مدال‌هاي درخشان و چند حضور تاريخي
انقلاب زنان ايران در ناگويا
بازي‌هاي آسيايي ناگويا براي كاروان ورزش ايران آوردگاه شكستن تابوها بود. در حالي كه سايه سنگين موفقيت‌‌هاي مردان در رشته‌هاي سنتي همواره بر سر ورزش ايران بوده اين‌بار دختران ورزشكارمان با ارايه عملكردي تاريخي روايت تازه‌‌اي از توانمندي زنان ايراني را به تصوير كشيدند.
كسب ۳ مدال طلا در ناگويا نه تنها ركوردشكني بي‌سابقه‌‌اي بود كه نشان داد كه ورزش زنان ايران از مرحله حضور صرف عبور كرده و به فاز مدال‌آوري كيفي وارد شده است. اين ۳ مدال طلا معادل ۷۵ درصد از مجموع ۴ طلاي كل تاريخ ورزش زنان ايران در تمام ادوار پيش از اين بازي‌هاست! از ديد بسياري از كارشناسان اين جهش آماري ثمره سرمايه‌گذاري‌‌هاي زيرپوستي در رشته‌هاي غيرمتعارفي است كه پيشتر كمتر مورد توجه بودند.
وقتي صحبت از طلاي تاريخي ساغر مرادي در تكواندو يا درخشش خيره‌‌كننده فاطمه مجلل در رویينگ مي‌شود عمق نفوذ زنان در قلمروهاي جديد ملموس‌‌تر مي‌گردد. مقايسه ناگويا با دوره گذشته (هانگژو) گوياي تغيير نقشه در ورزش زنان است. در هانگژو سبد مدالي زنان ايران بر پايه نقره و برنز و متمركز بر رشته‌هاي رزمي (تكواندو، ووشو، كاراته) بود؛ جايي كه در آن دوره ۵ نقره و ۹ برنز به دست آمد. اما در ناگويا تنوع رشته‌ها به وضوح افزايش يافته است. ريحانه كريمي با كسب نخستين مدال برنز تاريخ وزنه‌‌برداري زنان يا موفقيت تيم كاتا و مواد دووميداني نشان دادند كه دايره مدال‌آوري زنان در حال گسترش به رشته‌هاي قدرتي و تكنيكي است. با اين حال اين مسير بدون چالش نبود. عدم موفقيت ناهيد كياني قهرمان المپيكي تكواندو در اين دوره به يكي از تلخترين نكات كاروان بدل شد. كياني كه پس از ناكامي در هانگژو اميد اول كاروان زنان براي جبران بود با اين حذف زودهنگام بار ديگر نشان داد كه ورزش قهرماني رحم و مروت يا سابقه نمي‌شناسد و فشار رواني بر ورزشكاران المپيكي گاه مي‌تواند نتيجه‌اي معكوس در مسابقات برون‌مرزي داشته باشد. از سوي ديگر تركيب ۳۰۵ نفره كاروان كه ۹۴ نفر آن (حدود ۳۰ درصد) را زنان تشكيل مي‌دادند نويدبخش آينده‌اي متعادل‌‌تر است. حضور رشته‌هايي نظير پدل، بوكس و ژيمناستيك براي نخستين‌بار در بخش زنان نشان داد كه استراتژي فدراسيون‌‌ها به سمت تنوع‌گرايي حركت كرده است.
در مجموع آنچه در ناگويا رقم خورد يك چرخش راهبردي بود. ما از ورزشكاراني كه صرفا براي كسب تجربه به ميدان مي‌رفتند به ورزشكاراني رسيديم كه مدال تنها هدف نهايي آنهاست. ناگويا ثابت كرد كه اگر حمايت‌‌ها از اين مسير خارج نشود زنان ايران مي‌توانند در دوره بعدي سهم به‌مراتب بزرگ‌تري از ويترين مدالي ورزش ايران را به نام خود ثبت كنند. اين يك انقلاب آرام اما بنيادين بود كه حالا ديگر كسي نمي‌تواند آن را ناديده بگيرد.