بررسي عملكرد فدراسيون ووشو در ناگويا
لغزش روي لبه تيغ
پرونده رقابتهاي ووشوي بازي‌هاي آسيايي ۲۰۲۶ ناگويا در حالي براي كاروان ورزش ايران بسته شد كه عملكرد مليپوشان ساندا و تالو تصويري خاكستري از وضعيت اين رشته رزمي در قاره كهن ترسيم كرد.
كسب يك مدال طلا و سه نقره در بخش ساندا اگرچه نام ايران را همچنان در ميان قدرت‌هاي اين رشته حفظ كرده اما در بطن خود نشانه‌هايي از توقف و شايد عقبگرد را به همراه دارد.
سهيل موسوي در وزن منهاي ۷۵ كيلوگرم تنها طلايي كاروان ووشو در ناگويا بود؛ درخششي كه اجازه نداد دست تيم ملي از سكوي نخست كوتاه بماند. در كنار او عرفان محرمي، سوگند سينكايي و شجاع پناهي هم با گردن‌آويز نقره به كار خود پايان دادند.
با اين حال وقتي به آمار كلي نگاه مي‌كنيم، مي‌بينيم كه ايران با وجود اعزام ۶ نماينده در ۷ وزن ساندا تنها نيمي از سكوها را فتح كرد. حذف زودهنگام ديانا رحيمي و مهدي كرماني بخش ديگري از اين كارنامه بود كه نشان داد آسيب‌‌پذيري مليپوشان در رويدادهاي بزرگ بيش از حد انتظار است.
نكته نگران‌‌كننده اما در يك الگوي تكراري نهفته است آن‌هم شكست‌‌هاي متوالي نمايندگان ايران در فينال‌‌ها مقابل رقباي چيني. اينكه ووشوكار ايراني تا گام نهايي پيش مي‌رود اما در لحظه سرنوشت مغلوب چين مي‌شود ديگر نمي‌تواند صرفا با توجيه روز بد ورزشكار يا قرعه سخت توجيه شود. وقتي فاصله در فينال خود را به شكل شكست نشان مي‌دهد بايد در تاكتيك آناليز حريفان و آمادگي رواني ورزشكاران بازنگري اساسي كرد.
چين در ناگويا با دشت ۶ مدال طلا نشان داد كه با سرعتي نگران‌‌كننده در حال فاصله گرفتن از ساير مدعيان است و اگر اين شكاف ترميم نشود ايران به زودي در حاشيه امن خود در آسيا هم دچار تزلزل خواهد شد.
اما انتقاد صريح‌‌تر متوجه بخش تالو است. رشته‌‌اي كه در سال‌هاي گذشته همواره بازوي قدرتمند ايران در كسب مدالهاي رنگارنگ بوده در ناگويا دچار فروپاشي شد و دستش از تمامي سكوها كوتاه ماند. عدم كسب حتي يك مدال در اين بخش يك اتفاق معمولي و يك بحران ساختاري است كه مديريت فدراسيون بايد پاسخگوي آن باشد.
اينكه تالو به عنوان يكي از اركان مدال‌آور ووشو چنين عملكردي را ثبت كرده زنگ خطري است براي برنامه‌‌ريزي‌‌هاي كلان اين رشته.
در هر صورت اگرچه كسب يك طلا و سه نقره تداوم حضور ايران در جمع قدرت‌هاي آسيا را تاييد مي‌كند اما مقايسه اين آمار با ادوار گذشته (مانند هانگژو ۲۰۲۲ و جاكارتا ۲۰۱۸) نشان مي‌دهد كه ووشو در حال درجا زدن است. درحالي كه رقبا با سرمايه‌گذاري‌‌هاي عظيم خود در حال پيشروي هستند ووشوي ايران براي حفظ جايگاه خود نياز به بازنگري در سيستم استعداديابي و كادرفني دارد پيش از آنكه ناگويا به نقطه آغازين سقوط تبديل شود.
فدراسيون ووشو در دست‌كم يكي، دو سال گذشته درگير برخي حواشي عجيب و غريب شده كه خواهران منصوريان به عنوان مدال‌آوران سابق ووشو در رقابتهاي بازي‌هاي آسيايي در متن آن حضور داشتند. همين خواهران منصوريان پس از مسابقات هم حاشيه جديدي براي فدراسيون به وجود آوردند و كاهش مدالهاي اين رشته ورزشي را به چالش كشيدند. حال بايد ديد چه زماني فدراسيون ووشو از اين شرايط عبور مي‌كند و دوباره سهم اصلي خود را در سبد مدال‌آوري ايران در مسابقات آسيايي ادا مي‌كند.