به ياد حميد؛ هم تيمي و رفيق بي‌تكرارم

نوشتن از حميد عليدوستي كار يكی، دو خط و چند جمله نيست. وقتي به او فكر مي‌كنم بيش از آنكه تصوير گل زدن‌‌ها يا تاكتيك‌‌هاي مربيگري‌‌اش به ذهنم بيايد آن پرستيژ انساني و شخصيت ساخته‌ و پرداخته‌ شده‌‌اش پيش چشمانم جان مي‌گيرد. حميد پيش از آنكه فوتباليست باشد يك انسان تمام‌عيار بود. در مكتبي كه او رشد كرد اولويت با شعور اجتماعي، سواد، مرام و پهلواني بود و بعد مهارت در زمين چمن. يادش بخير دوراني كه در اردوي تيم ملي كنارش  بودم. 
حميد يك مربي كامل در درون زمين بود. آقاي توانايي سرمربي تيم هما دستوراتش را در رختكن مي‌داد و حميد مثل يك كاتاليزور همان خواسته‌ها را در زمين ديكته مي‌كرد. بازيكنان هم با جان و دل حرفش را مي‌خريدند و اجرا مي‌كردند چون مي‌دانستند حرفش حرفِ فوتبال است نه حرف منيت. همين نگاه بود كه از هما تيمي ساخته بود كه هم سازنده بود و هم مدعي قهرماني. 
در سايپا هم همين قصه تكرار شد. او هم در دوران بازي و هم در دوران مربيگري چنان تعهدي به كار داشت كه تيمش را به  قله‌ها  مي‌رساند. 
اما بگذاريد درددلي بكنم؛ در حق حميد جفا شد. فوتبال ما گاهي آنقدر بي‌رحم مي‌شود كه گوهر‌هايش را نمي‌بيند. او شايسته جايگاهي بسيار بالاتر از آن چيزي بود كه در اين سال‌ها به او دادند. هميشه در مقابل بزرگان حتي در كسوت رقيب سر تعظيم فرود مي‌آورد. يادم مي‌آيد زماني كه او سرمربي سايپا بود و ما با صنعت نفت به مصاف هم مي‌رفتيم فارغ از هر نتيجه‌اي در زمين احترام حرف اول و آخرش بود. اين همان مكتب مرحوم دهداري بود كه در رگ و پي حميد و تمام ما جاري بود.
من كه از جنوب و آبادان به تهران مي‌آمدم هيچ‌وقت حمايت‌‌هاي حميد را از ياد نمي‌برم. او حامي بچه‌هاي شهرستاني بود كه در اردوهاي ملي غريب بودند. او به ما اعتماد به‌ نفس مي‌داد و راه زندگي در سطح اول فوتبال را به ما نشان مي‌داد. 
به باور من رفتن حميد زود بود اما تلخي رفتنش بيش از هر چيز به بي‌توجهي‌‌ها برمي‌گردد. حميد از كودكي در مستطيلِ سبز زندگي كرده بود، وقتي به او بي‌مهري شد، وقتي فدراسيون دانش و تجربه‌‌اش را ناديده گرفت، او اين حجم از دل‌شكستگي را در خودش ريخت. اين بيماري بر گرفته از رنج روحي و رواني كم‌كم ريشه دواند و به جسمش زد. ما بايد قدر حميد را بيش از اين مي‌دانستيم. امروز اگر مي‌بينيد تيمي مثل چادرملو با نظم و انضباطي مثال‌زدني نتيجه مي‌گيرد اين اتفاقي نيست، اين ميراث فكري و فني حميد عليدوستي است كه به تيم ديكته شده است. لحظه‌ لحظه كنار او بودن براي من يك كلاس درس بود. هم در اخلاق و هم در فوتبال. فوتبال ما حالا كه او رفته تهي‌‌تر از هميشه است. بدرود رفيق! تو هميشه در قامت همان مرد بزرگ در يادها  خواهي  ماند.