در سال ۲۰۰۷، جارد كوشنر و پدرش ساختمان مرتفع شماره ۶۶۶ خيابان پنجم در منهتن را به قيمت ۱.۸ ميليارد دلار خريداري كردند.
اين معامله كه در زمان خود يكي از بزرگ‌ترين معاملات بازار املاك نيويورك به شمار مي‌رفت، در بيست‌وششمين سالگرد تولد جارد انجام شد.
بر اساس اطلاعات كتاب، خانواده كوشنر تنها حدود ۵۰ ميليون دلار از منابع مالي خود را براي اين خريد اختصاص دادند و بخش عمده مبلغ معامله، يعني حدود ۱.۷۵ ميليارد دلار، از طريق استقراض تامين شد. به اين ترتيب، نزديك به ۹۷ درصد هزينه خريد ساختمان از محل بدهي تامين مالي شده بود؛ موضوعي كه اين سرمايه‌گذاري را به شدت در برابر نوسانات بازار و افزايش هزينه‌هاي تامين مالي آسيب‌پذير مي‌كرد.
با وقوع بحران مالي جهاني در سال ۲۰۰۸ و سقوط بازار املاك و مستغلات، ارزش اقتصادي اين معامله به شدت تحت فشار قرار گرفت. در سال ۲۰۱۵، همزمان با ورود دونالد ترامپ به رقابت‌هاي انتخابات رياست‌جمهوري، شركت‌هاي متعلق به خانواده كوشنر همچنان با فشار مالي قابل توجهي ناشي از تعهدات مرتبط با اين ساختمان مواجه بودند. نويسنده در ادامه به نقش توماس باراك، تاجر نزديك به دونالد ترامپ، در مذاكرات مربوط به بازسازي بدهي‌هاي اين ملك اشاره مي‌كند. در نتيجه اين مذاكرات، ميزان تعهدات مالي بازسازي شده در اوايل سال ۲۰۱۹ به حدود ۱.۲ ميليارد دلار رسيد.
اين ماجرا، به روايت نويسنده، نمونه‌اي از تداخل روابط شخصي ميان خانواده‌هاي بانفوذ و شبكه‌هاي تجاري پيرامون دونالد ترامپ را نشان مي‌دهد.
گسترش نفوذ جارد در محافل سياسي و طرفدار اسراييل
نويسنده در بخش ديگري از فصل، به دريافت دكتراي افتخاري جارد كوشنر از دانشگاه هافسترا در سال ۲۰۱۴ اشاره مي‌كند و آن را در امتداد سابقه حمايت‌هاي مالي خانواده‌اش از موسسات آموزشي و تلاش مستمر آنها براي كسب اعتبار و جايگاه اجتماعي قرار مي‌دهد.
در جريان مبارزات انتخاباتي سال ۲۰۱۶ نيز جارد كوشنر نقش فعالي در شكل‌دهي به مواضع دونالد ترامپ درباره اسراييل ايفا كرد.
او ترامپ را براي سخنراني در برابر كميته امور عمومي امريكا و اسراييل (آيپك) تحت فشار قرار داد. پس از آنكه ترامپ به دليل برخي مواضعش درباره يهوديان با انتقادهايي مواجه شد، كوشنر براي آماده‌سازي سخنراني او، با ران درمر، سفير اسراييل در امريكا و شلدون ادلسون، ميلياردر بانفوذ مشورت كرد؛ دو شخصيتي كه از چهره‌هاي برجسته مرتبط با جناح راست اسراييل در واشنگتن به شمار مي‌رفتند.
سخنراني ترامپ در آيپك با اعلام تعهد او به انتقال سفارت امريكا از تل‌آويو به قدس همراه بود.
نويسنده با برجسته كردن نقش جارد در آماده‌سازي اين سخنراني، نشان مي‌دهد كه او چگونه تلاش كرد مواضع ترامپ را با اولويت‌هاي چهره‌هاي بانفوذ و طرفدار اسراييل كه با آنها ارتباط داشت، همسو كند.
نفوذ جارد در ستاد انتخاباتي ترامپ به تدريج افزايش يافت و او در تصميم‌گيري‌هاي مهم مربوط به مديريت كارزار انتخاباتي، از جمله بركناري دو مدير ستاد نقش داشت. نويسنده معتقد است كه صعود سريع جارد در ساختار سياسي ترامپ بيش از آنكه حاصل تجربه متعارف سياسي يا ديپلماتيك او باشد، نتيجه اعتماد و جايگاه ويژه‌اي بود كه در خانواده ترامپ به دست آورده بود.
اتكا به شهود شخصي به جاي مطالعه و تجربه
نويسنده در ادامه به اظهارنظري از جارد كوشنر اشاره مي‌كند كه گفته بود علاقه‌اي به كتاب خواندن ندارد، زيرا مطالعه ممكن است بر شهود و برداشت شخصي او تاثير بگذارد.
متيو كول از اين اظهارنظر براي توضيح رويكرد جارد در مواجهه با مسائل پيچيده استفاده مي‌كند؛ رويكردي كه بر برداشت‌هاي شخصي، قضاوت فردي و ارتباطات مستقيم استوار است، نه لزوما مطالعه و بررسي نظام‌مند موضوعات.
جمع‌بندي: تلاقي بحران مالي و قدرت سياسي
در مجموع اين فصل تصويري از جارد كوشنر به عنوان تاجري ارايه مي‌دهد كه از يك سو با تعهدات مالي سنگين در حوزه املاك و مستغلات و ميراثي از رسوايي‌هاي قضايي و مالي خانواده‌اش روبه‌رو بود و از سوي ديگر، به يكي از نزديك‌ترين افراد به رييس‌جمهور منتخب امريكا تبديل شد و به سطحي بي‌سابقه از دسترسي به مراكز تصميم‌گيري سياسي واشنگتن دست يافت.
متيو كول با ترسيم اين پيشينه مالي، خانوادگي و سياسي، زمينه را براي بررسي موضوع اصلي فصل‌هاي بعدي كتاب فراهم مي‌كند: چگونگي پيوند خوردن منافع تجاري و بحران‌هاي مالي جارد كوشنر با روابط او با قدرت‌هاي منطقه‌اي خليج‌فارس و نقشي كه اين روابط در سياست خارجي دولت ترامپ ايفا كردند.