شبكه نمايش خانگي در چند سال اخير به‌رغم تمام حواشي و انتقادات گسترده‌اي كه دارد اما مخاطبان خوبي را به خود جذب كرده و در محافل گوناگون درباره محتواي آن خصوصا سريال‌ها بحث و تبادل‌نظر زيادي مي‌شود. بعضي سريال‌هاي شبكه نمايش خانگي را دوست دارند و عده‌اي هم با موضوعات آن ارتباط برقرار نمي‌كنند، دسته‌اي از مخاطبان نقد جدي به بعضي برنامه‌هاي طنز شبكه نمايش خانگي دارند و آنها را مبتذل و سخيف ازريابي مي‌كنند، تماشاگران ديگري هم هستند كه گارد ويژه‌اي با اين نوع برنامه‌ها ندارند، اما در يك نگاه كلي چه ارزيابي‌اي مي‌توان از سطح كيفي شبكه‌هاي نمايش خانگي داشت؟ با آنتونيا شركا، منتقد و نويسنده سينما و عبدالجواد موسوي، منتقد سينما، نويسنده، شاعر و روزنامه‌نگار درباره اين موضوع گفت‌وگويي انجام داديم كه پيش روي شماست.
اگر بخواهيم ارزيابي كلي از وضعيت اين روزهاي شبكه نمايش خانگي داشته باشيم، به نظر شما عملكرد پلتفرم‌ها چگونه است ؟
آنتونيا شركا: اگر بخواهيم در يك نگاه كلي كيفيت سريال‌هاي نمايش خانگي را در اين دوران ارزيابي كنيم نظر مثبتي دارم خصوصا در قياس با عملكرد سينما، چراكه به نظرم در حال حاضر كارگرداناني در شبكه نمايش خانگي كار مي‌كنند كه خاستگاه‌شان سينما بوده و از يك جايي در پلتفرم‌ها ادامه فعاليت دادند و جاي خالي سينماي ايران كه در سيطره فيلم‌هاي كمدي كم‌مايه كه با هدف سرگرمي صرف براي خانواده‌ها ساخته مي‌شوند را پر كنند و در مجموع پرچم سينماي ايران را بالا نگه دارند.
سيدعبدالجواد موسوي: وقتي سريال شهرزاد پخش مي‌شد آن زمان هنوز پلتفرم‌ها راه نيفتاده بودند و اين سريال به صورت سي‌دي به دست مردم مي‌رسيد، همان زمان گفتم بخش اعظم توفيق اين سريال مديون صدا و سيماست، چرا كه تلويزيون سال‌ها مردم را از ديدن بعضي نكات و صحنه‌ها منع كرده بود و سريال شهرزاد دقيقا همه اين نكات را در خود جمع و به مخاطب نشان مي‌داد. مثل نشان دادن ساز و گپ و گفت در كافه، روابط صريح عاشقانه مثل حرف‌هاي سياسي در مورد اشخاصي مثل مصدق كه نام‌شان در تلويزيون سانسور مي‌شد.
وقتي مردم سال‌ها از تماشاي يك‌سري نكات در تلويزيون رسمي دور بودند و در سريالي اين موارد مطرح مي‌شد براي مخاطب جذاب مي‌آمد. به نظرم آبشخور توفيق سريال شهرزاد دقيقا از همين منابع بود.
در سال‌هاي اخير وقتي پلتفرم‌ها راه‌اندازي شدند سريال‌هايي از اين شبكه‌ها پخش شدند كه شكل و شمايل‌شان بر همين منوال بود، به عبارتي دست روي همين نکات ممنوعه گذاشتند، خب اوايلش براي مخاطب جذاب مي‌آمد ولي معتقدم اندك اندك و به مرور اين كاركرد دارد از دست مي‌رود. مثل نشان دادن صحنه‌هاي مشروب‌خوري، روابط عاشقانه مثلثي و مربعي و ترانه‌ها و حرف‌هاي سياسي دهه پنجاه و...
