاي تازهاي در درمانهاي كمكي و توصيههاي مراقبتي بگشايد. پروفسور آتزيل تاكيد ميكند كه اين يافتهها حتي ميتواند شيوه استاندارد آزمايشهاي تشخيصي در مراكز درماني را دستخوش تغيير كند: «اگر فردي براي انجام آزمايش تحمل گلوكز به درمانگاه مراجعه كند، حضور يا غياب شريك زندگي در كنار او ميتواند بر متغيرهاي بيولوژيكي اثر بگذارد؛ فاكتوري كه در پروتكلهاي فعلي لحاظ نميشود، اما به وضوح بر كارايي همايستايي تاثيرگذار است.»