رسالهای درباره موسیقی
«بهجتالروح؛ رسالهای درباره موسیقی» نوشته عبدالمؤمن بن صفیالدین با مقدمه کیهان کلهر منتشر شد. در مقدمه کیهان کلهر بر کتاب «بهجتالروح» میخوانیم: «کتاب پیش رو از چند وجه درخور توجه است: نخست اینکه از متداولترین متون قدیم موسیقی ایران است و دستنوشتههای متعددی از این متن در کتابخانههای عمومی و شخصی موجود است. از این حیث، از تاثیرگذارترین متون فارسی در موسیقی محسوب میشود. تاثیر آن به حدی بود که بعدها نویسندهای دیگر کتاب «بهجتالقلوب» را با وامگیری از مطالب «بهجتالروح» نوشت. همین تداول باعث شد «بهجتالروح» از نخستین متون موسیقی باشد که با رعایت اصول تصحیح انتقادی متون قدیم، در سال ۱۳۴۶ منتشر شد. از آنجا که متون موسیقی منتشر شده در مقایسه با سایر متون قدیم بسیار کماند، بازنشر این اثر کمکی به مخاطبان این موضوع است. در این کتاب مطالب متنوعی گنجانده شده است، از جمله چگونگی ظهور موسیقی، ارتباط موسیقی با بیماریها، اجرام آسمانی، فصول سال و اوقات روز و انواع و طبقات گوناگون مردم که بیشتر حالت نمادین و افسانهای دارد. اما این متن دربردارنده برخی اطلاعات خاص نیز هست که در متون دیگر کمیاب است، از جمله این اطلاعات ذکر نام «نوا و نشابور» برای یکی از چهار شَدّ یا چهار مجموع اجرایی از مقام و شعبههاست که در عمل به ترتیب خاص و مشابه دستگاههای امروز نواخته میشدند. این نام در دوره فتحعلیشاه و در متنی گمنام به مثابه یکی از دوازده دستگاه منسوب به آقابابا مخمور آمده است و سرانجام به صورت دستگاه نوا در موسیقی امروز ایران تثبیت شده است که نیشابورک از گوشههای مهم آن است». این کتاب با تصویرگری فرشید پارسیکیا در ۱۶۸ صفحه با شمارگان ۱۰۰۰ نسخه در انتشارات «وزن دنیا» راهی بازار کتاب شده است.