بعد از يك مدت مخاطب خسته مي‌شود و دست سازندگان رو مي‌شود و بايد نكات جديد براي تماشاگر مطرح كرد. من فكر مي‌كنم در ادامه سريال‌سازي شبكه نمايش خانگي با فقر موضوع و قصه مواجه مي‌شويم و حتي شديم مثل سريال كلاغ آقاي مهدويان كه كارگردان محترم به شدت به قصه آب بسته بود، سريالي كه واقعا در دو، سه قسمت مي‌شد جمع شود به ۱۲ قسمت كشاند و به خورد مخاطب داد. مي‌خواهم بگويم ابزارهاي عامل جذابيت به مرور كاركردش را از دست داده و بايد قصه‌هاي نو براي مخاطب تعريف كرد كه من آن جذابيت را در سريال‌ها نمي‌بينم.
ولي مردم سريال‌ها را مي‌بينند...
موسوي: علت جذب مخاطب پلتفرم‌ها به دليل سرخوردگي مردم از صداوسيماست، ولي ما بايد كم‌كم مقايسه بين صداوسيما و پلتفرم را كنار بگذاريم، چون صداوسيما پروژه‌اي كاملا شكست خورده است و خود پلتفرم‌ها را با توجه به قابليت‌ها و پول‌هاي كلاني كه در بعضي پروژه‌ها خرج مي‌شود في‌نفسه با خودش مقايسه كنيم با اين پرسش كه آيا اين سريال‌ها توفيق دارد يا خير؟ آنچه من مي‌بينم اين است كه سريال‌ها اغلب سير نزولي طي مي‌كنند مگر اينكه فكر جدي برايش كنند.
شركا: به نظرم صحبت كردن درباره سريال شهرزاد كه زمان زيادي از پخش آن گذشته و به دوره دي‌وي‌دي و سي‌دي برمي‌گردد براي بررسي شبكه نمايش خانگي خاصه بعد از كرونا غيرمنصفانه است. سريال شهرزاد در زمان خود بدعتي بود، كارگردان خوبي مثل حسن فتحي داشت و توانست به اقبالي برسد كه در نوع خودش بي‌بديل بود.
حتي هنوز هم تماشاي سريال شهرزاد بعد از مدت‌ها لذت دارد. اما با يك مرور اجمالي، جا دارد اشاره كنيم كه از آغاز دهه نود گزينه نمايش خانگي، راه نجاتي براي وضعيت رو به وخامت سينما و جبران كم‌كاري صدا و سيما در جذب مخاطب شد. بعد كرونا شد و ويروس آن (به‌رغم اينكه فاجعه هولناكي بود) باعث شكوفايي و رونق شبكه نمايش خانگي شد و نيز مسير را براي مديران و كارگردانان هموار كرد.
و يك نكته مهم اينكه سينما، صدا و سيما و شبكه نمايش خانگي (و حتي تئاتر) انگار كه در قلمروهاي جدايي ارزيابي مي‌شوند و هر كدام سياست‌ها، مميزي‌ها و برخوردهاي خاص خود را از جانب مسوولان و سياستگذارها دارند.
به نكته بسيار مهمي اشاره كرديد، اختلاف سليقه در حوزه‌ها بسيار زياد است، واقعا چرا؟
شركا: تا حدي كه انگار اين حوزه‌ها در سرزمين‌هاي متفاوتي هستند؛ مثلا قوانين سختگيرانه درباره سريال‌هاي صدا و سيما خيلي زياد است. در سينما كمتر و در شبكه نمايش خانگي باز هم كمتر است. به تئاتر ورود نمي‌كنيم كه در آنجا قوانين سختگيري‌هاي مميزي بسيار كمتر است.
