گروه ورزش
بازگشت تيم بسكتبال زنان آكادمي سحر از آبادان به تهران با حادثه‌‌اي تلخ همراه بود. واژگوني اتوبوس حامل اين تيم در مسير برگشت از هفته دوم ليگ برتر جامعه ورزش را در بهت فرو برد. پس از اين حادثه و انتقال تعدادي از بازيكنان و كادر فني به بيمارستان‌هاي شوش و گلستان اهواز شايعاتي نگران‌‌كننده درباره وضعيت وخيم يك عضو تيم و احتمال قطع پاي يكي از بسكتباليست‌‌هاي جوان و با استعداد دهان به دهان مي‌چرخيد. در پي اين شرايط بحراني با سحر آغنده، سرمربي تيم گفت‌وگو كرديم. آغنده در اين مصاحبه اختصاصي با «اعتماد» خبرهاي اميدواركننده‌‌اي از وضعيت مصدومان ارائه داد كه در ادامه مي‌خوانيد.
گفته شده يكي از بازيكنان تيم‌تان شرايط جسمي خوبي ندارد. ابتدا توضيحي درباره شرايط او مي‌دهيد؟
پريا مهرمند هست كه متاسفانه بافت نرم پاي راستش به دليل فشاري كه به پاي او زير وزن اتوبوس وارد شده آسيب ديده. در زمان تصادف پاي او بالا بوده و پاي او از شيشه بيرون آمده و زمان چپ كردن اتوبوس وزن اتوبوس روي پاهايش فشار آورده است و مردم زحمت كشيدند به موقع آوردندش بيرون. چون متخصص نبودند تاثير زيادي روي بافت نرم پاي او داشته و حالا تحت درمان است تا سلامتي‌اش را به دست بياورد. خدا را شكر كه تيم متخصص خوبي روي سر او است و اميدوارم هرچه سريع‌تر اخبار رو به بهبود او را بشنويم.
حال خودتان و اعضاي خانواده چطور است؟
خب من سرم و بيني‌ام شكسته است و پسرم به دليل ضربه‌اي كه از پشت به او برخورد كرد و خون‌مردگي كه به سمت چپ او وارد شده بود در آي‌سي‌يو بود و همسرم هم كه لگنش شكسته و جراحي سختي داشته است حالا خدا را شكر رو به بهبود هستيم و الان دارم مي‌روم پيش پريا جان. شرايط دردناكي است و يك شبه رو به بهبود كامل نمي‌رويم اما خدا را شكر حتي درباره پريا هم خبرهاي خوبي مي‌شنوم.
مي‌گفتند پاي پريا قرار است قطع شود؟
شب اول صحبتش بود. شريان پاي او قطع شده بود و خون رساني به بافت نداشته اما توانستند پيوند شريان را اوكي كنند. تا آنجا كه خبر دارم اين خبر فقط براي شب اول بود و خبري از قطع پا نيست.
از روز حادثه جزييات بيشتري تعريف مي‌كنيد؟
خب ما جمعه بازي مان با آبادان تمام شد و اگر برنامه مان بازگشت با اتوبوس بود كه همان جمعه برمي‌گشتم و يك شب هم در آبادان نمي‌ماندم تا بخواهم با قطار برگردم آژانس هواپيمايي زحمت كشيد براي ما قطار گرفته بود اما با توجه به مسير طولاني خواستار قطار بهتري شدم اما متاسفانه آن قطار كنسل شده بود و پيامكي براي‌مان نيامده بود تا برنامه‌ريزي كنيم و وقتي آنجا رسيدم متوجه شرايط شدم. مسوولي كه آنجا بود مي‌گفت به من ربطي ندارد و شركت بايد به شما پيامك مي‌داد و هيچ گونه همكاري با ما نكردند. بعد گفتند بليت‌ها را به شما پس مي‌دهيم و ما مانديم و يك شرايطي كه خاص بود و بايد به خرمشهر مي‌رفتيم تا راه بيفتيم و تصميم‌گيري براي اينكه چه كار كنيم و بچه‌ها چندتايي كار داشتند و اصرار به بازگشت سريع داشتند اما نظر خودم اين بود با توجه به بازي بعدي‌مان با سپاهان همين آبادان بمانيم و تمرين كنيم و از آنجا مستقيم راهي اصفهان شويم. اما بچه‌ها مي‌گفتند حتما به تهران بازگرديم تا در آن فاصله دو، سه روز به كارهاي‌شان برسند و براي همين باعث تصميم جمعي شد و با در نظر گرفتن اداره راهداري كه بلامانع اعلام كرد با اتوبوس دربست برگشتيم. در آن شركت اتوبوسراني هم اصرار كرديم كه راننده جاده را بشناسد و رفتار با ورزشكاران را بشناسد كه به ما اطمينان خاطر دادند. اما بعد از دو ساعت و نيم استارت سفرمان اين اتفاق براي مان رخ داد.
خودتان كه در اين سانحه حضور داشتيد مقصر را چه كسي مي‌دانيد؟
واقعا نمي‌دانم چه بگويم شايد يك خطاي انساني بود. من خيلي رانندگي مي‌كنم اما خطاي انساني مي‌دانم. مقصر هم راننده اعلام شده است. گزارش‌های پليس راهور و پليس قضايي و تمام اينها را دارم و در همه راننده مقصر شناخته شده است. عدم محافظت ازگروه جمعي به عنوان مسووليت اجتماعي و تخلف از حداكثر سرعت مجاز و عدم كنترل اتوبوس.
در لحظه سانحه بيشتر به فكر نجات جان بچه خودتان بوديد يا اعضاي تيم؟
نمي‌توانم بگويم بچه‌ام براي من مهم نبود اما كل تيم. همسر و بچه‌ام هم از اعضاي تيم بودند اما اين طور نبود بگويم كه فقط بچه خودم. تنها چيزي كه فكر نكردم خودم بودم و وقتي خون بيني‌ام بند آمد و سرم را بخيه زدند راه افتادم به طرف بچه‌هاي تيم تا ببينم حال بچه‌هايي كه با من آوردند چطور است.
فقط حال پريا خيلي بد بود؟
من اصلا او را نديدم چون آخر اتوبوس گير كرده بود! به گفته بچه‌ها و همسرم كه به هوش بود گفتند از اتوبوس پرت شدم به بيرون! ما كه جلو بوديم و آسيب‌مان خيلي بد بود را به بيمارستان شوش بردند تا احيا كنند آنهايي كه حالت بيهوشي داشتند و پريا هم آخرين نفري بود كه از اتوبوس بيرون آوردند با گروه دوم به بيمارستان بردند.
صحبت خاصي داريد؟
خيلي‌ها كنارمان بودند حالا كمتر و بيشتر. يا تعدادي در حد سركشي و تعدادي بيشتر وقت گذاشتند. نياز به حمايت رواني اين جور مواقع خيلي مهم است. انواع مسوولان بودند؛ از اهواز و آبادان و مسوولان فدراسيون و وزارت ورزش و سازمان پزشكي ورزشي گرفته تا حتي دكتر ستوده. همه كنارمان بودند تا خوب شويم اما رسيدگي‌ها متفاوت بود. يكي در حد سر زدن و يكي بيشتر سر مي‌زد و حتي يكي براي‌مان غذا مي‌گرفت! خلاصه كه بخير گذشت.