اما عجيب اين است در كشوري كه تابع قانون متمركز است چرا اين‌قدر درباره سانسور و مميزي تفاوت سليقه و رويه وجود دارد؟ نه تنها در اين حوزه‌ها تنوع سليقه و سياستگذاري مختلف مي‌بينيم بلكه در هر كدام از اين حوزه‌ها هم محصولاتي توليد مي‌شود كه در وزارت ارشاد به روش‌هاي مختلف و گاه متناقض ارزيابي مي‌شوند و مجوز پخش يا نمايش مي‌گيرند يا نمي‌گيرند! و اين نشان از تشتت دارد. چرا آنچه در شبكه نمايش خانگي مي‌بينيم در صدا و سيما نبايد ببينيم يا در سينما و تئاتر و... هر كدام از اين حوزه‌ها ساز جدا مي‌زنند و اين خودش علامت سوال به وجود مي‌آورد.
موسوي: البته اشاره‌ام به سريال شهرزاد صرفا از اين باب بود كه اين سريال از يك الگويي پيروي كرد كه جواب داد و پلتفرم‌ها هم از آن الگو تبعيت كردند كه جواب گرفتند اما تكرار آن كم‌كم كاركرد را از دست مي‌دهد به قول شاعر «دشمن طاووس آمد پر او...»
به اين معني كه نقطه قوتي داريد و وقتي كه به آن نقطه قوت زياد آگاه هستيد و آن را مدام تكرار كنيد كم‌كم اثر‌گذاري را از دست مي‌دهيد، منظورم اين بود پلتفرم‌ها آزادي داشتند كه در سينما و تلويزيون اين آزادي‌ها وجود نداشت مخاطب را جذب خود كردند ولي بعد از مدتي استفاده از اين خط‌قرمزها كاركردش را از دست مي‌دهد و چه بسا داده است. درحالي كه بايد نكات ديگر به جذابيت سريال‌ها اضافه مي‌شد ازجمله فيلمنامه را قوي‌تر يا داستان را پرمايه‌تر مي‌كردند، ولي عملا اين اتفاق نيفتاد و روز‌به‌روز از كيفيت سريال‌ها فاصله مي‌گيريم. به عنوان نمونه بعد از فصل اول زخم كاري، فصل‌هاي بعدي با افت كيفي زيادي مواجه شد يا سريال كلاغ يا سريال يل در نسبت با پوست شير را درنظر بگيريم. در سريال پوست شير، شخصيت‌هاي جذاب با معرفت، لوطي‌مسلك داشتيم حالا دوباره اين شخصيت‌ها را در سريال يل تكرار كنيم، ايرادي ندارد ولي به ارتقا و جذابيت ديگر بخش‌ها هم فكر بايد كرد. اينكه كارگردان محترم به چفت و بسط داستان فكر نكند، باعث مي‌شود سريال جذابيت را از دست بدهد.
با اين حال به نظرم پلتفرم‌ها را فقط در حوزه سريال‌سازي نبايد ببينيم، حوزه‌اي است كه از مستند گرفته تا برنامه‌هاي گفت‌وگو محور موفق بودند، حتي برنامه‌هاي تخصصي گفت‌وگو محوري همچون برنامه آقاي درستكار با تم معنوي و فلسفي با دكور ساده به اندازه خودش مخاطب زيادي دارد، درحالي كه همه فكر مي‌كردند اين نوع برنامه‌ها ديگر طرفدار ندارد عكسش ثابت شد، حتي برنامه‌هاي آموزشي هم مخاطبان زيادي دارد. و به نظرم هنوز پلتفرم‌ها قابليت بالايي براي جذب مخاطب دارند و بايد از آزادي نسبي‌اي كه دارند نهايت استفاده را ببرند و صرفا به گول زدن مخاطب و جذب تماشاگر به هر قيمتي قانع نباشند.
بعضي برنامه‌هاي پلتفرم‌ها واقعا ابتذال محض هستند و اصلا مشخص نيست كاركرد پخش‌شان چيست؟
موسوي: ابتذال كه هيچ ،حتي تعبير منحط را به كار مي‌برم، متاسفانه اين برنامه‌ها ذائقه مخاطب را تحريم مي‌كنند.
ما آدم‌هايي بوديم كه در اين مملکت به تماشاي آثار كمدي ارزشمند آبرومند (هر چند اندك) مي‌نشستيم؛ به اجاره‌نشين‌ها، مارمولك، ليلي با من است، فخر مي‌فروختيم، الان فيلم‌ها و برنامه‌هاي كمدي مي‌بينيم كه متعجبم چطور فروش دارند! به‌شخصه اين فيلم‌ها را نگاه نمي‌كنم اما از سر كنجكاوي يكي، دو مورد را نگاه كردم حتي لبخند به لبم نيامد و وقتي با دوستان منتقد صحبت كردم، گفتند تو با طبع و نگاه سختگيرانه نمي‌تواني اين فيلم‌ها را ببيني ولي مخاطب امروز از بس اين آثار را ديده ذائقه‌اش به كل خراب شده حتي با ديدن اين فيلم‌ها دچار شعف مي‌شود و مي‌خندد و به خاطر همين اين نوع كمدي‌هاي مبتذل با استقبال زياد مواجه مي‌شوند.
به نظرم نبايد گول تعداد مخاطب بالا را خورد، استقبال بالاي مخاطب دليل بر افتخار نيست و درست است كه فيلم، سريال يا موسيقي يك جور كالاي فرهنگي محسوب مي‌شوند و با صنعت گره خورده اما ناديده گرفتن يك سري ويژگي‌هاي فرهنگي كار را به همين جايي مي‌كشاند كه الان كشيده، يعني سينمايي كه فيلم درست و درمان ندارد. شايد از فيلم‌ها استقبال مي‌شود اما مخاطب به معناي جدي ندارد، مخاطب اين فيلم‌ها را مصرف مي‌كند مثل موسيقي و ديگر كالاهاي مصرفي، اما يك ماه بعد اسم اين كالاها را هم به ياد ندارد. نمونه‌هايي نظير اينكه فيلم‌هاي پرفروش تاريخ لقب گرفتند اما شايد مخاطب حتي دوباره به تماشاي اين فيلم‌ها هم ننشيند. خب اين چه فيلم پرفروش تاريخ است؟ غرض اينكه پلتفرم‌ها قابليت‌هاي بي‌شماري دارند و نبايد با آثار دم دستي، اهميت خود را دست‌كم بگيرند.
البته نكته‌اي كه نبايد درباره سريال‌هاي نمايش خانگي از نظر دور داشت اينكه سريال‌هاي شبكه نمايش خانگي استعدادهاي جوان خوبي معرفي كردند و يعني پوست‌اندازي در بازيگران صورت گرفت و اينكه تنوع ژانر در ميان سريال‌ها بسيار وجود دارد يعني كوتاهي سينما در اين بخش جبران مي‌شود. نظر شما چيست؟
شركا: در ادامه صحبت آقاي موسوي، به نظرم ابتذال در كمدي در وهله اول به فيلم‌هاي روي پرده مربوط مي‌شود اگر چه سريال‌هايي نيز ساخته مي‌شوند كه داراي كيفيت نازل و محتواي جفنگي هستند.
نكته ديگر اينكه اگر بعضي سريال‌ها در فصل‌هاي بعد افت مي‌كنند (درباره «يل» در مقايسه با «پوست شير» براي قضاوت زود است) اين عموما خاصيت سريال‌هاست و در دنيا هم اين موارد را شاهديم و تنها به كشورمان مربوط نيست؛ به اين ترتيب كه فصل اول يك سريال با استقبال بالا مواجه مي‌شود و همين باعث مي‌شود سازندگان به فصل‌هاي بعدي رو بیاورند ولي فصل‌هاي بعدي با استقبال مواجه نمي‌شود.
درخصوص فيلم‌هاي سينمايي چند قسمتي هم شاهد چنين افت و خيزهايي هستيم، به نظرم اين موضوع آسيب‌شناسي جدي مي‌طلبد، ولي در سال‌هاي اخير سريال‌هاي قابل‌توجهي نظير «رهايم كن»، «در انتهاي شب» و چند مورد ديگر داشتيم كه ارزش بررسي دارند. بنابراين با اينكه همه سريال‌هاي شبكه نمايش خانگي را به يك چوب برانيم، موافق نيستم. حتي با ورود ژانرهاي گوناگون به سريال‌هاي نمايش خانگي - نظير جنايي، درام تاريخي، كمدي، معمايي، ملودرام- به غناي اين رسانه افزوده شده است.
بله، به نظرم بعضي بازيگران در شبكه نمايش خانگي معرفي و چهره شدند نظير مهدي حسيني‌نيا، اگرچه بعضا كارشان را با سينما شروع كرده‌اند اما در شبكه نمايش خانگي بازيگر شاخصي شدند. همچنين كارگرداناني كه با سريال‌هاي شبكه نمايش خانگي به حيات خود ادامه دادند و چه بسا توانمندي بيشتري از خود نشان دادند. مثل آيدا پناهنده با سريال «سرخ و سياه» و «در انتهاي شب» آن‌قدر كه در شبكه نمايش خانگي آثار ماندگاري خلق كرد شايد در سينما تمامي استعدادهاي خود را بروز نداده است.
مي‌خواهم بگويم در شبكه نمايش خانگي اتفاق‌هاي خوبي مي‌افتد و نمي‌شود گفت بيشتر كارها بي‌ارزش هستند.
بحث عرضه سريال‌هاي شبكه نمايش خانگي در بازارهاي جهاني و جشنواره‌ها هم مطرح است، آيا سريال‌هاي پخش شده واجد چنين ارزشي هستند و آيا اصلا به اين موضوع هم بايد فكري كرد؟
شركا: به نظرم بحث عرضه جهاني درباره سريال‌هاي شبكه نمايش خانگي زود باشد، منظورم اين است كه صرف حضور سريال در جشنواره‌هاي خارجي دليل بر ارزشمندي يا موفقيت آن نيست.
حتي درباره فيلم‌ها هم همين نظر را دارم، البته كه سال‌ها از دوران طلايي موفقيت‌هاي سينمايي در عرصه بين‌المللي عبور كرده‌ايم، اگرچه هنوز درخشش‌هايي را شاهد هستيم،
اما پديده سريال‌هاي نمايش خانگي كمي جديد است كمااينكه در دنيا هم عمري نه چندان طولاني دارد. در ايران مشخصا كمي زود است كه درباره اقبال سريال‌هاي نمايش خانگي فكر كنيم اما آنچه مسلم است نمي‌توانيم موفقيت سريال‌هاي شبكه نمايش خانگي را محدود ببينيم.
در سال‌هاي اخير در ژانرهاي مختلف سريال‌هاي خوب داشته‌ايم، از فصل يك «زخم‌كاري» گرفته تا «افعي تهران» حتي «كلاغ» كه مورد آخر اگرچه جزو سريال‌هاي محبوب من نبود اما نمي‌شود ارزش‌هايش را ناديده گرفت. بايد بگويم اينكه فيلمسازان شاخص ما در عرصه شبكه نمايش خانگي تجربه كسب مي‌كنند، به خودي خود شروع خوبي است و اين اميدواري را به وجود مي‌آورد كه در آينده شاهد اتفاق‌هاي بهتري باشيم.
البته سريال‌هايي نظير كشتارگاه نيما جاويدي، سرخ و سياه و در انتهاي شب آيدا پناهنده در جشنواره‌هاي خارجي حضور داشتند...
موسوي: اينجا تاكيد كنم كه بعضي از قسمت‌هاي سريال‌ها را نتوانستم حتي يكي، دو قسمت بيشتر ببینم و ادامه ندادم. هيچ جذابيتي براي تحمل كردن نداشتند، اما به نظرم شبكه نمايش خانگي فرصت بسيار خوبي است كه نكات متفاوتي را به خورد مخاطب بدهد ولي به نظر مي‌رسد در بعضي از سريال‌ها عجله مي‌كند، به اين معني كه بعضي شبكه‌ها با بعضي سريال‌ها شروع بسيار خوبي تجربه كردند و سطح توقع و سليقه را در مخاطب بالا بردند اما نتوانستند به انتظار مخاطب پاسخ بدهند.
مثال مي‌زنم سريال آكتور را ديدم فكر كردم اين حوزه نمايش را بايد جدي‌تر بگيريم، اما بعد‌ها سريال‌هاي ديگري پخش شد (حداقل من ديدم) نتوانستند به سطح اوليه نزديك شوند، بارقه‌هاي اميدي در آنها بود اما خيلي زود به نااميدي تبديل شدند مثل زخم كاري، چرا بايد زخم كاري در فصل اول موفق باشد اما در فصل دوم و سوم افت شديدي داشته باشد. به نظر مي‌رسد نگاه اوليه پلتفرم‌ها و سازندگان جايش را به سري‌دوزي و سرهم‌بندي و متوسل شدن به المان‌هايي نظير خشونت يا روابط عاشقانه پيچيده داده و همين نكات برايشان كافي است كه سريالي را 20 قسمت كش بدهند، ولي خب مخاطب به اين راحتي فريب نمي‌خورد. به نظرم مخاطب سريال شبكه نمايش خانگي جدي‌تر است و بيشتر در مقام انتخاب آثار است، شبكه نمايش خانگي مثل صداوسيما نيست كه هر چيزي را به خورد مخاطب بدهند، حتي مثل سينما هم نيست كه مخاطبش محدود باشد، بيننده در شبكه نمايش خانگي وارد فضايي مي‌شود كه بسيار با فيلم و سريال و برنامه گفت‌وگو محور و حتي مستند و فيلم كوتاه مواجه مي‌شود و حق انتخاب دارد و چون حق انتخاب دارد با نگاه منتقدانه‌تري با اين آثار مواجه مي‌شوند.
شركا: اغلب سريال‌هاي شبكه نمايش خانگي را رصد و سريال‌هاي مهم را دنبال مي‌كنم و نظرات را مي‌خوانم، علاقه‌مندم به اين مقوله، همان طور كه به سينما علاقه‌مندم، ولي سينما آن‌قدر چنته‌اش خالي است كه آدم شرمش مي‌آيد خودش را منتقد سينما و فيلم‌هايي معرفي كند كه اين روزها بر پرده سينما هستند. حرفم اين است كه سريال‌هاي نمايش خانگي حداقل آبرومندانه‌تر هستند، تنوع‌شان بيشتر است انگار دور دور سريال‌هاي نمايش خانگي است و فرصت و بستر بيشتر و مناسب‌تري را براي تحليل و نقد ما منتقدان فراهم مي‌كنند كه متاسفانه سينما اين روزها انگيزه تحليل به ما نمي‌دهد، آن‌قدر سينماي ما اين روزها متشتت است كه اصلا حرفي براي گفتن نمي‌ماند. از يك‌سو فيلم‌هاي سفارشي ارگاني كه بعد از نمايش در جشنواره معلوم نيست اين فيلم‌ها قرار است كجا نمايش داده شوند؟ چه بسا راه به پرده اكران نداشته باشند، فقط هزينه و پول‌هاي درشتي با ساخت اين فيلم‌ها جابه‌جا مي‌شود براي فيلم‌هايي كه قرار است هيچ كسي آنها را نبيند و احيانا مناسبتي يا فقط در فضاي محدود سازمان يا ارگان نمايش داده شوند. از آن‌سو سينماي كم‌مايه و سخيف را داريم كه خيلي خوب فرصت اكران مي‌شود و به صورت فيك آمار فروش فيلم‌ها را بالا نشان مي‌دهد، درحالي كه كه مي‌دانيم اين‌گونه نيست، يك‌سري فيلم‌ها هم هستند كه زيرزميني ساخته مي‌شوند و گويا اصلا قرار نيست ديده شوند و اگر بخواهيم اين فيلم‌ها را در گروه عمده جشنواره‌هاي خارجي خلاصه كنيم كه به نظرم غيرمنصفانه است، چون بعضي از اين فيلم‌ها لايه‌هاي پنهان‌تري براي ارزيابي دارند، يك‌سري هم فيلم‌هايي هستند مثل فيلم اصغر فرهادي كه در خارج ساخته مي‌شوند و هر چند محدود در داخل ايران اكران مي‌شوند، ولي من مي‌گويم سريال‌هاي نمايش خانگي به‌رغم همه نقد‌ها هنوز فرصت به افراد و ژانر‌ها و سينماگران مختلف مي‌دهد كه در زمينه نمايش خانگي به فعاليت خود ادامه دهند و اين في‌نفسه ارزشمند است، حالا اگر بخواهيم بگوييم كه مشخص نيست كه سرمايه‌گذار اين سريال‌ها كيست، چه پول‌هايي جابه‌جا مي‌شود و چه كساني منتفع مي‌شوند؟ بله همه اين موارد قابل طرح است كما اينكه در سينما هم اين صحبت‌ها در دوره‌‌هايي شديدتر مطرح بود، اما اگر سازمان سينمايي و ساترا اجازه بدهند و به فيلمسازان فرصت بدهند و سختگيرانه با فيلمسازان برخورد نكنند تا مردمي كه تا ديروز سريال‌هاي تركيه‌اي را از ماهواره جست‌وجو مي‌كردند بتوانند در بستر رسمي ايران سريال‌هاي فيلمسازان خودمان را ببينند، اين بسيار خوب است و كمك مي‌كند به رونق رسانه‌اي كه بايد پيوندش را با مردم حفظ كند.
ولي به هر حال بعضي سريال‌ها ضعف‌هاي بي‌شماري دارند، موافقيد؟
شركا: بله، انتقاد‌هاي زيادي به سريال‌هاي نمايش خانگي هست، فيلمسازاني كه با جمله رنگ و رو رفته اول سريال مي‌نويسند كه تماشاي اين سريال به افراد زير 18 سال توصيه نمي‌شود، چه بسيار افراد زير 18 سال كه اين سريال‌ها را در فضاي مجازي و اينترنت و شبكه‌هاي ماهواره‌اي مي‌بينند، چه خشونت‌ها و چه خونريزي‌ها كه در سريال‌ها نمي‌بينيم، حتي از اسم سريال هم خشونت مشخص است مثل گردن‌زني، زخم كاري، حتي افعي تهران با اينكه سريال خوبي بود، اسم اين سريال‌ها كاملا مشخص است كه در شبكه نمايش خانگي ديده مي‌شود يعني خانه و در خانه از كودك گرفته تا نوجوان و... حضور دارند، يعني سريال در كانون و فضاي خانواده ديده مي‌شود چرا سريال‌هاي پرخشونت در ميان خانواده‌ها بدون هيچ مشكلي نمايش داده مي‌شود اما يك سريال با فضاي عاشقانه كه كمي تماس فيزيكي و پوشش غيررسمي دارد را از پخش ممنوع مي‌كنند؟ به نظرم اين موارد بايد زياد بررسي شود وگرنه اينكه بعضي از اين سريال‌ها آب‌بندي مي‌شوند و فاقد محتوا هستند و سازندگان خواسته پلتفرم‌ها را تامين مي‌كنند و از 8 قسمت به 20 قسمت كشانده مي‌شوند مطرح است اما معتقدم حالا وقتي صحبت از انتقادات هست به نظرم بايد اجازه بدهيم مراحل آزمون و خطاي اين پلتفرم‌ها طي شود به نحوي كه خودشان مسير و جايگاه خودشان را پيدا كنند و مردم هم گزينش كنند و به هر خوراكي كه پلتفرم‌ها به آنها مي‌دهند، راضي نباشند.
و سوال ديگري كه مطرح است اينكه به نظر مي‌رسد با وجود گستردگي پخشي كه در جامعه پيدا كرده‌اند، ميتوانند بر سليقه مردم تاثير بگذارند و هر خوراكي را به خورد مخاطب ندهند و سطح سليقه را بالا بياورند. شما چه نظري داريد؟
شركا: قطعا پلتفرم‌ها ميتوانند ذائقه مخاطب را شكل و حتي تغيير بدهند، براي اينكه وقتي رسانه‌اي وارد خانه و حريم خصوصي مردم مي‌شود و اين فرصت را به مخاطب مي‌دهد كه هر زمان اراده كرد محتويات آن را ببيند و حتي مخاطب مي‌تواند بارها آن سريال را ببيند و به عقب و جلو برود و حتي روي صحنه‌ها زوم كند و محتويات آن پلتفرم در تماس مستقيم با خانواده‌ها قرار مي‌گيرد قطعا روي سليقه مخاطب تاثير مي‌گذارد. اگر نگوييم ضوابط و سلايق ارگان‌هاي رسمي ولي حداقل در سريال‌ها فرهنگ و انتظارات جامعه ايران ديده شود تا اينكه سريال‌هاي تركيه‌اي با انبوه داستان‌هاي خيانت و روابط چندگانه يا داستان‌هاي كره‌اي كه اقليمي بسيار دور از ما هستند در معرض تماشاي مردم قرار بگيرند. كاش مسوولان اجازه بدهند فرهنگ ايراني ولو با ايرادات ديده شود، سريال‌هايي نظير سرخ و سياه، تاسيان، بامداد خمار، سووشون و... ملودرام‌هاي تاريخي به شمار مي‌آيند، ممكن است ايراد‌هايي به آنها وارد باشد، حداقل فرصت و شانسي هستند كه نسل‌هاي جديد با گذشته آشنا شوند و در جريان آنچه ملت ما در صد سال پيش از سرگذرانده، قرار بگيرند. اين به نظر من في‌نفسه اتفاق خوبي است.
موسوي: قطعا پلتفرم‌ها در سليقه‌سازي مخاطبان نقش دارند، چون از پلتفرم‌ها نسبت به ديگر رسانه‌ها، استقبال بيشتري مي‌شود، چند وقت پيش آقاي هنرپيشه‌اي مي‌گفت در سريالي براي تلويزيون نقش اول داشتم اما آن سريال ديده نشد ولي يك سكانس براي سريال پلتفرم بازي كردم مردم ديدند. پلتفرم‌ها در حال حاضر اين شانس را دارند كه در ميان مردم ديده مي‌شوند، به همين دليل است كه انتظار زيادي از آنها مي‌رود و بايد مراقبت بيشتري از خود كنند و نبايد آثار سطحي به خورد مخاطب دهند، چون ناجوانمردي است.
وقتي مخاطب آگاهانه سمت شما آمده و شما را انتخاب كرده، حاضر است هزينه كند و شايد محتويات ديگري كه رايگان به او ارائه مي‌دهند، پس مي‌زند تا برنامه‌هاي شما را تماشا كند، بايد به نگاه مخاطب احترام گذاشت و محصولات آبرومند‌تري به او ارائه كرد و صرفا به گردآوري نام افراد مشهور اكتفا نكرد و اين موقعيت را قدر دانست و مغتنم شمرد.
ممنون كه وقت‌تان را به ما اختصاص داديد و در اين ميزگرد با ما همراه شديد.